ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਤਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਕੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਭਵਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਤਾਵਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤਤਃ। ਭਾषਮਾਣੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਕਿਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ?'
ਨਾਹਮਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਪਾਵਕਂ ਮਾਂ ਨਿਬੋਧਤਮ੍। ਯਦਨ੍ਨਮਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਤਦ੍ਯੁਵਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਮ੍
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਝੋ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।
ਇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਦਾ ਦਾਵਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਸਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਖਾ ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਃ ਸਦਾ। ਸਗਣਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੇ ਦਾਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
ਇਥੇ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ। ਤਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸ ਮਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਿ। ਤਤੋ ਦਗ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਾਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੱਦ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਯਾਭ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਤਃ। ਦਹੇਯਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮੇਤਦਨ੍ਨਂ ਵृਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਵਾਂ ਹ੍ਯੁਦਕਧਾਰਾਸ੍ਤਾ ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੌ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਥਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੋਗੇ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਨਾਸਤ੍ਵਸਮਾਯੁਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੀ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਲ੍ਪਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦ੍ਦਦਾਹ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ।
ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਦਾਹੋ ਯਥਾ ਸਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵਾ ਦਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮুনি।
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦਦਾਹਾਗ੍ਨਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਾੜਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੌਰਾਣੀਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾਮ੍। ਕਥਾਮਿਮਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾ ਹਰਿਹਯੋਪਮਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸਂਯੁਤਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ 'ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ' ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਹਯਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। `ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਨृਪਃ ਤਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪ। ਸਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾਸਮਾਰਮ੍ਭੇ ਦਾਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ—ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣਾ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨੇਵਮੀਜੇ ਸ ਭੂਮਿਪਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧੂਮਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਰਿਤਵਿਗ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,
ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਤ੍ਯਜੁਸ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਕਲਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਨ ਪ੍ਰਪੇਦੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕ੍ਰਤੁਮ੍। ਤਤਸ੍ਤੇषਾਮਨੁਮਤੇ ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ...
ਸਤ੍ਰਂ ਸਮਾਪਯਾਮਾਸ ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰਪਰੈਃ ਸਹ। ਤਸ੍ਯੈਵਂਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕਾਲਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਯਜਮਾਨ ਪੰਡਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਰਹਿਆ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ—
ਸਤ੍ਰਮਹਾਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਕਿਲ। ऋਤ੍ਵਿਜੋ ਨਾਭ੍ਯਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਸਮਾਹਰ੍ਤੁਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਮੁੜ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਸ ਚ ਰਾਜਾऽਕਰੋਦ੍ਯਤ੍ਨਂ ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਃ। ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦਾਨੇਨ ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਦਰ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ऋਤ੍ਵਿਜੋऽਨੁਨਯਾਮਾਸ ਭੂਯੋ ਭੂਯਸ੍ਤ੍ਵਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਤੇ ਚਾਸ੍ਯ ਤਮਭਿਪ੍ਰਾਯਂ ਨ ਚਕ੍ਰੁਰਮਿਤੌਜਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ-ਬਾਰ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ; ਪਰ ਉਹ ਬੇਹੱਦ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ।
ਸ ਚਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥਾਨ੍ਰਾਜਰ੍षਿਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਯਦ੍ਯਹਂ ਪਤਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਯਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੇ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਨਹੀਂ—'
ਆਸ਼ੁ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਯੁष੍ਮਾਭਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਃ। ਤਨ੍ਨਾਰ੍ਹਥ ਕ੍ਰਤੁਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਵ੍ਯਾਘਾਤਯਿਤੁਮਦ੍ਯ ਤਾਮ੍
'ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤੇ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਪਰ ਅੱਜ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰੋ।'
ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾ ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮੇ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਪ੍ਰਪਨ੍ਨ ਏਵ ਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
'ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਪੰਡੋ, ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਪੰਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਵਤ੍ਤਯਾ। ਪ੍ਰਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਨ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ
'ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਰਾਹੀਂ, ਸੱਚ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪੰਡਤੋ।'