ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚੈਵ ਹ। ਮਨ੍ਥਧ੍ਵਯੁਦਧਿਂ ਦੇਵਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਤਤਃ
ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਤਤੋऽਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਵਰਂ ਲਤਾਜਾਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਦਂष੍ਟ੍ਰਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਕਿਂਨਰੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰਪਿ ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਅਧੋਭੂਮੇਃ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿष੍ਣੁਮਾਸੀਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਨ੍ਤਾਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧਰਣੇ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਚੋਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨਨ੍ਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਤਮਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਬਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਵਨਂ ਸਵਨੌਕਸਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਤਮੂਚੁਰਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਮਥਿष੍ਯਾਮਹੇ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਮਥਾਂਗੇ।'
ਅਪਾਂਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਮਮਾਪ੍ਯਂਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਸੋਢਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਮਰ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਰਭ੍ਰਮਣਾਦਿਤਿ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਕੂਰ੍ਮਰਾਜਾਨਮਕੂਪਾਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਗਿਰੇਰਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੂਰਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੋ।'
ਕੂਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਮਸ੍ਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਸ੍ਥਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਕਊਰਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਦੇਵਾ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍। ਅਮृਤਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵਾਸੁਰਦਾਨਵਾਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਮਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਨਨ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਯਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਛ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਅਨੰਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਾਸੁਕੇਰਗ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ।' ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਤੇਨ ਵਿषੇਣ ਚ। ਅਭਵਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤੋਯਂ ਤਦਾ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਮਥਨਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰੇਣਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਬਾਹੁਭਿਃ। ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਹਾਲਾਹਲਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੱਖਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਲਾਹਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚੈਵ ਦਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿषੇਣ ਹ। ਅਪਾਕ੍ਰਾਮਂਸ੍ਤਤੋ ਭੀਤਾ ਵਿषਾਦਮਗਮਂਸ੍ਤਦਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ, ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵੈਃ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਂ ਵਿषਂ ਕਾਲਾਨਲਪ੍ਰਭਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਿਆ: 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਣ ਸਮੇਂ, ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਤੇਨੈਵ ਤਾਪਿਤਾ ਲੋਕਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਕੁਰੁष੍ਵਹ। ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਧ੍ਯੌ ਲੋਕੇਸ਼੍ਵਰਂ ਹਰਮ੍
'ਇਸ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਕਰੋ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਰਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਿਨਂ ਰੁਦ੍ਰੇ ਦੇਵਦੇਵਮੁਮਾਪਤਿਮ੍। ਤਦਾऽਥ ਚਿਨ੍ਤਿਤੋ ਦੇਵਸ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੁਤਮਾਯਯੌ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ, ਰੁਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੋਚਿਆ; ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਥ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਵੇਦੇਵੇਸ਼ੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹਿਤੇਪ੍ਸਯਾ
ਫਿਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲਾਤ ਉਸ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਦੱਸੇ; ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੀ।
ਅਪਿਬਤ੍ਤਦ੍ਵਿषਂ ਰੁਦ੍ਰਃ ਕਾਲਾਨਲਸਮਪ੍ਰਭਮ੍। ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰੁਦਰ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਕਾਲ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਸੀ, ਪੀ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਨੀਲਤਾ ਕਣ੍ਠੇ ਨੀਲਕਣ੍ਠਸ੍ਤਤਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਪੀਤਮਾਤ੍ਰੇ ਵਿषੇ ਤਤ੍ਰ ਰੁਦ੍ਰੇਣਾਮਿਤਤੇਜਸਾ
ਜਦ ਉਸਦਾ ਗਲਾ ਨੀਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ 'ਨੀਲਕੰਠ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ; ਜਦ ਅਣਗਣ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੇ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਿਆ।
ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਪੁਨਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵੈ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਭੂਯੋ ਵੈ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਕੰਮ 'ਤੇ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਫਿਰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਤੇ ਧੂਮਸਙ੍ਘਾਃ ਸਂਭੂਤਾ ਮੇਘਸਙ੍ਘਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਸੁਰਗਣਾਞ੍ਸ਼੍ਰਮਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍
ਉਹ ਧੂੰਏ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਬਣ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਥਕੇ ਤੇ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।