ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਵਦਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਤਿਃ। `ਵੀਰਸੂਰ੍ਭਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ।'
ਓਜਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਬਹ੍ਵੀਰੁਵਾਚ ਪਰਮਾਸ਼ਿषਃ।' ਤਥੈਵ ਮੁਦਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਭਦਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਸੁਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਹਰ੍षਾਦਾਨਰ੍ਤਯੋਧਾਨਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਧ੍ਵਜਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬਹੁਲਾ ਜਨਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯਾਨਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰਹ ਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗਾਂ, ਉਠ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੁਰਵਰੇ ਯੂਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਾਚ ਉਦੀਰਿਤਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਾਸਾਦਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ਼ਤਸਂਵृਤਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ।
ਪੌਰੈਃ ਪੁਰਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਵਰੁਹ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਧੌਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਚਰਣੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧੌਮਯ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤੌ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਯਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਪਿ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਯਾਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਤੁ ਪੂਜਾਰ੍ਹੇਣ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਚ੍ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁष੍ਟੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਯੋਗ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਾਮਦੀਨਾਂ ਸੁਪੂਜਾਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕृष੍ਣਸਹੋਦਰਾਮ੍
ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਸਿੱਧੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮਝਿਆ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦੇਵਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੱਡਿਆਂ, ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਤਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਹृਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੇਵ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਜਾਨਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਾਸਿਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਲੋਕਸ੍ਯ ਵਿਦਿਤਂ ਹ੍ਯਦ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਪृਥੁਨਾ ਯਥਾ। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ; ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਦਿਤ੍ਸਤਾ ਸੋਦਰਾਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪਤਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰਕੇਤੁਨਾ। ਅਰ੍ਹਤੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਰ੍ਥਾਯਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਵਾਲੇ ਨੇ, ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਯੋਗ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਭੈਣ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪਾਰਥਾ, ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਪ੍ਰਾਪਿਤੋ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਸਮੇਤ ਭੀਭਤсу ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਜਿਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਭੇਜਿਆ।
ਇਤਿ ਪੌਰਜਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਦਨ੍ਤਿ ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ।' ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਗਰਿਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਂ ਤਥਾ। `ਯਿਯਾਸੁਃ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਅਰਜੁਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਗਿਆ ਸੀ; ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਾਹੁਕਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਤਥਾ ਵਿਪृਥੁਮਕ੍ਰੂਰਂ ਸਂਕਰ੍षਣਵਿਡੂਰਥੌ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਆਹੁਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਿਥੁ, ਅਕਰੂਰਾ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਤੇ ਵਿਦੂਰਥ ਦਾ ਵੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਭਿਮਾਨਿਤੈਃ। ਸਂਕਰ੍षਣੇਨ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਹ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ; ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਵੀ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ।
ਸਂਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੇਨ ਵृष੍ਣਿਰਾਜ੍ਞਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਅਭਿਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਯੋਜਯਾਮਾਸ ਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੇ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਵਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਾਨਾਨ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਨਾਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਫਿਰ, ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਸੈਨਿਕਾਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਨਾਅਰਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ।
ਯੋਜਯਨ੍ਤਃ ਸਦਸ਼੍ਵਾਂਸ੍ਤੁ ਯਾਨਯੁਗ੍ਯਂ ਰਥਾਂਸ੍ਤਥਾ। ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਸਮਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਵृष੍ਣਯਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਵਧੀਆ ਯਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।