ਵੇਣੁਵੀਣਾਮृਦਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਨੋਜ੍ਞਾਨਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਤਦ੍ਵਨਂ ਸੁਮਹਰ੍ਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਉਹ ਮਹਲ ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜੰਗਲ, ਵਾਜਾ, ਵੀਣਾ ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਕੁਰੁਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਨਨ੍ਦਨੌ। ਸਮੀਪਂ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਕਂਚਿਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਨੇੜਲੇ ਸੁਹਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਕृष੍ਣੌ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯੌ। ਮਹਾਰ੍ਹਾਸਨਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੌ ਸਨ੍ਨਿषੀਦਤੁਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਜੇਤੂ—ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਆਸਣਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਰਾਜਾ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਵ੍ਯਤੀਤਾਨਿ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨੀਤਰਾਣਿ ਚ। ਬਹੂਨਿ ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਤੌ ਰੇਮਾਤੇ ਪਾਰ੍ਥਮਾਧਵੌ
ਉਥੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਮਾਧਵ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਤਤ੍ਰੋਪਵਿष੍ਟੌ ਮੁਦਿਤੌ ਨਾਕਪृष੍ਠੇऽਸ਼੍ਵਿਨਾਵਿਵ। ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਤ੍ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਾਸੁਦੇਵਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਥੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਧਨੰਜਯ, ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਬृਹਚ੍ਛਾਲਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਕਨਕਪ੍ਰਭਃ। ਹਰਿਪਿਙ੍ਗੋਜ੍ਜ੍ਵਲਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਯਾਮਤਃ ਸਮਃ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਉਸ ਦੀ ਦਾਡ਼ ਪੀਲੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਙ੍ਕਾਸ਼ਸ਼੍ਚੀਰਵਾਸਾ ਜਟਾਧਰਃ। ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਨਨਃ ਪਿਙ੍ਗਸ੍ਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਛਾਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਪੀਲੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਤੌ ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥੌ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਵਨਮ੍। ਉਪਸृष੍ਟਂ ਤੁ ਤਂ ਕृष੍ਣੋ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਰ੍ਜਨੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੱਲ ਗਿਆ, ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਚੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਸਾਤ੍ਵਤਮ੍। ਲੋਕਪ੍ਰਵੀਰੌ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੌ ਕਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬਹੁਭੋਕ੍ਤਾऽਸ੍ਮਿ ਬੁਞ੍ਜੇऽਪਰਿਮਿਤਂ ਸਦਾ। ਭਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਪਾਰ੍ਥੌ ਵਾਮੇਕਾਂ ਤृਪ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਮ੍
ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਗਿਣਤ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਤੇ ਪਾਰਥ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਤਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤੌ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਕੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਭਵਾਂਸ੍ਤृਪ੍ਯੇਤ੍ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਨਸ੍ਯ ਯਤਾਵਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਜ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਾਵੁਭੌ ਤਤਃ। ਭਾषਮਾਣੌ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਕਿਮਨ੍ਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਣ ਤੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ?'
ਨਾਹਮਨ੍ਨਂ ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੇ ਵੈ ਪਾਵਕਂ ਮਾਂ ਨਿਬੋਧਤਮ੍। ਯਦਨ੍ਨਮਨੁਰੂਪਂ ਮੇ ਤਦ੍ਯੁਵਾਂ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਮ੍
ਮੈਂ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਸਮਝੋ। ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ।
ਇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਦਾ ਦਾਵਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ। ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇੰਦਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਣ ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਸਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਖਾ ਤਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਃ ਪਨ੍ਨਗਃ ਸਦਾ। ਸਗਣਸ੍ਤਤ੍ਕृਤੇ ਦਾਵਂ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਵਜ੍ਰਭृਤ੍
ਇਥੇ ਉਸ ਦਾ ਦੋਸਤ ਤਕਸ਼ਕ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭੂਤਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ। ਤਂ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਗ੍ਧੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਉਥੇ ਕਈ ਜੀਵ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਬਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ।
ਸ ਮਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੇਘਾਮ੍ਭੋਭਿਃ ਪ੍ਰਵਰ੍षਤਿ। ਤਤੋ ਦਗ੍ਧੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦਾਵਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕਦਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤੱਦ ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਆਂ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਸ ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹਾਯਾਭ੍ਯਾਮਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸਮਾਗਤਃ। ਦਹੇਯਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮੇਤਦਨ੍ਨਂ ਵृਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਚੁਣਿਆ ਹੈ, ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਵਾਂ ਹ੍ਯੁਦਕਧਾਰਾਸ੍ਤਾ ਭੂਤਾਨਿ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੌ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਤੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਥਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਉੱਤਮ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੋਗੇ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਭਗਵਾਨਗ੍ਨਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਗ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਨਾਨਾਸਤ੍ਵਸਮਾਯੁਤਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗੀ ਖਾਂਡਵਾ ਜੰਗਲ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ?
ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨਲ੍ਪਂ ਸਂਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਯਦ੍ਦਦਾਹ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਛੋਟਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਹਵਨ ਵਾਲਾ ਅੱਗੀ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ।
ਏਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਦਾਹੋ ਯਥਾ ਸਮਭਵਨ੍ਮੁਨੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਡਵਾ ਦਾ ਸਾੜਿਆ ਜਾਣਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਮুনি।
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਤਥਮ੍। ਯਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਦਦਾਹਾਗ੍ਨਿਃ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਪृਥਿਵੀਪਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਅੱਗੀ ਨੇ ਖਾਂਡਵਾ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਾੜਿਆ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਹਨ੍ਤ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪੌਰਾਣੀਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਾਮ੍। ਕਥਾਮਿਮਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਰਿਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਾ ਦੇ ਨਾਸ ਬਾਰੇ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜਾ ਹਰਿਹਯੋਪਮਃ। ਸ਼੍ਵੇਤਕਿਰ੍ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਬਲਵਿਕ੍ਰਮਸਂਯੁਤਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ 'ਸ਼੍ਵੇਤਕੀ' ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਤੇ ਹਯਾ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਯਜ੍ਵਾ ਦਾਨਪਤਿਰ੍ਧੀਮਾਨ੍ਯਥਾ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਨ। `ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸ ਨृਪਃ ਤਦਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਿਰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਲਈ।
ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰੇ ਸਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਰ੍षਯਃ। ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਉਸ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਈਜੇ ਚ ਸ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕ੍ਰਤੁਭਿਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਪੂਜਾਵਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਨਾਨ੍ਯਾऽਭਵਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਨृਪ। ਸਤ੍ਰੇ ਕ੍ਰਿਯਾਸਮਾਰਮ੍ਭੇ ਦਾਨੇषੁ ਵਿਵਿਧੇषੁ ਚ
ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸੋਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ—ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦੇਣਾ।
ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਧੀਮਾਨੇਵਮੀਜੇ ਸ ਭੂਮਿਪਃ। ਤਤਸ੍ਤੁ ऋਤ੍ਵਿਜਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਧੂਮਵ੍ਯਾਕੁਲਲੋਚਨਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਹ ਰਿਤਵਿਗ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ,