ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੋਜਨਾਦਿ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੈ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸ ਤਦਾऽऽਰਾਮੇ ਕਾਮੇਨ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯਾ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਭੂਵ ਸਾ। ਕृਸ਼ਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਾ ਭਦ੍ਰਾ ਮਾਨਸੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਜਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਬਭੂਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਏਵਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਦੇਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਦਰਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।"
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੇਵਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ। ਰਹੋਗਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਦੇਵਕੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਇੱਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਯਤਿਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਾਗਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਮਥਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਿਤੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਪਿ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਾ। ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਯਾਨਾ ਸਾ ਨਾਕਰੋਦ੍ਭੋਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੰਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ
"ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ। ਅਕਲਮੰਦ ਰਾਜਾ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ—"
ਕृष੍ਣਾਯਾਪਿ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਕਾਰਯਾਮਿ ਤੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ
"ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵਾਂਗੀ। ਪਿੱਛੋਂ ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗੀ; ਭਾਮਿਨੀ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਮਾਤਾ ਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਸਨਾ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਾऽਸ੍ਵਸ੍ਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰਾਮੇ ਤੁ ਯਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਦਰਾ ਅਸਵਸਥ ਹੈ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਯ ਚ ਕृष੍ਮਾਯ ਆਹੁਕਾਯ ਚ ਸਾਤ੍ਯੇਕਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਅਕਰੂਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, ਆਹੁਕ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ। ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਣ, ਤਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਕ੍ਰੂਰਾਹੁਕਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਦਮੇਵੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਗਦਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕੰਮ, ਇਹ ਕਰਤਬ, ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਗਦਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਿਨਿਨਾ ਮੁਹੁਃ। ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਿਵਾਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇऽਹਨਿ ਭਾਰਤ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੰਡਤ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ
ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਰ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਚੌਂਤੀ (34) ਦਿਨ ਚੱਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਨਗਰੇ ਘੋषਯਾਸ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਃ। ਇਤਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਤ੍ਵਹਨਿ ਅਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪਂ ਤੁ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਾਰੇ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਵਣ।
ਸਦਾਰੈਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹਬਾਧਵੈਃ। ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਮੈਸ਼੍ਚ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵੈਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਸਾਥੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਅੰਤਰਦਵੀਪ ਨੂੰ ਜਾਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਮਨ੍ਤਰ੍ਦ੍ਵੀਪੇ ਚ ਭਾਰਤ
ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਦਾਸਾਰਹ ਅੰਤਰਦਵੀਪ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਬਭੂਵ ਪਰਮੋਤ੍ਸਵਃ। ਕृष੍ਣਰਾਮਾਹੁਕਾਕ੍ਰੂਰਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ਼ਿਨਿਸਤ੍ਯਕਾਃ
ਚੌਂਤੀ (34) ਦਿਨ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ, ਅਹੁਕ, ਅਕ੍ਰੂਰ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਸ਼ਿਨੀ ਤੇ ਸਤ੍ਯਕੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਹृष੍ਟਾਃ ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣਯਃ। ਯੁਕ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਰਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ਵृष੍ਣਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਸਮੇਤ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ।
ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਨੌਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਮਾਗਤ੍ਯ ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹਗਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਾਸੀ ਨੌਕਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲੇ; ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਾਸਾਰਹ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਿਆ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਯਤਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍। ਕृਤ੍ਯਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਾਨਿ ਸ੍ਥਾਤਾ ਸ ਭਗਵਾਨਿਹ
ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ, ਯਤੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਕੰਵਲੇ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬਾਰ੍ਹਾ ਦਿਨ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਨਿਭਾਏ ਜਾ ਸਕਣ।'
ਤਿष੍ਠਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਸ੍ਥਾਨਵਿਧਿਂ ਸਦਾ। ਤਮੁਵਾਚ ਹृषੀਕੇਸ਼ਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
'ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਇੱਥੇ ਰਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ?' ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੌਣ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੀ।'
ਤਮृषਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਤੁਮਿਤੋ ਨਾਰ੍ਹਤਿ ਮਾਧਵਿ। ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਮਨ੍ਮਤੇਨਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਰ੍ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
'ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਹਿਲਾ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਧਵੀ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਫੈਸਲੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਹੀ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।'
ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਧਰ੍ਮਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਤਸ੍ਯ ਚਾਤਿਥਿਮੁਖ੍ਯਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
'ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਧਰਮ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਜਨਾਂ ਲਈ।'