ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਪ੍ਰਪੇਦੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ...
ਸਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰਪਰੈਃ ਸਹ। ਤਸ੍ਯੈਵਂਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ—
ਸਤ੍ਰਮਹਾਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਨਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਮੁੜ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਰਾਜਾऽਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਾਨੇਨ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ऋਤ੍ਵਿਜੋऽਨੁਨਯਾਮਾਸ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਪਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ—'
ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ। ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਥ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤਯਿਤੁਮਦ੍ਯ ਤਾਮ੍
'ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਪਰ ਅੱਜ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨ ਏਵ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
'ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡੋ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪੰਡਤੋ।'
ਅਥਵਾऽਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵੇषਕਾਰਣਾਤ੍। ऋਤ੍ਵਿਜੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਪੰਡਤੋ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੰਡਤਾਂ ਕੋਲ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯਦਾ ਨ ਸ਼ੇਕੂ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥਂ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਪੰਡਤ ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਜਕਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਮ੍ਯਜਸ੍ਰਂ ਵੈ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਵਯਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਕਰ੍ਮਵਾਹਿਨਃ। ਸ਼੍ਰਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਸਂਭਾਵਿਤੋऽਨਘ। ਗਚ੍ਛ ਰੁਦ੍ਰਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ
'ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਨਿਰਮਲ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਏ।'
ਸਾਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨृਪਃ। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਤਨਕਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਿਯਮਤ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ षੋਡਸ਼ੇ। ਆਹਾਰਮਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਕਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤੇ ਕਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ—ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਨਿਮਿषਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਚਲਃ। षਣ੍ਮਾਸਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਾਂਹ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਝਪਕਦੇ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।
ਉਵਾਚ ਚੈਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਪਸਾ ਤੇ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"
ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਮਿਤਤੇਜਸਃ
"ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਰਾਜਾ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਯਦਿ ਮੇ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ
ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਭਗਵਾਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ—"
ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਯਾਜਯਸ੍ਵ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍
"ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੇਰੀ ਯਾਜਨਾ ਕਰਵਾਓ।" ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ—
ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਨਾਸ੍ਮਾਕਮੇਤਦ੍ਵਿषਯੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਯਾਜਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਯਾਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।"
ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਤਪ੍ਤਂ ਤਪੋ ਰਾਜਨ੍ਵਰਾਰ੍ਥਿਨਾ। ਯਾਜਯਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਯੇਨ ਪਰਨ੍ਤਪ
"ਪਰ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਵਰ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਯਾਜਨਾ ਦੀ ਦਿਖਾਈ ਦਵਾਂਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।"
ਸਮਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ। ਸਤਤਂ ਤ੍ਵਾਜ੍ਯਧਾਰਾਭਿਰ੍ਯਦਿ ਤਰ੍ਪਯਸੇऽਨਲਮ੍
"ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਬਾਰਹ ਸਾਲ ਤਕ ਨਿਯਮ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਘੀ ਦੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰੇਗਾ—"
ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਸੇ ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤਂ ਨृਪ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਮਨੁਜਾਧਿਪਃ
"ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਦਰ ਨੇ ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—
ਤਥਾ ਚਕਾਰ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਨਾ। ਪੂਰ੍ਣੇ ਤੁ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਪੁਨਰਾਯਾਨ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਬਾਰਹ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਦੇਵ ਮੁੜ ਆਏ।
ਦृष੍ਟੈਵ ਚ ਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਲੋਕਭਾਵਨਃ। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਨੂੰ ਆਖਿਆ: