ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਚ੍ਚੂਡੋਪਨਯਨਾਨਿ ਚ। ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਧੌਮ੍ਯ ਨੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ, ਚੋਟਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਂ ਤਤਃ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਜਗृਹੁਃ ਸਰ੍ਵਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਗਰ੍ਭੋਪਮੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਅਨ੍ਵਿਤਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਦਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਿਵ੍ਯ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਘ੍ਰੁਰਨ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯ ਚ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਵਸਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਵਦੇਹਮਿਵ ਦੇਹਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਸਮਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਿषੇਵੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤ੍ਰੀਨਿਵਾਤ੍ਮਸਮਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਨੀਤਿਮਾਨਿਵ ਮਾਨਯਨ੍
ਉਹ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਸਮਵਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਦੇਹਵਤਾਮਿਵ। ਬਭੌ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਵੰਡ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯੇਤਾਰਂ ਪਰਂ ਵੇਦਾਨ੍ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਁਲ੍ਲੋਭਿਰੇ ਤਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਾਠਕ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਯਣਵਤੀ ਮਤਿਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨੋऽਖਿਲੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸਥਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਤਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਟੀਕੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਜਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਧਿਕਂ ਬਭੌ। ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਵਿਤਤੋ ਵੇਦੈਰਿਵ ਮਹਾਧ੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਧੌਮ੍ਯਾਦਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਧੌਮ੍ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਹ੍ਯਤਿਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਮਲੇ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰੇਮਿਰੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਹृਦਯਾਨਿ ਚ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤੁ ਕੇਵਲਦੈਵੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਭਾਵੇਨ ਰੇਮਿਰੇ। ਯਦ੍ਬਭੂਵ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ ਚਕਾਰ ਤਤ੍
ਪਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਸਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਹ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸਹ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਾऽਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਭਾषਿਤਂ ਚਾਰੁਭਾषਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ, ਝੂਠ, ਅਸਹਿਣ, ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ।
ਸ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨ ਏਵ ਚ। ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਰੇਮੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਵਾਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। ਅਵਸਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਁਸ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉष੍ਣਾਨਿ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਮੁਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੌਸਮ ਗਰਮ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।'
ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਵੋ ਰੋਚਤਾਂ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਮੌਜ ਕਰੀਏ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਈਏ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਰ੍ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਯਦ੍ਵਯਂ ਜਲੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਹਰੇਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰੀਏ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੌ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਗੋਵਿਨ੍ਦੌ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਿਹਰਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਕਾਨਨੇषੁ ਚ ਮਾਧਵਃ। ਪੁष੍ਪਿਤੋਪਵਨਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਯਮੁਨਾਂ ਨਦੀਮ੍
ਮਾਧਵ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਯਮੁਨਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਵਨਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਸੁਮਨੋਹਰਮ੍। ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਭृਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੋਬਾ ਜੰਗਲ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਰੁੱਤ ਵਿਚ ਸੁਹਣਾ ਤੇ ਹਰ ਜੀਵ ਦਾ ਘਰ ਸੀ—ਖਾਂਡਵ, ਜਿੱਥੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵਾਲੇ ਆ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਸਹਿਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਾ। ऋਕ੍ਸ਼ਗੋਮਾਯੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵृਕਕृष੍ਣਮृਗਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਰੀਛ, ਗੋਮਾਯੂ, ਬਾਘ, ਭੇਡੀਆਂ ਤੇ ਕਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਸਨ।
ਸ਼ਾਖਾਮृਗਗਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਗਜਦ੍ਵੀਪਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍। ਸ਼ਕਬਰ੍ਹਿਣਦਾਤ੍ਯੂਹਹਂਸਸਾਰਸਨਾਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਾਂਦਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਾਥੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਿਆ, ਤੇ ਮੋਰ, ਬਗਲੇ, ਕ੍ਰੇਨ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਰਸ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਮृਗਸਹਸ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਮਾਵृਤਮ੍। ਮਾਨਾਰ੍ਹਂ ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ—ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ—ਉਸ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ।
ਆਲਯਂ ਪਨ੍ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਵੇਣੁਸ਼ਾਲ੍ਮਲਿਬਿਲ੍ਵਾਤਿਮੁਕ੍ਤਜਂਬ੍ਵਾਮ੍ਰਚਮ੍ਪਕੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਦਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਂਸ, ਸਾਲਮਲੀ, ਬੇਲ, ਜੰਬੂ, ਆਮ ਤੇ ਚੰਪਾ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਲਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਅਙ੍ਕੋਲਪਨਸਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਤਾਲਜਮ੍ਬੀਰਵਞ੍ਜੁਲੈਃ। ਏਕਪਦ੍ਮਕਤਾਲੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਰੌਹਿਣੈਃ
ਉਹ ਅੰਕੋਲਾ, ਫਣਸਾ, ਪੀਪਲ, ਤਾਲ, ਜੰਬੀਰ ਤੇ ਵੰਜੂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤਾਲ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰੌਹਿਨੀ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ।
ਨਾਨਾਵृਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨਾਗੁਲ੍ਮਸਮਾਵृਤਮ੍। ਵੇਤ੍ਰਕੀਚਕਸਂਯੁਕ੍ਤਮਾਸ਼ੀਵਿषਨਿषੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝਾੜੀਆਂ, ਵੈਤਰ ਤੇ ਕੀਕਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਵਿਗਤਾਰ੍ਕਂ ਮਹਾਭੋਗਵਿਤਤਦ੍ਰੁਮਸਙ੍ਕਟਮ੍। ਵ੍ਯਾਲਦਂष੍ਟ੍ਰਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਰ੍ਜਿਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਨੁषੈਃ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਫੰਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭੁਜਗੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਚ ਮਹਾਲਯਮ੍। ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਸੁਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਵਿਭਾਗਵਿਤ੍
ਖਾਂਡਵ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਨਾਗ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੰਡ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।