ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਥਿਰਾਮ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੁਤਵਹਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਕृਤ੍
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ—
ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸੋਰ੍ਧਾਰਾਹੁਤਂ ਹਵਿਃ
—ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਈ ਹੈ।'
ਉਪਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਗ੍ਲਾਨਿਰਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਤ੍ਵਾਤ੍ਸਹਸਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
'ਇਹ ਕਾਫੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਮਾਗਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਵਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਰੁਚਿਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਤੇ
'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿਰਸਤਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਰਾ ਦੇਵਨਿਯੋਗੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍। ਆਲਯਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸੁਘੋਰਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍
'ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੇਦਸਾ ਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਉਥੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਖਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕਿਲ੍ਵਿषਾਤ੍। ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ,
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਵਲਚ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨੇਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਜਦ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੜਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਰੈਸ੍ਤੁ ਕਰਿਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਲਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਸਿषਿਚੁਃ ਪਾਵਕਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਾਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਜਲਸਨ੍ਤਤਿਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਃ ਪਾਵਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਤ੍ਵਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਮੈਃ। ਵਿਲਯਂ ਪਾਵਕਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਨੇਨ ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍। ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਗ੍ਲਾਨਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਵਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋ ਮੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਘ। ਕਾਲਂ ਚ ਕਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਹਾਯੌ ਤੇ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਤਦਾ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਦਾਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਂਭੂਤੌ ਤੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
‘ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ’—ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ,
ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਅਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਥ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਉਪਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਲ। ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਦ੍ਯੈਵ ਮਿषਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।’
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੌ ਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਯੌ ਤੌ ਲੋਕੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਾਵੇਤੌ ਸਹਿਤਾਵੇਹਿ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਸ੍ਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ। ਤਤੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਂ ਦਾਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਸਾੜਨ ਲਈ ਮਦਦ ਮੰਗ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਤੌ ਤੁ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਤ੍ਨਤੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਸਹਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਣਗੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥਾਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਯਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਮਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਤਂ ਤੇ ਕਥਿਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਰ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।
ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਯੈਰਹਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨੁਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਮਿਤਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਨਂ ਵੇਗਂ ਯਦ੍ਵਿषਹੇਨ੍ਮਮ
ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਮੈਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੇऽਰ੍ਥੋ ਬਹੁਭਿਰਕ੍ਸ਼ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯਤਃ। ਨ ਹਿ ਵੋਢੁਂ ਰਥਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਥ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਤੀਰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।