ਸਮਂ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪੁਨਰੇਵਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਵਚੋ ਰਾਮਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। `ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਕृਤ੍।' ਕਿਮਵਾਗੁਪਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰੈਲੋਕਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ?'
ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤ। ਨ ਚ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਸਤਕਾਰ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਕ੍ਤਾਵਾਨ੍ਨਂ ਭਾਜਨਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੌਣ, ਉਥੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਿਲਾ ਤੋੜੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਰਦ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ?
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਯਨ੍। ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਸਾਹਸੇਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਸਬਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਸੋऽਵਮਨ੍ਯ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਕਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਦ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਦਂ ਮਮ। ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਿਵੋਰਗਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹ ਵੱਲੇ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ?
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੇਕਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਮਰ੍षਣੀਯੋऽਯਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਕੱਲਾ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਂ ਤੁ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਮਸਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣਯਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵੈਃ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ; ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨਾਵਮਾਨਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਸਂਮਾਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਥਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਨ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਸਦਾ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਤਵਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਾਨਮਪਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਕੋ ਨੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਚਾਪ੍ਯਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ
ਕੌਣ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਵੇਚਣ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪੁੱਤ ਵੇਚੇਗਾ?
ਏਤਾਨ੍ਦੋषਾਂਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। `ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਰਣਂ ਬਲਾਤ੍।' ਅਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਗਈ।
ਉਚਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਏष ਚਾਪੀਦृਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਤਃ
ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਤ੍ਮਾਜਾਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾ ਬੁਭੂषੇਤ ਨਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਵੇ?
ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯੇਤ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰਂ ਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਰਿष। ਸ ਚ ਨਾਮ ਰਥਸ੍ਤਾਦृਙ੍ਮਦੀਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਭੈਣ ਜੀ, ਕੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਰਥ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਘੋੜੇ ਹਨ?
ਮਮ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ।' ਯੋਦ੍ਧਾ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋ ਨੁ ਤੇਨ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਰਮੇਣ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਪਾਰਥ ਜਿਹਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—
ਨਿਵਰ੍ਤਯਤ ਸਂਹृष੍ਟਾ ਮਮੈषਾ ਪਰਮਾ ਮਤਿਃ। ਯਦਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਲਾਦ੍ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਵਕਂ ਪੁਰਂ
ਉਸਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਕੋ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਲਾਹ ਹੈ। ਜੇ ਪਾਰਥ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਜਾਵੇ—
ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯੇਦ੍ਵੋ ਯਸ਼ਃ ਸਦ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇ ਪਰਾਜਯਃ। `ਪਿਤृष੍ਵਸਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਦ੍ਵਿषਾਮ੍।' ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਜਨਾਧਿਪ
ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗੀ, ਪਰ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ।
ਉਦ੍ਯੋਗਂ ਕृਤਵਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਭੇਰੀਂ ਸਨ੍ਨਾਦ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭੇਰੀਸਨ੍ਨਾਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਭੇਰੀ ਵੱਜਾਈ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੇਰੀ ਦਾ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ—
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਰਮਾਣਸ੍ਤੁ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਭ੍ਯਭਾषਤ। ਆਯਾਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਬਾਨ੍ਧਵਾਃ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਲਦੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਆ ਰਹੇ ਹਨ।'
ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾਸ੍ਤੇ ਮਦਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਪ੍ਰਮਤ੍ਤਾਨਸ਼ੁਚੀਨ੍ਮੂਢਾਨ੍ਸੁਰਾਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਰਾਧਮਾਨ੍
ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ, ਅਸ਼ੁੱਧ, ਭਟਕੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ਰਾਬੀ ਹੋ ਕੇ ਘਟੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹਨ।
ਵਮਨਂ ਪਾਨਸ਼ੀਲਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਉਤਾਹੋ ਵਾ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਪੀਣ ਤੇ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ; ਜਾਂ ਜੇ ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਪਾਗਲ ਹੋਏ ਹੋਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਨਿਵਰ੍ਤਮਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤ੍ਰਸ੍ਤਤਾਂ ਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਪਾਰਥ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਡਰ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਾ ਵਦ ਪਾਰ੍ਥੇਤਿ ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਤਦਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਤੁ ਕਲਿਰ੍ਜਾਤਾ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਨਿਧਾਯ ਚ
ਸੁਭਦਰਾ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲੋ!' ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪੌਰਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਪਵਾਦਰਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਮਮ ਸ਼ੋਕਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਨ ਚਿਨ੍ਤਯੇ। ਪਰਿਵਾਦਭਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਭਵਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੌਰ ਲੋਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਦੁੱਖ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਤਦਾ। ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਭਲੇ ਸੁਭਦਰਾ ਵੱਲੋਂ ਆਖੀ ਗਈ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਰਥ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਚਲਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।