ਅਮੋਘਬਲਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਜਵਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਮਜਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਹਣਾ, ਅਜਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਕਥਂ ਤਦਮृਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਮਥਿਤਂ ਕ੍ਵ ਚ ਸ਼ਂਸ ਮੇ। `ਕਾਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਮਥਨੇ ਸਂਜਾਤਮਮृਤਾਤ੍ਪਰਮ੍।।' ਯਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਥਿਆ? ਦੱਸ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਥਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵ-ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ।'
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਚਲਂ ਮੇਰੁਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਂ ਭਾਨੋਃ ਸ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਡੋਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਚਮਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਢੇਰ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਨਕਾਭਰਣਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਿਲੱਖਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਹੁੰਚ।
ਵ੍ਯਾਲੈਰਾਵਾਰਿਤਂ ਘੋਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍। ਨਾਕਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇਣ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਤਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਪਾਰੁਹ੍ਯ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਚਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਕਲ੍ਪਮਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਸਭ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਮृਤਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਪੋਨਿਯਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵੈਰਸੁਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਤਾਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਪਜੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚੈਵ ਹ। ਮਨ੍ਥਧ੍ਵਯੁਦਧਿਂ ਦੇਵਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਤਤਃ
ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਤਤੋऽਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਵਰਂ ਲਤਾਜਾਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਦਂष੍ਟ੍ਰਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਕਿਂਨਰੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰਪਿ ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਅਧੋਭੂਮੇਃ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿष੍ਣੁਮਾਸੀਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਨ੍ਤਾਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧਰਣੇ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਚੋਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨਨ੍ਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਤਮਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਬਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਵਨਂ ਸਵਨੌਕਸਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਤਮੂਚੁਰਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਮਥਿष੍ਯਾਮਹੇ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਮਥਾਂਗੇ।'
ਅਪਾਂਪਤਿਰਥੋਵਾਚ ਮਮਾਪ੍ਯਂਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ਤਤਃ। ਸੋਢਾऽਸ੍ਮਿ ਵਿਪੁਲਂ ਮਰ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਰਭ੍ਰਮਣਾਦਿਤਿ
ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ; ਮੈਂ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਸਹਿ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਕੂਰ੍ਮਰਾਜਾਨਮਕੂਪਾਰੇ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ। ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਗਿਰੇਰਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੂਰਮਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੋ।'
ਕੂਰ੍ਮੇਣ ਤੁ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪृष੍ਠਮਸ੍ਯ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਤਂ ਸ਼ੈਲਂ ਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਸ੍ਥਂ ਵਜ੍ਰੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਭ੍ਯਪੀਡਯਤ੍
ਕਊਰਮ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਯੋਕ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍। ਦੇਵਾ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨਿਧਿਮਮ੍ਭਸਾਮ੍। ਅਮृਤਾਰ੍ਥੇ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਤਥੈਵਾਸੁਰਦਾਨਵਾਃ
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਮਨ੍ਤਮੁਪਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਸਾ ਫੜ ਲਿਆ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਅਨਨ੍ਤੋ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਯਤੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਪੂਛ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਭਗਵਾਨ ਅਨੰਤ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਵਾਸੁਕੇਰਗ੍ਰਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾ ਨਾਗਰਾਜ੍ਞੋ ਮਹਾਸੁਰਾਃ।' ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਾਗਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍
ਵੱਡੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦੇ ਰਹੇ।
ਵਾਸੁਕੇਰਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਸਹਸਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯਤੋऽਸੁਰੈਃ। ਸਧੂਮਾਃ ਸਾਰ੍ਚਿषੋ ਵਾਤਾ ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਸਕृਨ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਸੱਪ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਕਲੀਆਂ।
ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਨਿਃਸृਤੇਨ ਵਿषੇਣ ਚ। ਅਭਵਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤੋਯਂ ਤਦਾ ਭਾਰ੍ਗਵਨਨ੍ਦਨ
ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਦ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਜ਼ਹਿਰ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਮਥਨਾਨ੍ਮਨ੍ਦਰੇਣਾਥ ਦੇਵਦਾਨਵਬਾਹੁਭਿਃ। ਵਿषਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਹਾਲਾਹਲਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਿੱਖਾ ਜ਼ਹਿਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਾਲਾਹਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।