ਵ੍ਰਤਾਰ੍ਥਮਿਤਿ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਥੇਨਾਨੇਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਹਾਵ੍ਰਤਸਮਾਪਨਮ੍
ਵਰਤ ਦੀ ਨਿਯਤ ਲਈ, ਉਹ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ: 'ਮੈਂ ਇਸ ਰਥ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸਾਯੁਧੇਨੈਵ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ। ਰਥੇਨ ਰਮਣੀਯੇਨ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਸ਼ੈਵਿਆ ਤੇ ਸੁਗ੍ਰੀਵ ਦੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਾਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੱਗੇ ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸੁਭਧ੍ਰਯੈਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਜਨਾਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਭਵਨ੍। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਰਥਵਰਂ ਕਲ੍ਯਾਣੈਰਭਿਭਾष੍ਯ ਤਾਮ੍
ਸੁਭਦਰਾ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਲੋਕ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਸੋਹਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਲੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ।
ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਰੋਪ੍ਯ ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਭਾਮਿਨੀ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਦਾਯ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾऽਰ੍ਜੁਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਲੈ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਰਥੋऽਯਂ ਰਥਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਆਨੀਤਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਸ ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਯਥਾਕਾਮਂ ਕੁਰੂਨ੍ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨ
ਇਹ ਰਥ, ਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਜਾ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਤੁ ਰਥਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਦ੍ਰਸਂਮਤਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਦਾ ਹृष੍ਟਾ ਦਦੌ ਸਾ ਵਿਵਿਧਂ ਵਸੁ
ਰਥ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਸੁਭਦਰਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਨੇਹਵਨ੍ਤਿ ਚ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦਾਵੀਪ੍ਸਿਤਾਨਿ ਚ। ਯਥਾਕਾਮਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਖਾਣਾ ਤੇ ਜੋ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਛਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕਪੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ੍ਤਾਨ੍ਯਵਾਪ੍ਯ ਵਸੂਨਿ ਚ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯ ਪਰਮਾਸ਼ਿषਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਤੇ ਉਹ ਦੌਲਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤਃ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਭੀਸ਼ੁਗ੍ਰਹਣੇ ਪਾਰ੍ਥ ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।"
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਾ ਪੂਰ੍ਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮੀਞ੍ਜਗ੍ਰਾਹ ਮਾਧਵੀ। ਸੋਦਰਾ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਾ ਹਯਾਨ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜ ਲੀਆਂ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਭਦਾਈ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਲ੍ਲਿਙ੍ਗਂ ਯਤਿਵੇषਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਆਮੁਚ੍ਯ ਕਵਚਂ ਵੀਰਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮਹਦ੍ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਤੇ ਯਤੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਦਲਿਆ। ਉਹ ਵੀਰ ਨੇ ਕਵਚ ਪਾ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਆਰੁਰੋਹ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਵਾਸਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਤ੍ਤਂ ਮੁਕੁਟਂ ਤਥੈਵਾਭਰਣਾਨਿ ਚ
ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਦਰ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਗਹਣੇ ਵੀ ਪਹਿਨੇ।
ਅਲਙ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ। ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਘੋषਸ੍ਤੁਮੁਲਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਕਨਿਆ ਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਵਵਰਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਬਾਣਖਡ੍ਗਧਨੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਅਭੀਸ਼ੁਹਸ੍ਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਜਦ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਦੂਲੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਰਾਸ਼ੀਆਂ ਫੜ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਖੜੀ ਸੀ।
ਊਚੁਃ ਕਨ੍ਯਾਸ੍ਤਦਾ ਯਾਨ੍ਤੀਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕਨਿਆਵਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ, "ਸੁਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਹਰ ਚਾਹਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਬੋਲੀ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੈ।"
ਵਾਸੁਦੇਵਪ੍ਰਿਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਵੀਰਮਰ੍ਜੁਨਮ੍। ਸਰ੍ਵਸੀਮਨ੍ਤਿਨੀਨਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਕृष੍ਣਸਹੋਦਰੀਮ੍
"ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭੈਣ।"
ਮਨ੍ਯਾਮਹੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣਿ। ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤਵਾਰ੍ਜੁਨਃ
"ਸੁਭਦਰੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਭਾਗਣੀ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ, ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਹੈ।"
ਉਪਪਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਰਥਃ। ਹੇ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਗृਹਾਨ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਃ ਸਂਗਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
"ਤੂੰ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਵੀਰ ਪਤੀ ਪਾ ਲਿਆ। ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਃ ਸਖੀਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਾ। ਭਦ੍ਰਾ ਭਦ੍ਰਜਵੋਪੇਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਪੁਨਰਚੋਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ ਸਖੀਆਂ ਵਲੋਂ ਵਧਾਈ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਨੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੁਰਾਇਆ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਚਾਮਰਹਸ੍ਤਾ ਸਾ ਸਖੀ ਤਸ੍ਯਾਙ੍ਗਨਾऽਭਵਤ੍। ਤਤਃ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਦ੍ਵਾਰਾਤ੍ਸਘੋषਾਦਭਿਨਿਃਸृਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ, ਇੱਕ ਸਖੀ ਪੰਖਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕਨਿਆ ਪੁਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ, ਸ਼ੋਰ-ਸ਼ਰਾਬੇ ਨਾਲ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ।
ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜਨਾ ਜੀਮੂਤਨਿਸ੍ਵਨਮ੍। ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਙ੍ਗृਹੀਤਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯ ਮਹਤਃ ਸ੍ਵਨਮ੍
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਰਥ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ। ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ।
ਮੇਘਸ੍ਵਨਮਿਵਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਤੁ ਸਂਪਨ੍ਨੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਰਥਵਰੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਥ ਦੀ ਵੱਡੀ ਧੁਨ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਬਭੌ ਚ ਤਯੋਪੇਤਃ ਕੈਲਾਸ ਇਵ ਗਙ੍ਗਯਾ। ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਸਹਿਤੋ ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਰਥਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਐਸੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗੰਗਾ। ਪਾਰਥ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਵਿਰਾਜਤੇ ਯਥਾ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਰਾਜਞ੍ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ, ਰਾਜਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਪਾਰਥ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ।
ਚਕ੍ਰੁਃ ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਾਨਾਸਾਦ੍ਯ ਬਹਵੋ ਜਨਾਃ। ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕੁਲਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਮਦ੍ਰਭਾषਿਣੀ
ਕਈ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਦਾਸਾਰ੍ਹਾ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ, ਸੁਭਦਰਾ, ਮਦਰਾ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਭਿਕਾਮਾ ਸਕਾਮੇਨ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ। ਅਥਾਪਰੇ ਤੁ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗृਹ੍ਣੀਤ ਘ੍ਨਤ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਫੜੋ! ਮਾਰੋ! ਦੇਰ ਨਾ ਕਰੋ!'
ਇਤਿ ਸਂਵਾਰ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਵਰ੍षੁਰਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਇਤਿ ਸਂਭਾषਮਾਣਾਨਾਂ ਸ ਨਾਦਃ ਸੁਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੇਨ ਜਨਘੋषੇਣ ਵੀਰੋ ਗਜ ਇਵਾਰ੍ਦਿਤਃ। ਵਵਰ੍ष ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਨ ਤੁ ਕਂਚਨ ਰੋषਯਤ੍
ਉਹ ਵੀਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਮੁਮੋਚ ਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਬਾਣਾਨ੍ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਵਰਸਙ੍ਘੇषੁ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇषੁ ਭਵਨੇषੁ ਚ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਨੁਕਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਮਹਲਾਂ, ਕੋਠੀਆਂ ਤੇ ਮਿਨਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਏ।
ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗਰੁਤ੍ਮਾਨਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਰੈਵਕਤਦ੍ਵਾਰਂ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਉਸਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ; ਫਿਰ ਰੈਵਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।