ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਚੁਚੋਦ ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਹृष੍ਟਾ ਤੇ ਤਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਹਤਮਹਾਵਾਦ੍ਯਂ ਸਮੁਦਗ੍ਰਧ੍ਵਜਾਯੁਤਮ੍। ਅਨੀਕਂ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਹृष੍ਟਂ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਰਥੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਵੈਃ। ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਆਵृਣੋਨ੍ਮਹਦਾਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਬਾਣਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੁਕੁਟਾਨ੍ਯਙ੍ਗਦਾਨਿ ਚ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮਕੁਟ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਗਾਨੀषਾਨ੍ਵਰੂਥਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਜਿਘਾਂਸਨ੍ਪਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੁਗ, ਧੁਰੇ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧਨੁष੍ਕਾਨ੍ਵਿਕਵਚਾਨ੍ਵਿਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ ਅਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਵਾਪ੍ਤਾਰ੍ਥਾऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਰਥ, ਹੁਣ ਜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ।"
ਸ ਸਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪृਥੁਰ੍ਬਲਮ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭਿਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਓ!"
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯਾਦਵਾਃ। ਸਾਗਰੇ ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਾ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਰ੍ਮਯਃ
ਫੌਜਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ।
ਤਤੋ ਰਥਵਰਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਮਵਰੁਹ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਮਿਦਂ ਤਵ। ਨਿਵਾਸਮਭਿਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਆ।"
ਨ ਮੇऽਸ੍ਤ੍ਯਵਿਦਿਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯਦ੍ਯਦਾਚਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਲੋਭੇਨ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਵ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
"ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਜਨਾਰਦਨ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤਿਲਿਙ੍ਗੇਨ ਵਾਸਿਤਸ੍ਯ ਧਨਞ੍ਜਯ। ਬਨ੍ਧੁਮਾਨਸਿ ਰਾਮੇਣ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਰਜੇਨ ਚ
"ਜਦ ਤੂੰ, ਧਨੰਜਯ, ਇੱਥੇ ਯਤੀ ਦੇ ਵੈਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਰਾਮ ਅਤੇ ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ।"
ਮਾਮੇਵ ਚ ਸਦਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਅਨ੍ਤਰੇਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਤਾਤ ਧਨਞ੍ਜਯ
"ਮਧੁਸੂਦਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਸੁਭਦਰਾ ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਧਨੰਜਯ।"
ਇਮਂ ਰਥਵਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਇਦਮੇਵਾਨੁਯਾਤ੍ਰਂ ਚ ਨਿਰ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗਦਪੂਰ੍ਵਜਃ
"ਇਹ ਵਧੀਆ, ਦਿਵਿਆ ਰਥ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਥੀ, ਤੈਨੂੰ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਦਿੱਤੇ।"
ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਤਦਾ ਵੀਰ ਗਤੋ ਵृष੍ਣਿਸੁਖਾਵਹਃ। ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਾਵਰੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ
"ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ, ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਆ ਗਿਆ।"
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਭ੍ਰਾਤਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਮਿਵਾਮਰਾਃ। ਆਯਾਤੇ ਤੁ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮृषਭੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ
"ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਵਜਰਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ।"
ਭਦ੍ਰਾਮਨੁਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚ ਵਸੂਨਿ ਚ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਯਾਹਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਸੁਖੀ ਭਵ ਧਨਞ੍ਜਯ
"ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਖਜਾਨੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣਗੇ; ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਧਨੰਜਯ।"
ਨष੍ਟਸ਼ੋਕੈਰ੍ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਗਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
"ਤੇਰੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।"
ਤਤੋ ਵਿਪृਥੁਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ। ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਰਥਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਥੂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਾਯ ਕृष੍ਣੇਨ ਵਿਨਿਯੋਜਿਤਮ੍। ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਸੁਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਪਾਰਥ ਲਈ ਇੱਕ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਹਰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਕਲ੍ਪਿਤੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਕਿਙ੍ਕਿਣੀਜਾਲਮਾਲਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼ੈਬਿਆ ਅਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨਾਮ ਦੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਗੁੱਥਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਪਪਨ੍ਨੇਨ ਜੀਮੂਤਰਵਨਾਦਿਨਾ। ਜ੍ਵਲਨਾਰ੍ਚਿਃਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਹਰ੍षਨਾਸ਼ਿਨਾ
ਉਹ ਰਥ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਬਦਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਵਾਨ੍। ਯੁਕ੍ਤਃ ਸੇਨਾਨੁਯਾਤ੍ਰੇਣ ਰਥਣਾਰੋਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍। ਰਥੇਨਾਕਾਸ਼ਗੇਨੈਵ ਪਯਯੌ *ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਸੀ, ਚਮੜੇ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਵਾਲੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਸੈਨਿਕਾ ਜਨਾਃ। ਵਿਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤੋऽਦ੍ਰਵਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭਿਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਚੀਲਦੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਦੁਆਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਧਰ੍ਮਾਮਭਿਤਃ ਸਭਾਮ੍। ਸਭਾਪਾਲਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੁਃ ਪਾਰ੍ਥਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਧਰਮਾ ਸਭਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਾਰਥ ਦੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਭਾਪਾਲੋ ਭੇਰੀਂ ਸਾਨ੍ਨਾਹਿਕੀਂ ਤਤਃ। ਸਮਾਜਘ੍ਨੇ ਮਹਾਘੋषਾਂ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਪਰਿष੍ਕृਤਾਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਰਸਮੀ ਡੌਲ ਨੂੰ ਵਜਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੋਈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਸ੍ਤੇਨਾਥ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ੍ਤਦਾ। `ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਃ ਸਹਸਾ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ।' ਅਨ੍ਨਪਾਨਮਪਾਸ੍ਯਾਥ ਸਮਾਪੇਤੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੋਜਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਅੰਧਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ ਤੋਂ ਅਚਾਨਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਕੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਆ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਾਙ੍ਗਾਨਿ ਸ੍ਪਰ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਤਰਣਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਮਣਿਵਿਦ੍ਰੁਮਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਲਿਤਾਗ੍ਨਿਪ੍ਰਭਾਣਿ ਚ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਆਸਣ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਕੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਮੋਤੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੀਟਾਂ, ਸਭ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।