ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਨੋਵਾਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਲੋਚਨਾ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ; ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਰਾਗੋਨ੍ਮਾਦਪ੍ਰਲਾਪੀ ਸਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਲਤਾਗृਹਮ੍
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਰਾਗ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ ਲਤਾ-ਗ੍ਰਹਿ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਂ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਸਹਿਤੋ ਨਾਰਦਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ।
ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਚਾਰਣੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗੁਹ੍ਯਕੈਃ। ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾ ਵਸਿष੍ਠੇਨ ਹ੍ਯਾਜਗਾਮ ਕੁਸ਼ਸ੍ਥਲੀਮ੍
ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਚਾਰਣਾਂ, ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਕੁਸ਼ਸਥਲੀ ਆਇਆ।
ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਚ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਨਿਦ੍ਰਯਾਪਹृਤਜ੍ਞਾਨਂ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਵਿਨਾ ਤਦਾ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰੌਹਿਨੇਯ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਵੇਖਿਆ।
ਸਹਾਕ੍ਰੂਰੇਣ ਸ਼ਿਨਿਨਾ ਸਤ੍ਯਕੇਨ ਗਦੇਨ ਚ। ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਕ੍ਯਾ ਆਹੂਕੇਨ ਚ ਧੀਮਤਾ
ਅਕਰੂਰ, ਸ਼ਿਨੀ, ਸਤ੍ਯਕੀ, ਗਦਾ, ਵਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਆਹੁਕ ਦੇ ਨਾਲ।
ਆਜਗਾਮ ਪੁਰੀਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਵृਤਃ। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਨਾਰਦਾਦੀਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਵਿੱਚ, ਦਵਾਰਕਾ, ਆਪਣੇ ਸਜਣਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ; ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਭਿਯਾਚਿਤਃ। ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਕੁਸ਼ਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੀ ਜਾਵੇ,' ਇੰਝ।
ਆਹੁਕੋ ਵਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਸਹਾਕ੍ਰੂਰਃ ਸਸਾਤ੍ਯਕਿਃ। ਅਭਿਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਦੇਵਦੇਵ ਨਮਸ੍ਤੇਸ੍ਤੁ ਲੋਕਨਾਥ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
ਆਹੁਕ, ਵਸੁਦੇਵ, ਅਕਰੂਰ ਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਤੀ।'
ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਮ ਸਹਿਤੈਰ੍ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹਿਤਾਃ ਪ੍ਰਭੋ। ਕृਤਪ੍ਰਸਾਦਾਸ੍ਤੁ ਵਯਂ ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਤ੍
ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਏ; ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਨਾਲ, ਜਗਤ-ਵਿਜੇਤਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯੈਨਂ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਸਹਿਤਾ ऋषਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਸਮੇਂ—
ਵਿਵਾਹਂ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ। ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ ਰੁਗ੍ਮਿਣੀ ਦੇਵਕੀ ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਵਿਆਹ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ; ਅਰੁੰਧਤੀ, ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਵੀ—
ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਅਰ੍ਜੁਨੇऽਪਿ ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਭਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਯੋਜਯਨ੍
ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਹੋਈਆਂ; ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਭਲੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਮਹਰ੍षਿਃ ਕਾਸ਼੍ਯਪੋ ਹੋਤਾ ਸਦਸ੍ਯਾ ਨਾਰਦਾਦਯਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਸ਼ਿषਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾਰਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਿ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਿਆਪ ਨੇ ਹੋਮ ਕਰਵਾਇਆ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਦਸੀਏ ਹੋਏ; ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਅਭਿषੇਕਂ ਤਦਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍। ਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤੁ ਸਹਿਤਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰਭਿष੍ਟੁਤਃ
ਫਿਰ ਮਹਿੰਦਰ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਕਿਰੀਟਾਙ੍ਗਦਹਾਰਾਦ੍ਯੈਰ੍ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਕੁਣ੍ਡਲੈਃ। ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਿਵ ਵਾਸਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤਾਜ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਾਰ, ਹਥ-ਬੰਦ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਪਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਵਾਸਵ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ।
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਪ ਪੁਰਨ੍ਦਰਃ। ਸ਼ਛੀ ਦੇਵੀ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾਮਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਸ਼ਚੀ ਦੇਵੀ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਭਲਾਈ ਦਿਖਾਈ।
ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵੈਵਾਹ੍ਯਮਙ੍ਗਲਾਨ੍ਯਾਦਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਸਹਾਪ੍ਸਰੋਭਿਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਭੂषਣੈਃ
ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲ ਰਸਮਾਂ ਕਰਵਾਈਆਂ।
ਪੌਲੋਮੀਮਿਵ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ। ਤਤੋ ਵਿਵਾਹੋ ਵਵृਧੇ ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਥੇ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਪੌਲੋਮੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਪਾਣਿਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਹੋਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍। ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਬਭੌ ਜਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਇਵ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ
ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਹੋਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਾਲ, ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਜੀਸ਼ਨੂ ਉਸ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸਾ ਜਿष੍ਣੁਮਧਿਕਂ ਭੇਜੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ੀ ਭਦ੍ਰਾ ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਤਥਾ
ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਜੀਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਚੁਣਿਆ; ਉਹ ਪਾਰਥ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਸੀ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥੋऽਪਿ ਸਦृਸ਼ੋ ਰੂਪਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰੀਤਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਲਕੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਸੀ; ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਏਵਂ ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸਾਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਪ੍ਰਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਗਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਾਦਵਾਃ ਪਾਰ੍ਥਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਮੁਵਾਚ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਦ੍ਵਾਵਿਂਸ਼ਦ੍ਦਿਵਸਾਨ੍ਪਾਰ੍ਥ ਇਹੋष੍ਯ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮਾਮਕਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੈਬ੍ਯਸੁਗ੍ਰੀਵਯੋਜਿਤਮ੍
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਬਾਈਂ ਦਿਨ ਰਹੋ; ਮੇਰਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਬਿਆ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਚੜ੍ਹੋ।
ਸੁਭਦ੍ਰਯਾ ਸੁਖਂ ਪਾਰ੍ਥ ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਵਿਸ਼। ਯਾਦਵੈਃ ਸਹਿਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਾਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਭਾਰਤ। ਯਤਿਵੇषੇਣ ਨਿਯਤੋ ਵਸ ਤ੍ਵਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਗृਹੇ
ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ, ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਓ; ਪਿੱਛੋਂ ਮੈਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਵਾਂਗਾ, ਭਾਰਤਾ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਯਤੀ ਵਾਂਗ ਰਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਮ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਕृਤੋਦ੍ਵਾਹਸ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤਕਾਰ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਪਾਰਥ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਚੋਪਗਤੋ ਭਾਵਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭਾਵਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾ ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਵਰ੍ਧਤ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਲਈ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ; ਪਾਰਥ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਵਧਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਪਿਆਰ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਸ ਤਥਾ ਯੁਯੁਜੇ ਵੀਰੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਅਭਿਨਿष੍ਪਨ੍ਨਯਾ ਰਾਮਃ ਸੀਤਯੇਵ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਯੋਧਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ; ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸੇ ਵਾਂਗ ਹੀ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ।
ਅਪਿ ਜਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਜਜ੍ਞੇ ਤਾਂ ਹ੍ਰੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਸਨ੍ਨਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਰੂਪੇਣ ਸਦृਸ਼ੀਂ ਸਤੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਲਾਜ, ਸੋਭਾ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਥੋੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਉਹ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਸਤੀਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਸੀ।