ਭੇਜਿਰੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥਾਃ। ਸਿਂਹਾਸਨਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਅੱਗ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਯੇ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਭਾਪਾਲਃ ਸਹਾਨੁਗਃ
ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਮਦਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਹਙ੍ਕृਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਰਥਾਨਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਸਾਨਾਹਰਤੇਤਿ ਚ। ਧਨੂਂषਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਚੀਲ ਪਏ, 'ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੋੜੋ! ਭਾਲੇ ਲਿਆਓ!' ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਵਚ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਸੂਤਾਨੁਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਥਾਨ੍ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਚ। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਕੇਚਿਦਯੁਞ੍ਜਨ੍ਹੇਮਭੂषਿਤਾਨ੍
ਕੁਝ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਚੀਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਥ ਜੋੜੋ!' ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ।
ਰਥੇष੍ਵਾਨੀਯਮਾਨੇषੁ ਕਵਚੇषੁ ਧ੍ਵਜੇषੁ ਚ। ਅਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਨृਵੀਰਾਣਾਂ ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਥ, ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਿਆਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਨਮਾਲੀ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ। ਨੀਲਵਾਸਾ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਕਿਮਿਦਂ ਕੁਰੁਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਅਸ੍ਯ ਭਾਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੋਘਗਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਚੁੱਪ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝਣ ਬਿਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਰ ਚੀਲ ਰਹੇ ਹੋ।
ਏष ਤਾਵਦਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਯਦਸ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਕੀਤੇ ਕਰੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਰੂਪਂ ਹਲਾਯੁਧਾਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ, ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ।'
ਸਮਂ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪੁਨਰੇਵਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਵਚੋ ਰਾਮਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। `ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਕृਤ੍।' ਕਿਮਵਾਗੁਪਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰੈਲੋਕਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ?'
ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤ। ਨ ਚ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਸਤਕਾਰ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਕ੍ਤਾਵਾਨ੍ਨਂ ਭਾਜਨਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੌਣ, ਉਥੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਿਲਾ ਤੋੜੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਰਦ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ?
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਯਨ੍। ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਸਾਹਸੇਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਸਬਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਸੋऽਵਮਨ੍ਯ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਕਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਦ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਦਂ ਮਮ। ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਿਵੋਰਗਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹ ਵੱਲੇ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ?
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੇਕਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਮਰ੍षਣੀਯੋऽਯਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਕੱਲਾ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਂ ਤੁ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਮਸਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣਯਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਹਿਤੈਃ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵੈਃ। ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤੇਤ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਹੇਤੁਕਮ੍
ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ; ਜੋ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਨਾਵਮਾਨਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਵਾਨ੍। ਸਂਮਾਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋऽਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਅਰ੍ਥਲੁਬ੍ਧਾਨ੍ਨ ਵਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਨ੍ਯਤੇ ਸਾਤ੍ਵਤਾਨ੍ਸਦਾ। ਸ੍ਵਯਂਵਰਮਨਾਧृष੍ਯਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਚਾਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਪਾਰਥ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਤਵਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਸਵਯੰਵਰ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਾਨਮਪਿ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਪਸ਼ੁਵਤ੍ਕੋ ਨੁ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਵਿਕ੍ਰਯਂ ਚਾਪ੍ਯਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषੋ ਭੁਵਿ
ਕੌਣ ਕੁੜੀ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਵੇਚਣ ਵਰਗਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ? ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਣ ਆਪਣਾ ਹੀ ਪੁੱਤ ਵੇਚੇਗਾ?
ਏਤਾਨ੍ਦੋषਾਂਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। `ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਹਰਣਂ ਬਲਾਤ੍।' ਅਤਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨ੍ਕਨ੍ਯਾਂ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਇਹ ਗਲਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ: 'ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।' ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਲੈ ਗਈ।
ਉਚਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਸਂਬਨ੍ਧਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚ ਸ਼ਯਸ੍ਵਿਨੀ। ਏष ਚਾਪੀਦृਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਤਃ
ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਗੁਣਵਤੀ ਹੈ; ਤੇ ਪਾਰਥ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ।
ਭਰਤਸ੍ਯਾਨ੍ਵਯੇ ਜਾਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ। ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਾਤ੍ਮਾਜਾਪੁਤ੍ਰਂ ਕਾ ਬੁਭੂषੇਤ ਨਾਰ੍ਜੁਨਮ੍
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਚਾਹੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾਵੇ?
ਨ ਤਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਜਯੇਤ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍। ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਰਂ ਹਰਮ੍
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਸਕੇ, ਸਿਵਾਏ ਵਿਰੂਪਾਖਸ਼, ਜੋ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਹਰਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਲੋਕੇषੁ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰੇषੁ ਮਾਰਿष। ਸ ਚ ਨਾਮ ਰਥਸ੍ਤਾਦृਙ੍ਮਦੀਯਾਸ੍ਤੇ ਚ ਵਾਜਿਨਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਭੈਣ ਜੀ, ਕੀ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਐਸਾ ਰਥ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸਦਾ, ਜਾਂ ਐਸੇ ਘੋੜੇ ਹਨ?
ਮਮ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤੂਣੌ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ।' ਯੋਦ੍ਧਾ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਃ ਕੋ ਨੁ ਤੇਨ ਸਮੋ ਭਵੇਤ੍। ਤਮਭਿਦ੍ਰੁਤ੍ਯ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪਰਮੇਣ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਮੇਰਾ ਹਥਿਆਰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੂਣ, ਪਾਰਥ ਜਿਹਾ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈ—