ਨਿਵਰ੍ਤਯਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਮਮੈषਾ ਪਰਮਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਲਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕੋ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਰਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—
ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵੋ ਯਸ਼ਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਪਰਾਜਯਃ। `ਪਿਤृष੍ਵਸਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਦ੍ਵਿषਾਮ੍।' ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭੇਰੀਂ ਸਨ੍ਨਾਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਸਨ੍ਨਾਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਭੇਰੀ ਵੱਜਾਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੇਰੀ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ—
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਸ਼ੁਚੀਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਸੁਰਾਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਰਾਧਮਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਵਮਨਂ ਪਾਨਸ਼ੀਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਉਤਾਹੋ ਵਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਪੀਣ ਤੇ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਤਾਂ ਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਡਰ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਾ ਵਦ ਪਾਰ੍ਥੇਤਿ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੁ ਕਲਿਰ੍ਜਾਤਾ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਸੁਭਦਰਾ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ!' ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪੌਰਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਪਵਾਦਰਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਪਰਿਵਾਦਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੌਰ ਲੋਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਤਦਾ। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਲੇ ਸੁਭਦਰਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਾऽऽਭਾष੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯਾਹਿ ਯਾਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਜਾ!'
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਜਵਨਾਞ੍ਸ਼ੀਗ੍ਰਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕृਤਤ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਸੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਜਵਨੈਸ੍ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਮ੍ਭੇषੁ ਵੇਦਿਕਾਸੁ ਧ੍ਵਜੇषੁ ਚ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ। ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਤਂ ਰੈਵਤਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਵਚਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਵृष੍ਣਯਃ
ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਪ੍ਰਿਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਚ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਰਾਜ ਬਾਗ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸਾਨੁਮੁਜ੍ਜਯਿਨੀਂ ਚੈਵ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਨਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਵਾਪੀਪਦ੍ਮਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਜਜੈਨੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਨਰਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਪਾਰ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧੇਨੁਮਤੀਤੀਰ੍ਥਮਸ਼੍ਵਰੋਧਸਰਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਵਰ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਮਮ੍ਬੁਦਂ ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਧੇਨੁਮਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਖਸ਼ਾਵਰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉੱਚਾ ਅੰਬੁਦਾ ਚੋਟੀ ਵੇਖੀ।
ਆਰਾਚ੍ਛृਙ੍ਗਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਣਃ ਕਰਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵੇਯਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਿषਧਾਨਪ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਦੂਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਸਾਲਵੇਯ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧਾ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਦੇਵਾਪृਥੁਪੁਰਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਤਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦੇਵਾਰਣ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਦੇਵਪ੍ਰਥੂ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਦੇਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦੇਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਹਰ੍षਯਃ। ਸ ਵਨਾਨਿ ਨਦੀਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਗਿਰਿਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਨਿ ਚ
ਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ, ਦਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹਾੜੀ ਝਰਨੇ ਵੇਖੇ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਾਰਥਿਸ੍ਤਦਾ। ਕੌਰਵਂ ਵਿषਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰਥ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ; ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੋਦਰ੍ਯਾਣਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਿਂਹਾਸ਼ਯਮਿਵਾਸ਼ਯਮ੍। ਦੂਰਾਦੁਪਵਨੋਪੇਤਂ ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਸਲਿਲਾਵृਤਮ੍
ਮਹਾਂਬਾਂਹਾ ਆਪਣੇ ਭੈਣ ਨਾਲ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ, ਦੂਰ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਭਦ੍ਰਯਾ ਮੁਦਿਤੋ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਭਦਰਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕ੍ਰੋਸ਼ਣਾਤ੍ਰੇ ਪੁਰਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਗੋष੍ਠਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਯਾਤ੍ਵਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਯਦੁਕਨ੍ਯਯਾ
ਕ੍ਰੋਸ਼ਨਾਤ੍ਰਾ ਦੇ ਪਾਸ ਪਾਰਥ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਪਸ਼ੂ-ਘਰ ਸੀ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਭੀਭਤਸੁ ਯਾਦਵ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਸ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਗੋਪਿਕਾਨਾਂ ਤੁ ਵੇषੇਣ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵृਜਿਨਂ ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਗੋਪੀਆਂ ਵਾਂਗ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਵ੍ਰਜਿਨ ਸ਼ਹਿਰ ਚੱਲ।'
ਕਾਮਵ੍ਯਾਹਾਰਿਣੀ ਕृष੍ਣਾ ਰੋਚਤਾਂ ਤੇ ਵਚੋ ਮਮ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਪਰੁषਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸਹ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾਗਤਾਮ੍
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਮੇਰੀ ਸਲਾਹ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਵੇ, ਤਾਂ ਕਹਿ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਈ ਹਾਂ।'
ਅਨ੍ਯਵੇषੇਣ ਤੁ ਗਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਦੇਤ੍। ਯਤ੍ਤੁ ਸਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
'ਜੇ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਹੋਰ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਹੋਵੀਂ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਾਨਂ ਚ ਦਰ੍ਪਂ ਚ ਵ੍ਯਪਨੀਯ ਸ੍ਵਯਂ ਵ੍ਰਜ। ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ
'ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਮਾਣ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪ ਜਾ।' ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।