ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਾषਸੇ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।' ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਗੋਪਾਲਾਨ੍ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਰੁਮ੍ਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਹਨ।'
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰਵਰਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਵੱਡੀ नगਰੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਪਾਲੈਰਾਨੀਤਾ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਲਿਕਾਵਪੁਃ
ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਗੋਪਾਲਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣਾਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾऽਧਿਕਂ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। `ਗੋਪਾਲਿਕਾਮਧ੍ਯਗਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ, ਗੋਪਾਲਣਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਸਸਾਦ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ।' ਭਵਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਈ; ਵੱਡਾ ਮਹਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਥਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਮ੍। ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮੁਪਾਜਿਘ੍ਰਤ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਯੁਞ੍ਜਤਾऽਤੁਲਾਮ੍। ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਾਨਨਾ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾऽਹਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ
ਭਦਰਾ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।' ਇਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਠੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਵਦਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਤਿਃ। `ਵੀਰਸੂਰ੍ਭਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ।'
ਓਜਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਬਹ੍ਵੀਰੁਵਾਚ ਪਰਮਾਸ਼ਿषਃ।' ਤਥੈਵ ਮੁਦਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਭਦਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਸੁਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਹਰ੍षਾਦਾਨਰ੍ਤਯੋਧਾਨਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਧ੍ਵਜਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬਹੁਲਾ ਜਨਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯਾਨਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰਹ ਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗਾਂ, ਉਠ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੁਰਵਰੇ ਯੂਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਾਚ ਉਦੀਰਿਤਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਾਸਾਦਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ਼ਤਸਂਵृਤਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ।
ਪੌਰੈਃ ਪੁਰਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਵਰੁਹ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਧੌਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਚਰਣੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧੌਮਯ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯਮਾਭ੍ਯਾਂ ਵਨ੍ਦਿਤੋ ਹृष੍ਟਃ ਸਸ੍ਵਜੇ ਤੌ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਃ
ਯਮਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਮਾਨਯਾਮਾਸ ਪੌਰਜਾਨਪਦਾਨਪਿ। ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਯਾਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਇਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ; ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਗਿਆ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਕਥਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੇਵ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਚਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਤੁ ਪੂਜਾਰ੍ਹੇਣ ਸੁਪੂਜਿਤਃ। ਨ੍ਯਵਿਸ਼ਚ੍ਚਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੁष੍ਟੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਯੋਗ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਤਾਮਦੀਨਾਂ ਸੁਪੂਜਾਰ੍ਹਾਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਿਨੀਮ੍। ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰਿਯਮਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਕृष੍ਣਸਹੋਦਰਾਮ੍
ਪਾਰਥਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ, ਸਿੱਧੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਸਮਝਿਆ।
ਗੁਰੂਣਾਂ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਣਾਂ ਚ ਦੇਵਰਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਸ੍ਵੇਨ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰਿਯਾ
ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਵਿਵਹਾਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੱਡਿਆਂ, ਸੱਸ-ਸੁਰਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਰਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਬਣ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਹृष੍ਟਮਨਸਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਕृष੍ਣਾ ਚ ਸਤਤਂ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਮਹਾਂਵੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ।
ਅਥ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਤੇ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵੇ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਹृਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਉਤਸਵ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਪੁਰਸ੍ਤਾਦੇਵ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸਂਸ਼ਯਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਜਾਨਤਾ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਵਾਸਿਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਾਣ ਕੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।