ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਨਾ ਜੀਮੂਤਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਙ੍ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ।
ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਤੁ ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਥਵਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਚ ਤਯੋਪੇਤਃ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਗਙ੍ਗਯਾ। ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਹਿਤੋ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗੰਗਾ। ਪਾਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਿਰਾਜਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਮਦ੍ਰਭਾषਿਣੀ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਸੁਭਦਰਾ, ਮਦਰਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਭਿਕਾਮਾ ਸਕਾਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਅਥਾਪਰੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਘ੍ਨਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ! ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!'
ਇਤਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਵਰ੍षੁਰਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਨਾਂ ਸ ਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਜਨਘੋषੇਣ ਵੀਰੋ ਗਜ ਇਵਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ ਤੁ ਕਂਚਨ ਰੋषਯਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ, ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਰੈਵਕਤਦ੍ਵਾਰਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ; ਫਿਰ ਰੈਵਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬਲੀ। ਗਿਰੌ ਰੈਵਤਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਭੂਵ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਲਧਰੋਪਮਃ। ਸਂਬਭੂਵ ਤਦਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਪੁਰਸ੍ਯ ਪੁਰਵਰ੍ਧਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਲ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪੁਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ੍ਵਮਨੀਕਮਚੋਦਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਨਿਕਲ ਪਿਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਤਦਾਧ੍ਵਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਨਿਃਸृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਦ੍ਵਾਰਾਦਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਮਿਵਾਮ੍ਭੋਦਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਤਯੋਧਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਤੀਰੰਧਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਨਰਤ ਫੌਜ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਦੀਰ੍ਣਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੀਕਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸਂਗ੍ਰਹੀਤੁਮਭਿਪ੍ਰਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਕृਤੋ ਮਮ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਰਥਂ ਤਵ ਨਰਰ੍षਭ
ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੀ ਰਾਸ ਸੰਭਾਲਾਂ, ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਦ੍ਯੁਤਿਬਲੈਰਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਾਰ੍ਥ ਤੇ ਸਾਰਥਿਤ੍ਵੇਨ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਚਮਕ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਤੁ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਆਓ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਾਈਏ।'
ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਾਵਕਾਨ੍ਵਿਜਿਘਾਂਸਤਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੋ ਮਮ
ਵੇਖੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਚੁਚੋਦ ਸਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਸਂਹृष੍ਟਾ ਤੇ ਤਤੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਰਥ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਫੌਜ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾਹਤਮਹਾਵਾਦ੍ਯਂ ਸਮੁਦਗ੍ਰਧ੍ਵਜਾਯੁਤਮ੍। ਅਨੀਕਂ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਹृष੍ਟਂ ਪਾਰ੍ਥਮੇਵਾਨ੍ਵਵਰ੍ਤਤ
ਫਿਰ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵਾਜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਪਈ।
ਰਥੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧਾਕਾਰੈਃ ਸਦਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਮਹਾਜਵੈਃ। ਕਿਰਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍। ਆਵृਣੋਨ੍ਮਹਦਾਕਾਸ਼ਂ ਸ਼ਰੈਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਬਾਣਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਮੁਕੁਟਾਨ੍ਯਙ੍ਗਦਾਨਿ ਚ। ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਃ ਸ਼ਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਧਨੂਂषਿ ਚ
ਮਹਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੀਰ, ਮਕੁਟ, ਅੰਗਦ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ।
ਯੁਗਾਨੀषਾਨ੍ਵਰੂਥਾਨਿ ਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਜਿਘਾਂਸਨ੍ਪਰਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੁਗ, ਧੁਰੇ, ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਧਨੁष੍ਕਾਨ੍ਵਿਕਵਚਾਨ੍ਵਿਰਥਾਂਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਾਨ੍। ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਪਾਰਥ ਨੇ ਮਹਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼, ਕਵਚ ਅਤੇ ਰਥ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਵਾਪ੍ਤਾਰ੍ਥਾऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਾਹਿ ਪਾਰ੍ਥ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ, ਪਾਰਥ, ਹੁਣ ਜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ।"
ਸ ਸਕ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਿਪृਥੁਰ੍ਬਲਮ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭਿਸਂਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤ੍ਯਭਾषਤ
ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਰੋਕੀ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਥਿਰ ਹੋ ਜਾਓ!"
ਤਤਃ ਸੇਨਾਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਯਾਦਵਾਃ। ਸਾਗਰੇ ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਧੂਤਾ ਵੇਲਾਮਿਵ ਮਹੋਰ੍ਮਯਃ
ਫੌਜਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤਟ ਨਾਲ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਹਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇ।