ਸਂਵਿਧਾਨਪਰਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
'ਹੇ ਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ।'
ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਯਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਭੇਰੀਣਾਂ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵੀਪਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਜਹੁਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਫਿਰ, ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਪਟਹਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਾਦੈਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰ ਆਯਤੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਪਟਾਹ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਦਵੀਪ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸ ਮਹਾਦ੍ਵੀਪਃ ਸਪਰ੍ਵਤਮਹਾਵਨਃ। ਸੇਤੁਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਾਲੈਰਾਕ੍ਰੀਡਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਾਪੀਪਲ੍ਵਲਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਕਾਨਨੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮੈਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰ੍षਤਃ
ਉਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਕਰਸ੍ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਪੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜਹੁਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਵਿਹਾਰਾਭਿਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਆਏ।
ਸੁਨृਤ੍ਤਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰੈ ਰਮਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮृषਭੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ। ਸੁਭਧ੍ਰੋਦ੍ਵਾਹਨਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ; ਪਰ ਜਦ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਮਪਯਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍। ਵਿਵਾਹਂ ਬਹੁਧਾ ਸਤ੍ਸੁ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆਹ ਦੇ ਢੰਗ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਲ ਏਵ ਵਾ। ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਦਾਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭੁਤਾਂ ਗਤਃ
ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੱਕ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਮਾਂ, ਮਾਮਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ।
ਮਮ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥਾ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਿਵਾਹਃ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤੇ ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਦਰਾ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਗਮੇ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਧਵਿ ਤਦ੍ਯਥਾ
ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਮਾਧਵੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਮਾਹੂਯ ਵਿਧਿਨਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਥਾਰ੍ਥਿਨੇ। ਸਾ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਪਰੈਰੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਤੁ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਨੀ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੋषਣਾਯ ਚ। ਦਾਨੇ ਗृਹੀਤਾ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਤੋ ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਦਾਰਾਃ ਪਿਤृਕृਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਰਾਗਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਾऽਨੁਗृਹੀਤਾ ਯਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀ
ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਜਦ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਜਨਯੇਦ੍ਯਾ ਤੁ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਜਾਯਾ ਇਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮਤਃ। ਪਤ੍ਨੀ ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਦਾਰਾਸ਼੍ਚ ਜਾਯਾ ਚੇਤਿ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਵੇ, ਉਹ 'ਜਾਇਆ' ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਨੀ, ਭਾਰਿਆ, ਦਾਰਾ ਤੇ ਜਾਇਆ ਇਹ ਚਾਰ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ।
ਚਤਸ੍ਰ ਏਵਾਗ੍ਨਿਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵਸ੍ਤੁ ਕ੍ਰਿਯਾਹੀਨੋ ਰਾਗਾਦੇਵ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚਾਰ ਹੀ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਿਰਫ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕਾਮਾਯਾਃ ਸਕਾਮੇਨ ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਰਹਸਿ ਸ੍ਮृਤਃ। ਮਯੋਕ੍ਤਮਕ੍ਰਿਯਂ ਚਾਪਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਾਧਵਿ ਤ੍ਵਯਾ
ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇੱਛਾਵਾਨ ਵੱਲੋਂ, ਬਿਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ, ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਯਾਦ ਆਇਆ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਭਾਵੇਂ ਅਜੇ ਕੀਤਾ ਨਹੀਂ, ਮਾਧਵੀ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਯਨਂ ਚੈਵ ਮਾਸਸ਼੍ਚ ऋਤੁਃ ਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਤਿਥਿਃ। ਕਰਣਂ ਚ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਚ ਲਗ੍ਨਸਂਪਤ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਅਯਨ, ਮਹੀਨਾ, ਰੁੱਤ, ਪੱਖ, ਤਿਥੀ, ਕਰਣ, ਮੁਹੂਰਤ ਤੇ ਲਗਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹਨ।
ਵਿਵਾਹਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਚੋਤ੍ਤਰਾਯਣਮ੍। ਵੈਸ਼ਾਖਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਸਾਨਾਂ ਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲ ਏਵ ਚ
ਵਿਆਹ ਲਈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਉੱਤਰਾਯਣ ਸ਼ੁਭ ਹੈ; ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਾਖ, ਪੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਹਸ੍ਤਸ੍ਤृਤੀਯਾ ਚ ਤਿਥਿष੍ਵਪਿ। ਲਗ੍ਨੋ ਹਿ ਮਕਰਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕਰਣਾਨਾਂ ਬਵਸ੍ਤਥਾ
ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਸਤ, ਤਿਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ, ਲਗਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਕਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਵ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਮੈਤ੍ਰੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤੋ ਵੈਵਾਹ੍ਯ ਆਵਯੋਃ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਣਿ। ਸਰ੍ਵਸਂਪਦਿਯਂ ਭਦ੍ਰੇ ਅਦ੍ਯ ਰਾਤ੍ਰੌ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਆਹ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕੰਮ ਲਈ ਮੈਤ੍ਰ ਮੁਹੂਰਤ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਅੱਜ ਰਾਤ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕismet ਆਵੇਗੀ।
ਭਗਵਾਨਸ੍ਤਮਭ੍ਯੇਤਿ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਤਪਤਾਂ ਵਰਃ। ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਵਾਹਕਾਲੋऽਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਰਾਤ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਨਾਰਾਯਣੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋ ਨਾਵਬੁਧ੍ਯੇਤ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍। ਧਰ੍ਮਸਙ੍ਕਟਮਾਪਨ੍ਨੇ ਕਿਂ ਨੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਖਂ ਭਵੇਤ੍
ਨਾਰਾਇਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ; ਧਰਮ ਦੀ ਉਲਝਣ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਸੁਖ ਦੇਵੇਗਾ?
ਮਨੋਭਵੇਨ ਕਾਮੇਨ ਮੋਹਿਤਂ ਮਾਂ ਪ੍ਰਲਾਪਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਵਾਕ੍ਯਂ ਚ ਮੇ ਦੇਵਿ ਕਿਂ ਨ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਮਾਧਵਿ
ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਭੁਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁੰਝਲ ਵਿਚ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਦੇਵੀ ਮਾਧਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ?