ਨਗਰੇ ਘੋषਯਾਸ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਹਨਿ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਤੁ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਸਦਾਰੈਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹਬਾਧਵੈਃ। ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵੈਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਦਾਸਾਰਹ ਅੰਤਰਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵਃ। ਕृष੍ਣਰਾਮਾਹੁਕਾਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਨਿਸਤ੍ਯਕਾਃ
ਚੌਂਤੀ (34) ਦਿਨ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਹੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਨੀ ਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਯੁਕ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਰਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਣਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਨੌਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਗਤ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਗਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਨੌਕਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਤਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਕृਤ੍ਯਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਸ੍ਥਾਤਾ ਸ ਭਗਵਾਨਿਹ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ, ਯਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਰ੍ਹਾ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਨਿਭਾਏ ਜਾ ਸਕਣ।'
ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਸ੍ਥਾਨਵਿਧਿਂ ਸਦਾ। ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
'ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?' ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੀ।'
ਤਮृषਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਤੁਮਿਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਮਾਧਵਿ। ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਮਨ੍ਮਤੇਨਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
'ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਫੈਸਲੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।'
ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਧਰ੍ਮਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਚਾਤਿਥਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
'ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਲਈ।'
ਸਂਵਿਧਾਨਪਰਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
'ਹੇ ਭਦਰੇ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿ।'
ਏਵਮਾਦਿਸ਼੍ਯ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਚ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ। ਯਯੌ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਣਾਦੇਨ ਭੇਰੀਣਾਂ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਮਧੁਸੂਦਨ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵੀਪਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਜਹੁਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਫਿਰ, ਦਵੀਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਆਦਿ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।
ਪਟਹਾਨਾਂ ਪ੍ਰਣਾਦੈਸ਼੍ਚ ਭੇਰੀਣਾਂ ਨਿਸ੍ਵਨੇਨ ਚ। ਸਪ੍ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰ ਆਯਤੋ ਦਸ਼ਯੋਜਨਮ੍
ਪਟਾਹ ਤੇ ਭੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਸੱਤ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਲੰਮਾ ਦਵੀਪ ਧੁਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸ ਮਹਾਦ੍ਵੀਪਃ ਸਪਰ੍ਵਤਮਹਾਵਨਃ। ਸੇਤੁਪੁष੍ਕਰਿਣੀਜਾਲੈਰਾਕ੍ਰੀਡਃ ਸਰ੍ਵਸਾਤ੍ਵਤਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਟਾਪੂ, ਆਪਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਸਾਤਵਤਾਂ ਲਈ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਖੇਡਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਣ ਗਿਆ।
ਵਾਪੀਪਲ੍ਵਲਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਕਾਨਨੈਸ਼੍ਚ ਮਨੋਰਮੈਃ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਂ ਯੋਗ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰ੍षਤਃ
ਉਸ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਕਈ ਝੀਲਾਂ, ਦਲਦਲਾਂ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਬਾਗਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਢੁਕਵਾਂ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਕਰਸ੍ਤਦਾ। ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਪੇਤਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪ ਇਵਾਪਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਟਾਪੂ ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਦੂਜੇ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਦਾਨਧਰ੍ਮਪਰਾਯਣਾਃ। ਉਗ੍ਰਸੇਨਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਜਹੁਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਾਃ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਸਾਰੇ ਕੁਕੁਰ ਤੇ ਅੰਧਕ ਚੌਂਤੀ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਭਰਣਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਗਨ੍ਧਾਨੁਲੇਪਨਾਃ। ਵਿਹਾਰਾਭਿਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾ ਹਰ੍षਸਂਯੁਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਲੇਪ ਲਾ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਆਏ।
ਸੁਨृਤ੍ਤਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰੈ ਰਮਮਾਣਾਸ੍ਤਦਾऽਭਵਨ੍। ਪ੍ਰਤਿਯਾਤੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮृषਭੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਨ੍ਵਨਿ। ਸੁਭਧ੍ਰੋਦ੍ਵਾਹਨਂ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਮਨ੍ਯਤ
ਉਹ ਸਭ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ; ਪਰ ਜਦ ਦਸ਼ਾਰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸ਼ਾਰੰਗਧਨਵਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਸਮਾਂ ਠੀਕ ਸਮਝਿਆ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਮਪਯਾਨਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪੱਕੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਭਦ੍ਰੇ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍। ਵਿਵਾਹਂ ਬਹੁਧਾ ਸਤ੍ਸੁ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੁਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਪਿਆਰੀ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਆਹ ਦੇ ਢੰਗ ਬਣਾਏ ਹਨ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਿਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਾਤਾ ਮਾਤੁਲ ਏਵ ਵਾ। ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਾ ਪਿਤੁਰ੍ਭ੍ਰਾਤਾ ਦਾਨੇ ਤੁ ਪ੍ਰਭੁਤਾਂ ਗਤਃ
ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੱਕ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਭਰਾ, ਮਾਂ, ਮਾਮਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋਤ੍ਸਵਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਃ ਪਿਤਾ ਤਵ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਗਤੋ ਭਦ੍ਰੇ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੌਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੰਦਰਲੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਿਆਰੀ।
ਮਮ ਚੈਵ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਦੇਸ਼ਸ੍ਥਾ ਹਿ ਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰੇ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਵਿਵਾਹਃ ਪਞ੍ਚਮਃ ਸ੍ਮृਤਃ
ਤੇ ਮੇਰੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ 'ਚ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸੁਭਦਰਾ, ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਪੰਜਵਾਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਗਮੇ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਾਃ। ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਸ਼ृਣੁ ਮਾਧਵਿ ਤਦ੍ਯਥਾ
ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਸਮੇਂ ਚਾਰ ਤਰੀਕੇ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਮਾਧਵੀ, ਸੁਣੋ ਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਮਾਹੂਯ ਵਿਧਿਨਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਾ ਤਥਾਰ੍ਥਿਨੇ। ਸਾ ਪਤ੍ਨੀ ਤੁ ਪਰੈਰੁਕ੍ਤਾ ਸਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਤੁ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਜਦ ਪਿਤਾ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਨੀ ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭृਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੋषਣਾਯ ਚ। ਦਾਨੇ ਗृਹੀਤਾ ਯਾ ਨਾਰੀ ਸਾ ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਸ੍ਮृਤਾ ਬੁਧੈਃ
ਜੋ ਔਰਤ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖ-ਰਖਾਵ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਤੋ ਵਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਆਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਨ੍ਯਾਯੇਨ ਦਤ੍ਤਾਤਾਰੁਣ੍ਯੇ ਦਾਰਾਃ ਪਿਤृਕृਤਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਆਇਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਪਤਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੇਣ ਵਿਵਾਹੇਨ ਰਾਗਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍। ਆਤ੍ਮਨਾऽਨੁਗृਹੀਤਾ ਯਾ ਵਸ਼੍ਯਾ ਸਾ ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਵਤੀ
ਗਾਂਧਰਵ ਵਿਆਹ ਵਿਚ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ, ਜਦ ਔਰਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਤਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।