ਅਪਾਂਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਮਮਾਪ੍ਯਂਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਸੋਢਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਮਰ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਰਭ੍ਰਮਣਾਦਿਤਿ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਕੂਰ੍ਮਰਾਜਾਨਮਕੂਪਾਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਗਿਰੇਰਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੂਰਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੋ।'
ਕੂਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਮਸ੍ਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਸ੍ਥਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਕਊਰਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਦੇਵਾ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍। ਅਮृਤਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵਾਸੁਰਦਾਨਵਾਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਮਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਨਨ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਯਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਛ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਅਨੰਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਾਸੁਕੇਰਗ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ।' ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਤੇਨ ਵਿषੇਣ ਚ। ਅਭਵਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤੋਯਂ ਤਦਾ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਮਥਨਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰੇਣਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਬਾਹੁਭਿਃ। ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਹਾਲਾਹਲਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੱਖਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਲਾਹਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿषੇਣ ਹ। ਅਪਾਕ੍ਰਾਮਂਸ੍ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਂਸ੍ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵੈਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਵਿषਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤੇਨੈਵ ਤਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰੁष੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰੇ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਤਦਾऽਥ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਵੇਦੇਵੇਸ਼ੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਅਪਿਬਤ੍ਤਦ੍ਵਿषਂ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨੀਲਤਾ ਕਣ੍ਠੇ ਨੀਲਕਣ੍ਠਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿषੇ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ 'ਨੀਲਕੰਠ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਯੋ ਵੈ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਫਿਰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤੇ ਧੂਮਸਙ੍ਘਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਸੁਰਗਣਾਞ੍ਸ਼੍ਰਮਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਧੂੰਏ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥਕੇ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚ ਗਿਰਿਕੂਟਾਗ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਚ੍ਯੁਤਾਃ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਯਃ। ਸੁਰਾਸੁਰਗਣਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਮਵਾਕਿਰਨ੍
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ ਗਈ।
ਬਭੂਵਾਤ੍ਰ ਮਹਾਨ੍ਨਾਦੋ ਮਹਾਮੇਘਰਵੋਪਮਃ। ਉਦਧੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰੇਣ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਨਾਜਲਚਰਾ ਵਿਨਿष੍ਪਿष੍ਟਾ ਮਹਾਦ੍ਰਿਣਾ। ਵਿਲਯਂ ਸਮੁਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਲਵਣਾਮ੍ਭਸਿ
ਉਥੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚੋਟੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਕੁਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਲਵਣ-ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਏ।
ਵਾਰੁਣਾਨਿ ਚ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਹੀਧਰਃ। ਪਾਤਾਲਤਲਵਾਸੀਨਿ ਵਿਲਯਂ ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੇऽਦ੍ਰੌ ਸਂਘृष੍ਯਨ੍ਤਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍। ਨ੍ਯਪਤਨ੍ਪਤਗੋਪੇਤਾਃ ਪਰ੍ਵਤਾਗ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਹਾੜ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षਜਸ਼੍ਚਾਗ੍ਨਿਰਰ੍ਚਿਰ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਮੁਹੁਃ। ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਨੀਲਾਭ੍ਰਮਾਵृਣੋਨ੍ਮਨ੍ਦਰਂ ਗਿਰਿਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਟਕਰਾਟ ਤੋਂ ਅੱਗ ਉੱਠੀ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਦਦਾਹ ਕੁਞ੍ਜਰਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾਨ੍। ਵਿਗਤਾਸੂਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਅੱਗ ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਗਈ, ਤੇ ਉਹ ਸਿੰਘ ਵੀ ਜੋ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮਗ੍ਨਿਮਮਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਦਹਨ੍ਤਮਿਤਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਰਿਣਾ ਮੇਘਜੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਮਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਫਿਰ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸਾੜ ਰਹੀ ਸੀ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਃ ਸਾਗਰਾਮ੍ਭਸਿ। ਮਹਾਦ੍ਰੁਮਾਣਾਂ ਨਿਰ੍ਯਾਸਾ ਬਹਵਸ਼੍ਚੌषਧੀਰਸਾਃ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰਸ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੇ ਰਸ ਵਗ ਪਏ।
ਤੇषਾਮਮृਤਵੀਰ੍ਯਾਣਾਂ ਰਸਾਨਾਂ ਪਯਸੈਵ ਚ। ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾ ਜਗ੍ਮੁਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਰਵਾਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਰਸਾਂ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਤੋਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਹਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ।