ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿषੇਣ ਹ। ਅਪਾਕ੍ਰਾਮਂਸ੍ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਂਸ੍ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵੈਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਵਿषਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤੇਨੈਵ ਤਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰੁष੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰੇ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਤਦਾऽਥ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਵੇਦੇਵੇਸ਼ੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਅਪਿਬਤ੍ਤਦ੍ਵਿषਂ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨੀਲਤਾ ਕਣ੍ਠੇ ਨੀਲਕਣ੍ਠਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿषੇ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ 'ਨੀਲਕੰਠ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਯੋ ਵੈ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਫਿਰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤੇ ਧੂਮਸਙ੍ਘਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਸੁਰਗਣਾਞ੍ਸ਼੍ਰਮਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਧੂੰਏ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥਕੇ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਗਿਰਿਕੂਟਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ। ਸੁਰਾਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ ਗਈ।
ਬਭੂਵਾਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਮਹਾਮੇਘਰਵੋਪਮਃ। ਉਦਧੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰੇਣ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਜਲਚਰਾ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾ ਮਹਾਦ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਲਯਂ ਸਮੁਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਕੁਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਲਵਣ-ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ।
ਵਾਰੁਣਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਹੀਧਰਃ। ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸੀਨਿ ਵਿਲਯਂ ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੇऽਦ੍ਰੌ ਸਂਘृष੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪਤਗੋਪੇਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षਜਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਨੀਲਾਭ੍ਰਮਾਵृਣੋਨ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਟ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦਦਾਹ ਕੁਞ੍ਜਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍। ਵਿਗਤਾਸੂਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਅੱਗ ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੋ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਗ੍ਨਿਮਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਰਿਣਾ ਮੇਘਜੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਯਾਸਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚੌषਧੀਰਸਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਵਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਮਮृਤਵੀਰ੍ਯਾਣਾਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪਯਸੈਵ ਚ। ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਰਵਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਰਸਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਹਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਞ੍ਜਾਤਮੁਦਕਂ ਪਯਃ। ਰਸੋਤ੍ਤਮੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਚ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਦਭੂਦ੍ਧृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਵਧੀਆ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁੱਧ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਘੀ ਨਿਕਲਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਾਸੀਨਂ ਦੇਵਾ ਵਰਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨੋਦ੍ਭਵਤ੍ਯਮृਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਨ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਥੱਕ ਗਏ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਿਆ।'
ऋਤੇ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਸਰ੍ਵੇऽਨ੍ਯੇ ਦੇਵਦਾਨਵਾਃ। ਚਿਰਾਰਬ੍ਧਮਿਦਂ ਚਾਪਿ ਸਾਗਰਸ੍ਯਾਪਿ ਮਨ੍ਥਨਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਜਾਂ ਇਹ ਲੰਬਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਣ, ਕੋਈ ਵੀ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਗ੍ਲਾਨਿਰਸ੍ਮਾਨ੍ਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਨ ਚਾਤ੍ਰਾਮृਤਮਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਥਕਾਵਟ ਸਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਵਚਨਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵੈषਾਂ ਬਲਂ ਵਿष੍ਣੋ ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇਵ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।'
ਬਲਂ ਦਦਾਮਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਰ੍ਮੈਤਦ੍ਯੇ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਤਾਂ ਕਲਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੈਮਨ੍ਦਰਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਅੱਜ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸਭ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਫੇਰ ਚਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਮੁੜ ਘੁੰਮਾਇਆ ਜਾਵੇ।'
ਨਾਰਾਯਣਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਲਿਨਸ੍ਤੇ ਮਹੋਦਧੇਃ। ਤਤ੍ਪਯਃ ਸਹਿਤਾ ਭੂਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਭृਸ਼ਮਾਕੁਲਮ੍
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਸਮੇਤ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿषਂ ਜਾਤਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਚਨਾਚ੍ਛਿਵਃ। ਪ੍ਰਾਗ੍ਰਸਲ੍ਲੋਕਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਤਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਕृष੍ਣਰੂਪਧਰਾ ਦੇਵੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਜੇਸ਼ਠਾ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਾਤ੍ਤੁ ਸਾਗਰਾਤ੍। ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਸੋਮਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰੁਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਿਆ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਠੰਢਾ ਚਾਂਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਉੱਥੋਂ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਸ਼੍ਰੀਰਨਨ੍ਤਰਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਘृਤਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਰਵਾਸਿਨੀ। ਸੁਰਾ ਦੇਵੀ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤੁਰਗਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਫੈਦ ਘੀ ਵਿਚੋਂ, ਸਫੈਦ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਲਕshmi ਉਭਰੀ; ਦੇਵੀ ਸੁਰਾ ਵੀ ਆਈ, ਤੇ ਇਕ ਸਫੈਦ ਘੋੜਾ ਵੀ ਉੱਭਰਿਆ।