ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਦਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹੌਜਸਃ। ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦীক্ষਾ ਲਈ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਸਭਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੈਂਬਰ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਰਵਾਰ ਹੋਏ।
ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਭਾਗੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ। ਬਨ੍ਦਿਭਿਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਨਾਗਰੈਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸਨ, ਆਦਰ ਪਾਇਆ; ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ; ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂਵृਤ੍ਤਃ ਸ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਃ। ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਚਾਪਿ ਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਦਸ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇ ਪਪੌ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਹਵਿਦ੍ਵਾਰ੍ਦਸ਼ਵਤ੍ਸਰਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਯਜਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਸਤਤਂ ਚਾਜ੍ਯਧਾਰਾਭਿਰੈਕਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮਣਿ। ਹਵਿषਾ ਚ ਤਤੋ ਵਹ੍ਨਿਃ ਪਰਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਮਗਚ੍ਛਤ
ਉਥੇ, ਲਗਾਤਾਰ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਰਸਮ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਈ।
ਨ ਚੈਚ੍ਛਤ੍ਪੁਨਰਾਦਾਤੁਂ ਹਵਿਰਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਵਰ੍ਣੋ ਵਿਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਨ ਯਤਾਵਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਅਤੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ; ਪੀਲਾ ਤੇ ਨਿਰਸ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤੋ ਭਘਵਤੋ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਵਿਕਾਰਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਸ਼੍ਚ ਗ੍ਲਾਨਿਸ਼੍ਚੈਨਂ ਸਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਵਿਚ ਇਕ ਬਦਲਾਅ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟ ਗਈ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤੇਜੋਹੀਨਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਜਗਾਮ ਸਦਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਪੂਜਿਤਮ੍
ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਘਟਦੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸੀਨਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਭਗਵਨ੍ਪਰਮਾ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਕृਤਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਨਾ ਮਮ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਭਗਵਾਨ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।'
ਅਰੁਚਿਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਤਾਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਪੋਹਿਤੁਮ੍। ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣੋऽਸ੍ਮਿ ਬਲੇਨ ਚ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
'ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਨਿਰਸਤਾ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ।'
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਨਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਂ ਸ੍ਥਿਰਾਮ੍। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੁਤਵਹਾਦ੍ਭਗਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕਕृਤ੍
'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ—
ਹਵ੍ਯਵਾਹਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸੋਰ੍ਧਾਰਾਹੁਤਂ ਹਵਿਃ
—ਹਵਨ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: 'ਤੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਖਾਈ ਹੈ।'
ਉਪਯੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਗ੍ਲਾਨਿਰਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਤੇਜਸਾ ਵਿਪ੍ਰਹੀਣਤ੍ਵਾਤ੍ਸਹਸਾ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
'ਇਹ ਕਾਫੀ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਥਕਾਵਟ ਤੇਰੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਚਮਕ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਮਾਗਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਥਾਂ ਵਹ੍ਨੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਅਰੁਚਿਂ ਨਾਸ਼ਯਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸਮਯਂ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯ ਤੇ
'ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਿਰਸਤਾ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਰਾ ਦੇਵਨਿਯੋਗੇਨ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕृਤਮ੍। ਆਲਯਂ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਂ ਸੁਘੋਰਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍
'ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵ-ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।'
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤਿ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਤੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਮੇਦਸਾ ਤृਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
'ਉਥੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਖਾ ਕੇ, ਤੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮੂਲ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕਿਲ੍ਵਿषਾਤ੍। ਏਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਪਰਮੇष੍ਠਿਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੀ,
ਉਤ੍ਤਮਂ ਜਵਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰਾਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਆਗਮ੍ਯ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮੁਤ੍ਤਮਂ ਵੀਰ੍ਯਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਵਲਚ੍ਚਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਵਾਯੁਸਮੀਰਿਤਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤੇਜ਼ੀ ਫੜ ਲਈ ਤੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਅਚਾਨਕ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ।
ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੇ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਨੇਮਾਤਿष੍ਠਨ੍ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਜਦ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸੜਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਕਰੈਸ੍ਤੁ ਕਰਿਣਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਜਲਮਾਦਾਯ ਸਤ੍ਵਰਾਃ। ਸਿषਿਚੁਃ ਪਾਵਕਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਾਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਜਲਸਨ੍ਤਤਿਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਃ ਪਾਵਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਤ੍ਵਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਮੈਃ। ਵਿਲਯਂ ਪਾਵਕਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਨੇਨ ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍। ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਗ੍ਲਾਨਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਵਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋ ਮੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਘ। ਕਾਲਂ ਚ ਕਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਹਾਯੌ ਤੇ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਤਦਾ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਦਾਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਂਭੂਤੌ ਤੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
‘ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ’—ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ,
ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਅਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਥ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਉਪਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਲ। ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਦ੍ਯੈਵ ਮਿषਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।’