ਦੇਵਾਪृਥੁਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਾਰਣ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਦੇਵਪ੍ਰਥੂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਦੇਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਸ ਵਨਾਨਿ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ
ਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵੇਖੇ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਕੌਰਵਂ ਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰਥ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋਦਰ੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਾਸ਼ਯਮਿਵਾਸ਼ਯਮ੍। ਦੂਰਾਦੁਪਵਨੋਪੇਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਲਿਲਾਵृਤਮ੍
ਮਹਾਂਬਾਂਹਾ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਭਦ੍ਰਯਾ ਮੁਦਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਣਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਗੋष੍ਠਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਯਾਤ੍ਵਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਯਦੁਕਨ੍ਯਯਾ
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਪਸ਼ੂ-ਘਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭੀਭਤਸੁ ਯਾਦਵ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਸ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਵੇषੇਣ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲ।'
ਕਾਮਵ੍ਯਾਹਾਰਿਣੀ ਕृष੍ਣਾ ਰੋਚਤਾਂ ਤੇ ਵਚੋ ਮਮ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰੁषਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਗਤਾਮ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਵੇ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਵੇषੇਣ ਤੁ ਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦੇਤ੍। ਯਤ੍ਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
'ਜੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਹੋਵੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਚ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਵ੍ਯਪਨੀਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਰਜ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
'ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ।' ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥ ਭਾषਸੇ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।' ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਗੋਪਾਲਾਨ੍ਸ ਸਮਾਨੀਯ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤਰੁਮ੍ਯਃ ਸਨ੍ਤਿ ਯਾਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੋਪੀਆਂ ਹਨ।'
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਹ ਸਙ੍ਗਤਾਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪੁਰਵਰਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਦੀ ਵੱਡੀ नगਰੀ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਉਣ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗੋਪਾਲੈਰਾਨੀਤਾ ਵ੍ਰਜਯੋषਿਤਃ। ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਃ ਪਰਿਵृਤਾਂ ਵ੍ਰਜਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਗੋਪਾਲਾਂ ਨੇ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਵ੍ਰਜ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਪਾਲਿਕਾਵਪੁਃ
ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਲਾਲ ਰੇਸ਼ਮੀ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਗੋਪਾਲਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣਾਕੇ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਸਾऽਧਿਕਂ ਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਸ਼ੋਭਮਾਨਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। `ਗੋਪਾਲਿਕਾਮਧ੍ਯਗਤਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੀ, ਗੋਪਾਲਣਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਪੁਰ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਸਸਾਦ ਵਿਵੇਸ਼ ਚ।' ਭਵਨਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਅੰਦਰ ਗਈ; ਵੱਡਾ ਮਹਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਵੀਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੰਦਰ ਗਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਪृਥੁਤਾਮ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪृਥਾਂ ਭਦ੍ਰਾ ਪਿਤृष੍ਵਸਾਮ੍। ਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਮੁਪਾਜਿਘ੍ਰਤ ਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਚੌੜੀਆਂ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਸਨ, ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਾ ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਯੁਞ੍ਜਤਾऽਤੁਲਾਮ੍। ਤਤੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸਦृਸ਼ਾਨਨਾ
ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਫਿਰ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਈ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾऽਹਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯ ਤਦਾ ਕृष੍ਣਾ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਮਾਧਵਸ੍ਯ ਚ
ਭਦਰਾ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਸੀ ਹਾਂ।' ਇਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਠੀ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਵਦਤ੍ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਿਃਸਪਤ੍ਨੋਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪਤਿਃ। `ਵੀਰਸੂਰ੍ਭਵ ਭਦ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਭਰ੍ਤृਪ੍ਰਿਯਾ ਤਥਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਬਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬਣ।'
ਓਜਸਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਬਹ੍ਵੀਰੁਵਾਚ ਪਰਮਾਸ਼ਿषਃ।' ਤਥੈਵ ਮੁਦਿਤਾ ਭਦ੍ਰਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਭਦਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਹੀ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍। ਅਙ੍ਕੇ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਮੁਦਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਸੁਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਇਆ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਹਰ੍षਾਦਾਨਰ੍ਤਯੋਧਾਨਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਜਿਨਾ ਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਠੀਆਂ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯਧ੍ਵਜਾਃ। ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਯਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਵਾਮਰਾਃ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਰੁष੍ਟ੍ਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਬਹੁਲਾ ਜਨਾਃ। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਯਾਨਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਪੁਰਵਾਸਿਨਾਮ੍
ਕਈ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦਾਸਾਰਹ ਪੁਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗਾਂ, ਉਠ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪੁਰਵਰੇ ਯੂਨਾਂ ਪੁਂਸਾਂ ਵਾਚ ਉਦੀਰਿਤਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇ ਪ੍ਰਤਿਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਅਸ਼੍ਰੂਯਨ੍ਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ।
ਪ੍ਰਵਾਸਾਦਾਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਿਵ ਬਾਨ੍ਧਵਮ੍। ਸੋऽਭਿਗਮ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਸ਼ਤਸਂਵृਤਃ
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਦਾਸਾਰਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਇਆ।
ਪੌਰੈਃ ਪੁਰਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਪਰਯਾ ਚਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰਦ੍ਵਾਰਮਵਰੁਹ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ
ਉਸ ਵਧੀਆ ਪੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਾ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰਿਆ।
ਵਵਨ੍ਦੇ ਧੌਮ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਚਰਣੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਭੀਮਸ੍ਯ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਧੌਮਯ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।