ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਤਿਵੇषਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਆਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਂ ਵੀਰਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਤੇ ਯਤੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਦਲਿਆ। ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਂ ਤਥੈਵਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ।
ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕਨਿਆ ਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਵਵਰਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣਖਡ੍ਗਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਦੂਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਊਚੁਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਯਾਨ੍ਤੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਸੁਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ।"
ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵੀਰਮਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਕृष੍ਣਸਹੋਦਰੀਮ੍
"ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ।"
ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣਿ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨਃ
"ਸੁਭਦਰੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।"
ਉਪਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਃ। ਹੇ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਗृਹਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਗਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
"ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੀਰ ਪਤੀ ਪਾ ਲਿਆ। ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਃ ਸਖੀਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਾ। ਭਦ੍ਰਾ ਭਦ੍ਰਜਵੋਪੇਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਰਚੋਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੁਰਾਇਆ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾ ਸਾ ਸਖੀ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾऽਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਸਘੋषਾਦਭਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ, ਇੱਕ ਸਖੀ ਪੰਖਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਨਿਆ ਪੁਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ, ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਨਾ ਜੀਮੂਤਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਙ੍ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ।
ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਤੁ ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਥਵਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਚ ਤਯੋਪੇਤਃ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਗਙ੍ਗਯਾ। ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਹਿਤੋ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗੰਗਾ। ਪਾਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਿਰਾਜਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਮਦ੍ਰਭਾषਿਣੀ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਸੁਭਦਰਾ, ਮਦਰਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਭਿਕਾਮਾ ਸਕਾਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਅਥਾਪਰੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਘ੍ਨਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ! ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!'
ਇਤਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਵਰ੍षੁਰਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਨਾਂ ਸ ਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਜਨਘੋषੇਣ ਵੀਰੋ ਗਜ ਇਵਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ ਤੁ ਕਂਚਨ ਰੋषਯਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ, ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਰੈਵਕਤਦ੍ਵਾਰਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ; ਫਿਰ ਰੈਵਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਪੁਰੁषੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲੇਨ ਮਹਤਾ ਬਲੀ। ਗਿਰੌ ਰੈਵਤਕੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬਭੂਵ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ
ਮਹਾਨ ਆਦਮੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਾਸੇ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਹਲਧਰੋਪਮਃ। ਸਂਬਭੂਵ ਤਦਾ ਗੋਪ੍ਤਾ ਪੁਰਸ੍ਯ ਪੁਰਵਰ੍ਧਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਉਹ ਹਲ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਵਿਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪੁਰਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸ੍ਵਮਨੀਕਮਚੋਦਯਤ੍
ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰਥੁਸ਼ਰਵਾ ਨਿਕਲ ਪਿਆ; ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਭਿਪਤ੍ਯ ਤਦਾਧ੍ਵਾਨਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍। ਨਿਃਸृਤਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਦ੍ਵਾਰਾਦਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਮਿਵਾਮ੍ਬਿਰਾਤ੍
ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਨੇ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ।
ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਮਿਵਾਮ੍ਭੋਦਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤਾਂ ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਪਾਰ੍ਥਮਾਨਰ੍ਤਯੋਧਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਉਸ ਤੀਰੰਧਾਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਨਰਤ ਫੌਜ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਗਈ।
ਉਦੀਰ੍ਣਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਮਨੀਕਮਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਤ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿਚ ਸਨ, ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸਂਗ੍ਰਹੀਤੁਮਭਿਪ੍ਰਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਕृਤੋ ਮਮ। ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਰਥਂ ਤਵ ਨਰਰ੍षਭ
ਮੇਰੀ ਲੰਮੀ ਚਾਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਥ ਦੀ ਰਾਸ ਸੰਭਾਲਾਂ, ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਓਜਸ੍ਤੇਜੋਦ੍ਯੁਤਿਬਲੈਰਨ੍ਵਿਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਪਾਰ੍ਥ ਤੇ ਸਾਰਥਿਤ੍ਵੇਨ ਭਵਿਤਾ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਮ੍ਯਹਮ੍
ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਚਮਕ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪਾਰਥ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਈ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਚੋਦਯਾਸ਼੍ਵਾਨਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਤੁ ਵਿਪृਥੋਰ੍ਬਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਮੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਆਓ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜਾਈਏ।'
ਬਹੁਭਿਰ੍ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਾਵਕਾਨ੍ਵਿਜਿਘਾਂਸਤਃ। ਪਸ਼੍ਯ ਬਾਹੁਬਲਂ ਭਦ੍ਰੇ ਸ਼ਰਾਨ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪਤੋ ਮਮ
ਵੇਖੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ ਜਦ ਮੈਂ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।