ਤਤੋ ਵਿਪृਥੁਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਥੂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਲਈ ਇੱਕ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਗੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਜੀਮੂਤਰਵਨਾਦਿਨਾ। ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਚਿਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਨਾਸ਼ਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੇਨਾਨੁਯਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਣਾਰੋਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍। ਰਥੇਨਾਕਾਸ਼ਗੇਨੈਵ ਪਯਯੌ *ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੈਨਿਕਾ ਜਨਾਃ। ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋऽਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭਿਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਮਭਿਤਃ ਸਭਾਮ੍। ਸਭਾਪਾਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਪਾਲੋ ਭੇਰੀਂ ਸਾਨ੍ਨਾਹਿਕੀਂ ਤਤਃ। ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਮਹਾਘੋषਾਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਰਸਮੀ ਡੌਲ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇਨਾਥ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ੍ਤਦਾ। `ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ।' ਅਨ੍ਨਪਾਨਮਪਾਸ੍ਯਾਥ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਣ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੀਟਾਂ, ਸਭ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਭੇਜਿਰੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਮਹਾਰਥਾਃ। ਸਿਂਹਾਸਨਾਨਿ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨੀਵ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਦੇ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਿੰਘਾਸਨਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਨ ਦੀ ਚੌਕੀ 'ਤੇ ਅੱਗ।
ਤੇषਾਂ ਸਮੁਪਵਿष੍ਟਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਿਵ ਸਨ੍ਨਯੇ। ਆਚਖ੍ਯੌ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਜਿष੍ਣੋਃ ਸਭਾਪਾਲਃ ਸਹਾਨੁਗਃ
ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਸ੍ਤੇ ਮਦਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਅਮृष੍ਯਮਾਣਾਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਹਙ੍ਕृਤਾਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੇ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਯੋਜਯਧ੍ਵਂ ਰਥਾਨਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰਾਸਾਨਾਹਰਤੇਤਿ ਚ। ਧਨੂਂषਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਕਵਚਾਨਿ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਚੀਲ ਪਏ, 'ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੋੜੋ! ਭਾਲੇ ਲਿਆਓ!' ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕਵਚ ਵੀ ਲਿਆਓ।
ਸੂਤਾਨੁਚ੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ ਕੇਚਿਦ੍ਰਥਾਨ੍ਯੋਜਯਤੇਤਿ ਚ। ਸ੍ਵਯਂ ਚ ਤੁਰਗਾਨ੍ਕੇਚਿਦਯੁਞ੍ਜਨ੍ਹੇਮਭੂषਿਤਾਨ੍
ਕੁਝ ਰਥ-ਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਚੀਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਥ ਜੋੜੋ!' ਤੇ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ।
ਰਥੇष੍ਵਾਨੀਯਮਾਨੇषੁ ਕਵਚੇषੁ ਧ੍ਵਜੇषੁ ਚ। ਅਭਿਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਨृਵੀਰਾਣਾਂ ਤਦਾਸੀਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਥ, ਕਵਚ ਤੇ ਝੰਡੇ ਲਿਆਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਵਨਮਾਲੀ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬਃ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੋਪਮਃ। ਨੀਲਵਾਸਾ ਮਦੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਵਨਮਾਲੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਨੀਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਕਿਮਿਦਂ ਕੁਰੁਥਾਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ੍ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ। ਅਸ੍ਯ ਭਾਵਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਮੋਘਗਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਕੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ, ਜਦ ਜਨਾਰਦਨ ਚੁੱਪ ਹੈ? ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝਣ ਬਿਨਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਰ ਚੀਲ ਰਹੇ ਹੋ।
ਏष ਤਾਵਦਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਖ੍ਯਾਤੁ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਯਦਸ੍ਯ ਰੁਚਿਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਤ੍ਕੁਰੁਧ੍ਵਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਆਲਸ ਕੀਤੇ ਕਰੋ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਰੂਪਂ ਹਲਾਯੁਧਾਤ੍। ਤੂष੍ਣੀਂਭੂਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਹਲਾਯੁਧ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਲੱਗਦੇ ਸਨ, ਸਭ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ, ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ।'
ਸਮਂ ਵਚੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੈਵ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ। ਪੁਨਰੇਵਸਭਾਮਧ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸਮਝਦਾਰ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਨਿਆਂਪੂਰਨ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਫਿਰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਵਚੋ ਰਾਮਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। `ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਨਾਥ ਹੇ ਕृष੍ਣ ਭੂਤਭਵ੍ਯਭਵਿष੍ਯਕृਤ੍।' ਕਿਮਵਾਗੁਪਵਿष੍ਟੋऽਸਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤ੍ਰੈਲੋਕਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਹੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਹੋ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਕਿਉਂ?'
ਸਤ੍ਕृਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵੈਰਸ੍ਮਾਭਿਰਚ੍ਯੁਤ। ਨ ਚ ਸੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਚੁਤ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਭ ਨੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਸਤਕਾਰ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ।
ਕੋ ਹਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭੁਕ੍ਤਾਵਾਨ੍ਨਂ ਭਾਜਨਂ ਭੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਮਨ੍ਯਮਾਨਃ ਕੁਲੇ ਜਾਤਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਰੁषਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਕੌਣ, ਉਥੇ ਖਾਣ ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਤਿਲਾ ਤੋੜੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੰਸ਼ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਰਦ ਸਮਝਦਾ ਹੋਵੇ?
ਇਚ੍ਛਨ੍ਨੇਵ ਹਿ ਸਂਬਨ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਾਨਯਨ੍। ਕੋ ਹਿ ਨਾਮ ਭਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਸਾਹਸੇਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਲਾਭ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਸਬਰ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਸੋऽਵਮਨ੍ਯ ਤਥਾऽਸ੍ਮਾਕਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹृਤਵਾਨਦ੍ਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇੰਝ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਵੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਅੱਜ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਮੌਤ ਲਿਆਉਂਦਾ।
ਕਥਂ ਹਿ ਸ਼ਿਰਸੋ ਮਧ੍ਯੇ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਪਦਂ ਮਮ। ਮਰ੍षਯਿष੍ਯਾਮਿ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਮਿਵੋਰਗਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਗੋਵਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਪੈਰ ਦੀ ਛੁਹ ਵੱਲੇ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ?
ਅਦ੍ਯ ਨਿष੍ਕੌਰਵਾਮੇਕਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾਮ੍। ਨ ਹਿ ਮੇ ਮਰ੍षਣੀਯੋऽਯਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਇਕੱਲਾ; ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਇਹ ਉਲੰਘਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਤਥਾ ਗਰ੍ਜਮਾਨਂ ਤੁ ਮੇਘਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਃਸ੍ਵਨਮ੍। ਅਨ੍ਵਪਦ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਇੰਝ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਦੀ ਧੁਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ।
ਉਕ੍ਤਵਨ੍ਤੋ ਯਥਾਵੀਰ੍ਯਮਸਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਵृष੍ਣਯਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਯੁਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਬੋਲ ਚੁੱਕੇ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਧਰਮ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।