ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇ ਵੀਰ੍ਯੇ ਰੂਪੇ ਤਥਾऽऽਕृਤੌ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਤ੍ਰਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਮਘਵਾਨਿਵ ਤਂ ਯਥਾ
ਸ਼ੌਰ, ਬਲ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਭੀਭਤਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਘਵਾਨ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਪਿ ਤੁ ਪਞ੍ਚਭ੍ਯਃ ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ। ਲੇਭੇ ਪਞ੍ਚ ਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਞ੍ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਨ੍ਪਞ੍ਚਾਚਲਾਨਿਵ
ਪਾਂਚਾਲੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪਤੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਪਹਾੜ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸੁਤਸੋਮਂ ਵृਕੋਦਰਾਤ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਂ ਚ ਨਾਕੁਲਿਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੋਂ ਸੁਤਸੋਮਾ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ, ਅਤੇ ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਜਣੇ।
ਸਹਦੇਵਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਸੇਨਮੇਤਾਨ੍ਪਞ੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁषੁਵੇ ਵੀਰਾਨਾਦਿਤ੍ਯਾਨਦਿਤਿਰ੍ਯਥਾ
ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ; ਇਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਪਾਂਚਾਲੀ ਨੇ ਜਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਅਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਣਿਆ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯਨ੍ਤਮੂਚੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਯੁਧਿष੍ਠਿਰਮ੍। ਪਰਪ੍ਰਹਰਣਜ੍ਞਾਨੇ ਪ੍ਰਤਿਵਿਨ੍ਧ੍ਯੋ ਭਤ੍ਵਯਮ੍
ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧਿਆ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਸੁਤੇਸੋਮਸਹਸ੍ਰੇ ਤੁ ਸੋਮਾਰ੍ਕਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸੁਤਸੋਮਂ ਮਹੇष੍ਵਾਸਂ ਸੁषੁਵੇ ਭੀਮਸੇਨਤਃ
ਸੁਤਸੋਮਾ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਵੇਂ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਸੁਤਸੋਮਾ ਨੂੰ ਜਣਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਮਹਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਵृਤ੍ਤੇਨ ਕਿਰੀਟਿਨਾ। ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰ੍ਮਾ ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਵੱਡੇ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤਕਰਮਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ਤਾਨੀਕਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਨਾਮਾਨਂ ਨਕੁਲਃ ਕੀਰ੍ਤਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਨਕੁਲ ਨੇ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ, ਰਾਜਰਸ਼ੀ ਸ਼ਤਾਨੀਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੌਰਵ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਣਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਜੀਜਨਤ੍ਕृष੍ਣਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਵਹ੍ਨਿਦੈਵਤੇ। ਸਹਦੇਵਾਤ੍ਸੁਤਂ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੁਤਸੇਨੇਤਿ ਤਂ ਵਿਦੁਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ, ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਕਵਰ੍षਾਨ੍ਤਰਾਸ੍ਤ੍ਵੇਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਨ੍ਵਜਾਯਨ੍ਤ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਸ੍ਪਰਹਿਤੈषਿਣਃ
ਇਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਫਾਸਲੇ ਨਾਲ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਚ੍ਚੂਡੋਪਨਯਨਾਨਿ ਚ। ਚਕਾਰ ਵਿਧਿਵਦ੍ਧੌਮ੍ਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ ਧੌਮ੍ਯ ਨੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਜਨਮ ਦੀ ਰਸਮ, ਚੋਟਾ ਕਰਨਾ ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੀਤੀ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵੇਦਾਧ੍ਯਯਨਂ ਤਤਃ ਸੁਚਰਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਜਗृਹੁਃ ਸਰ੍ਵਮਿष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਰ੍ਜੁਨਾਦ੍ਦਿਵ੍ਯਮਾਨੁषਮ੍
ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਲਏ।
ਦਿਵ੍ਯਗਰ੍ਭੋਪਮੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਵ੍ਯੂਢੋਰਸ੍ਕੈਰ੍ਮਹਾਰਥੈਃ। ਅਨ੍ਵਿਤਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮੁਦਮਾਪ੍ਨੁਵਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਦਿਵ੍ਯ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥੇ ਵਸਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਜਘ੍ਰੁਰਨ੍ਯਾਨ੍ਨਰਾਧਿਪਾਨ੍। ਸ਼ਾਸਨਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਸ੍ਯ ਚ
ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਾ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਰਾਜਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਆਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਨਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕੋऽਵਸਤ੍ਸੁਖਮ੍। ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਵਦੇਹਮਿਵ ਦੇਹਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਸ ਸਮਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਿषੇਵੇ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤ੍ਰੀਨਿਵਾਤ੍ਮਸਮਾਨ੍ਬਨ੍ਧੂਨ੍ਨੀਤਿਮਾਨਿਵ ਮਾਨਯਨ੍
ਉਹ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਦਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਧਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤੇषਾਂ ਸਮਵਿਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਦੇਹਵਤਾਮਿਵ। ਬਭੌ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥ ਇਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਵੰਡ ਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਅਧ੍ਯੇਤਾਰਂ ਪਰਂ ਵੇਦਾਨ੍ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ। ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਂ ਸ਼ੁਭਾਁਲ੍ਲੋਕਾਁਲ੍ਲੋਭਿਰੇ ਤਂ ਜਨਾਧਿਪਮ੍
ਲੋਕ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਵਧੀਆ ਪਾਠਕ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਰਤਾ ਸੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਵਤੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਪਰਾਯਣਵਤੀ ਮਤਿਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨੋऽਖਿਲੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੇਨਾਸੀਤ੍ਪृਥਿਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸਥਿਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਮਤਿ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਟੀਕੇ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਧੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੌ ਰਾਜਾ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰਧਿਕਂ ਬਭੌ। ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਵਿਤਤੋ ਵੇਦੈਰਿਵ ਮਹਾਧ੍ਵਰਃ
ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰਨ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤੁ ਧੌਮ੍ਯਾਦਯੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸਮਾ ਮੁਖ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਧੌਮ੍ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਵਾਨ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜੇ ਹ੍ਯਤਿਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰ ਇਵਾਮਲੇ। ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਰੇਮਿਰੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਨੇਤ੍ਰਾਣਿ ਹृਦਯਾਨਿ ਚ
ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਨਣੀ ਵਿੱਚ।
ਨ ਤੁ ਕੇਵਲਦੈਵੇਨ ਪ੍ਰਜਾ ਭਾਵੇਨ ਰੇਮਿਰੇ। ਯਦ੍ਬਭੂਵ ਮਨਃਕਾਨ੍ਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ ਚਕਾਰ ਤਤ੍
ਪਰ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਖੁਸ਼ ਸਨ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਨ ਹ੍ਯਯੁਕ੍ਤਂ ਨ ਚਾਸਤ੍ਯਂ ਨਾਸਹ੍ਯਂ ਨ ਚ ਵਾऽਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਭਾषਿਤਂ ਚਾਰੁਭਾषਸ੍ਯ ਜਜ੍ਞੇ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਗਲਤ, ਝੂਠ, ਅਸਹਿਣ, ਜਾਂ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ।
ਸ ਹਿ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨ ਏਵ ਚ। ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਰੇਮੇ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ
ਉਹ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੇਜਵਾਨ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ। ਅਵਸਨ੍ਪृਥਿਵੀਪਾਲਾਁਸ੍ਤਾਪਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਖੁਸ਼, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਕृष੍ਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉष੍ਣਾਨਿ ਕृष੍ਣ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਗਚ੍ਛਾਵੋ ਯਮੁਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਮੌਸਮ ਗਰਮ ਹੈ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯਮੁਨਾ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।'
ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਮਧੁਸੂਦਨ। ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਪੁਨਰੇष੍ਯਾਵੋ ਰੋਚਤਾਂ ਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਅਸੀਂ ਮੌਜ ਕਰੀਏ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਈਏ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਜਨਾਰਦਨ।
ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਤਰ੍ਮਮਾਪ੍ਯੇਤਦ੍ਰੋਚਤੇ ਯਦ੍ਵਯਂ ਜਲੇ। ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤਾਃ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਹਰੇਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਕੁੰਤੀ ਮਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਲੱਗੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਮੌਜ ਮਸਤ ਕਰੀਏ।
ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਤੌ ਧਰ੍ਮਰਾਜਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਾਰ੍ਥਗੋਵਿਨ੍ਦੌ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਵृਤੌ ਤਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਪਾਰਥ ਤੇ ਗੋਵਿੰਦ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।