ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵੈਃ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ; ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨਾਵਮਾਨਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਸਂਮਾਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਥਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਨ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਸਦਾ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਤਵਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਾਨਮਪਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਕੋ ਨੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਚਾਪ੍ਯਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ
ਕੌਣ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਵੇਚਣ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪੁੱਤ ਵੇਚੇਗਾ?
ਏਤਾਨ੍ਦੋषਾਂਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। `ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਰਣਂ ਬਲਾਤ੍।' ਅਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਗਈ।
ਉਚਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਏष ਚਾਪੀਦृਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਤਃ
ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਤ੍ਮਾਜਾਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾ ਬੁਭੂषੇਤ ਨਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਵੇ?
ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯੇਤ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰਂ ਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਰਿष। ਸ ਚ ਨਾਮ ਰਥਸ੍ਤਾਦृਙ੍ਮਦੀਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਭੈਣ ਜੀ, ਕੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਰਥ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਘੋੜੇ ਹਨ?
ਮਮ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ।' ਯੋਦ੍ਧਾ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋ ਨੁ ਤੇਨ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਰਮੇਣ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਪਾਰਥ ਜਿਹਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—
ਨਿਵਰ੍ਤਯਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਮਮੈषਾ ਪਰਮਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਲਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕੋ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਰਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—
ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵੋ ਯਸ਼ਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਪਰਾਜਯਃ। `ਪਿਤृष੍ਵਸਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਦ੍ਵਿषਾਮ੍।' ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭੇਰੀਂ ਸਨ੍ਨਾਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਸਨ੍ਨਾਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਭੇਰੀ ਵੱਜਾਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੇਰੀ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ—
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਸ਼ੁਚੀਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਸੁਰਾਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਰਾਧਮਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਵਮਨਂ ਪਾਨਸ਼ੀਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਉਤਾਹੋ ਵਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਪੀਣ ਤੇ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਤਾਂ ਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਡਰ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਾ ਵਦ ਪਾਰ੍ਥੇਤਿ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੁ ਕਲਿਰ੍ਜਾਤਾ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਸੁਭਦਰਾ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ!' ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪੌਰਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਪਵਾਦਰਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਪਰਿਵਾਦਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੌਰ ਲੋਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਤਦਾ। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਲੇ ਸੁਭਦਰਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ੍ਤਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਤਦਾऽऽਭਾष੍ਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਦਾ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯਾਹਿ ਯਾਹੀਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਠਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ, ਜਾ!'
ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਸਂਗृਹ੍ਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਚੋਦਯਾਮਾਸ ਜਵਨਾਞ੍ਸ਼ੀਗ੍ਰਮਸ਼੍ਵਾਨ੍ਕृਤਤ੍ਵਰਾ
ਫਿਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਰਸੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਯਾਰ੍ਥਂ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਜਵਨੈਸ੍ਤੁਰਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਧੀਆ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਕਲੇ।
ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍। ਪ੍ਰਾਸਾਦਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਮ੍ਭੇषੁ ਵੇਦਿਕਾਸੁ ਧ੍ਵਜੇषੁ ਚ
ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ, ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਾਃ। ਕੇਸ਼ਵਸ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਥ੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰ ਵੇਖ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਬੋਲ ਸੱਚੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਤੀਤ੍ਯ ਤਂ ਰੈਵਤਕਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਵਚਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਾਸ੍ਤੁ ਵृष੍ਣਯਃ
ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਿਪ੍ਰਿਥ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੀਰ੍ਘਂ ਗਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਪੁਰੋਦ੍ਯਾਨਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਂ ਚ ਗਿਰਿਵ੍ਰਜਮ੍
ਪਾਰਥ ਦੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਰਾਜ ਬਾਗ ਤੇ ਵੱਡਾ ਗਿਰਿਵਰਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੁੜ ਗਏ।
ਸਾਨੁਮੁਜ੍ਜਯਿਨੀਂ ਚੈਵ ਵਨਾਨ੍ਯੁਪਵਨਾਨਿ ਚ। ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਨਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਵਾਪੀਪਦ੍ਮਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਉਜਜੈਨੀ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਤੇ ਬਾਗਾਂ, ਅਨਰਤਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਪੰਡ ਤੇ ਸਰੋਵਰ ਪਾਰ ਕੀਤੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਧੇਨੁਮਤੀਤੀਰ੍ਥਮਸ਼੍ਵਰੋਧਸਰਃ ਪ੍ਰਤਿ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਵਰ੍ਤਂ ਤਤਃ ਸ਼ੈਲਮਮ੍ਬੁਦਂ ਚ ਨਗੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਧੇਨੁਮਤ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰੇਖਸ਼ਾਵਰਤ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉੱਚਾ ਅੰਬੁਦਾ ਚੋਟੀ ਵੇਖੀ।
ਆਰਾਚ੍ਛृਙ੍ਗਮਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਣਃ ਕਰਵਤੀਂ ਨਦੀਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਾਲ੍ਵੇਯਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਿषਧਾਨਪ੍ਯਤੀਤ੍ਯ ਚ
ਦੂਰ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਰਵਤੀ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕੀਤੀ, ਸਾਲਵੇਯ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਤੇ ਨਿਸ਼ਧਾ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ।