ਤਂ ਤੁ ਧੌਮ੍ਯਾਦਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਧੌਮ੍ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਹ੍ਯਤਿਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਮਲੇ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰੇਮਿਰੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਹृਦਯਾਨਿ ਚ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤੁ ਕੇਵਲਦੈਵੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਭਾਵੇਨ ਰੇਮਿਰੇ। ਯਦ੍ਬਭੂਵ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ ਚਕਾਰ ਤਤ੍
ਪਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਸਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਹ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸਹ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਾऽਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਭਾषਿਤਂ ਚਾਰੁਭਾषਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ, ਝੂਠ, ਅਸਹਿਣ, ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ।
ਸ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨ ਏਵ ਚ। ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਰੇਮੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਵਾਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। ਅਵਸਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਁਸ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉष੍ਣਾਨਿ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਮੁਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੌਸਮ ਗਰਮ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।'
ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਵੋ ਰੋਚਤਾਂ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਮੌਜ ਕਰੀਏ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਈਏ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਰ੍ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਯਦ੍ਵਯਂ ਜਲੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਹਰੇਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰੀਏ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੌ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਗੋਵਿਨ੍ਦੌ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਹਰਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਕਾਨਨੇषੁ ਚ ਮਾਧਵਃ। ਪੁष੍ਪਿਤੋਪਵਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਮਾਧਵ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਭृਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਘਰ ਸੀ—ਖਾਂਡਵ, ਜਿੱਥੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਹਿਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ऋਕ੍ਸ਼ਗੋਮਾਯੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵृਕਕृष੍ਣਮृਗਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰੀਛ, ਗੋਮਾਯੂ, ਬਾਘ, ਭੇਡੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਨ।
ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਗਜਦ੍ਵੀਪਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸ਼ਕਬਰ੍ਹਿਣਦਾਤ੍ਯੂਹਹਂਸਸਾਰਸਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੋਰ, ਬਗਲੇ, ਕ੍ਰੇਨ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮृਗਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਮਾਨਾਰ੍ਹਂ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਲਯਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੇਣੁਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਬਿਲ੍ਵਾਤਿਮੁਕ੍ਤਜਂਬ੍ਵਾਮ੍ਰਚਮ੍ਪਕੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਂਸ, ਸਾਲਮਲੀ, ਬੇਲ, ਜੰਬੂ, ਆਮ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਙ੍ਕੋਲਪਨਸਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤਾਲਜਮ੍ਬੀਰਵਞ੍ਜੁਲੈਃ। ਏਕਪਦ੍ਮਕਤਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰੌਹਿਣੈਃ
ਉਹ ਅੰਕੋਲਾ, ਫਣਸਾ, ਪੀਪਲ, ਤਾਲ, ਜੰਬੀਰ ਤੇ ਵੰਜੂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤਾਲ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੌਹਿਨੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਸਮਾਵृਤਮ੍। ਵੇਤ੍ਰਕੀਚਕਸਂਯੁਕ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ, ਵੈਤਰ ਤੇ ਕੀਕਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਗਤਾਰ੍ਕਂ ਮਹਾਭੋਗਵਿਤਤਦ੍ਰੁਮਸਙ੍ਕਟਮ੍। ਵ੍ਯਾਲਦਂष੍ਟ੍ਰਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਫੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਮਹਾਲਯਮ੍। ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਭਾਗਵਿਤ੍
ਖਾਂਡਵ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇਸ਼ ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰੋ ਦੇਵਸ੍ਤਦ੍ਵਨਂ ਬਹੁਧਾ ਚਰਨ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਸਦ੍ਰੁਮਸ੍ਯ ਸਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਭੂਤਗਣਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਵਿਹਾਰਦੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਨਾਦ੍ਰੁਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਗृਹੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪੁਰਨ੍ਦਰਪੁਰੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਸੁਹਣੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪੇਯੈਸ਼੍ਚ ਰਸਵਦ੍ਬਿਰ੍ਮਹਾਧਨੈਃ। ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਗਨ੍ਧੈਸ੍ਤਥਾ ਵਾਰ੍ष੍ਮੇਯਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਰਸਦਾਰ ਪਦਾਰਥ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧਾਂ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ।
ਤਦਾ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣਂ ਰਤ੍ਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ। ਯਥੋਪਜੋषਂ ਸਰ੍ਵਸ਼੍ਚ ਜਨਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਹਣੇ, ਉੱਚ-ਨੀਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿਚ ਗਏ; ਤੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਿਪੁਲਸ਼੍ਰੋष੍ਣ੍ਯਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾਃ। ਮਦਸ੍ਖਲਿਤਗਾਮਿਨ੍ਯਸ਼੍ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਰ੍ਵਾਮਲੋਚਨਾਃ
ਉਥੇ ਚੌੜੀਆਂ ਕਮਰਾਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਥੋੜੀਆਂ ਡੋਲਦੀਆਂ, ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਨੇ ਕਾਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਲੇ ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮਸੁ ਚਾਙ੍ਗਨਾਃ। ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਯਥਾਪ੍ਰੀਤਿ ਚਿਕ੍ਰੀਡੁਃ ਪਾਰ੍ਥਕृष੍ਣਯੋਃ
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਕੁਝ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਤਭਾਮਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਪਰਾਃ। ਜਹਸੁਸ਼੍ਚ ਪਰਾ ਨਾਰ੍ਯਃ ਪਪੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਰਾਸਵਮ੍
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨੱਚੀਆਂ, ਕੁਝ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਚੀਕੀਆਂ, ਹੋਰ ਹੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਰੁਰੁਧੁਸ਼੍ਚਾਪਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜਘ੍ਨੁਸ਼੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰਨ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਰਹਸ੍ਯਾਨਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕੁਝ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।