ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਲ੍ਪਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦ੍ਦਦਾਹ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ।
ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਦਾਹੋ ਯਥਾ ਸਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵਾ ਦਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮুনি।
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦਦਾਹਾਗ੍ਨਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਾੜਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੌਰਾਣੀਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾਮ੍। ਕਥਾਮਿਮਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾ ਹਰਿਹਯੋਪਮਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸਂਯੁਤਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ 'ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ' ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਹਯਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। `ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਨृਪਃ ਤਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪ। ਸਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾਸਮਾਰਮ੍ਭੇ ਦਾਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ—ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣਾ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨੇਵਮੀਜੇ ਸ ਭੂਮਿਪਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧੂਮਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਰਿਤਵਿਗ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਪ੍ਰਪੇਦੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ...
ਸਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰਪਰੈਃ ਸਹ। ਤਸ੍ਯੈਵਂਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ—
ਸਤ੍ਰਮਹਾਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਨਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਮੁੜ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਰਾਜਾऽਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਾਨੇਨ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ऋਤ੍ਵਿਜੋऽਨੁਨਯਾਮਾਸ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਪਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ—'
ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ। ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਥ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤਯਿਤੁਮਦ੍ਯ ਤਾਮ੍
'ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਪਰ ਅੱਜ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨ ਏਵ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
'ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡੋ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪੰਡਤੋ।'
ਅਥਵਾऽਹਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੋ ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਦ੍ਵੇषਕਾਰਣਾਤ੍। ऋਤ੍ਵਿਜੋऽਨ੍ਯਾਨ੍ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਪੰਡਤੋ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੰਡਤਾਂ ਕੋਲ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।'
ਏਤਾਵਦੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿਰਰਾਮ ਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਯਦਾ ਨ ਸ਼ੇਕੂ ਰਾਜਾਨਂ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥਂ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਪੰਡਤ ਉਸ ਦੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਜਕਾਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਨृਪਸਤ੍ਤਮਮ੍। ਤਵ ਕਰ੍ਮਾਮ੍ਯਜਸ੍ਰਂ ਵੈ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕੰਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਦਾ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਵਯਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਕਰ੍ਮਵਾਹਿਨਃ। ਸ਼੍ਰਮਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਸ ਤ੍ਵਂ ਨਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ; ਇਸ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।'
ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਂ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤ੍ਵਰਾਸਂਭਾਵਿਤੋऽਨਘ। ਗਚ੍ਛ ਰੁਦ੍ਰਸਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਜਯਿष੍ਯਤਿ
'ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਨਿਰਮਲ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਆਪ ਰੁਦਰ ਕੋਲ ਜਾ; ਜੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਏ।'
ਸਾਧਿਕ੍ਸ਼ੇਪਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨृਪਃ। ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪ ਉਗ੍ਰਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਤਨਕਾ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਮਹਾਦੇਵਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ। ਉਪਵਾਸਪਰੋ ਰਾਜਨ੍ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਤਿष੍ਠਤ
ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਿਯਮਤ, ਪੱਕੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਪਵਾਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿਆ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਕਾਲੇ ਕਦਾਚਿਦਪਿ षੋਡਸ਼ੇ। ਆਹਾਰਮਕਰੋਦ੍ਰਾਜਾ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਕਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤੇ ਕਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ—ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਸ੍ਤ੍ਵਨਿਮਿषਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਸ੍ਥਾਣੁਰਿਵਾਚਲਃ। षਣ੍ਮਾਸਾਨਭਵਦ੍ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਬਾਂਹ ਉੱਚੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਨਾ ਝਪਕਦੇ, ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ, ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾ ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਂ ਤਪ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ। ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ।