ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੋ ਵਾ ਦृष੍ਟੋ ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭਗਵਤਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਥ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?' ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾ ਸਹਸ੍ਨੁषਾ। ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਪਸ਼੍ਯਤੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥ ਆਸਤੇ
'ਆਦਰਯੁਕਤ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤ-ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸੋਦਰੈਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਵਸਤ੍ਯੇਕੋ ਯਤਿਲਿਙ੍ਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
'ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ, ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਮਾਧਵਿ। ਨਿਸ਼ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰੀ
'ਮਾਧਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਛਾਣਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?' ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ—
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਬਹੁਲਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਿਲਿਖਤੀ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ—
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਯਥਾ ਤਵ ਗਤੋ ਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਮਯਿ ਭਾਮਿਨਿ
—ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਆਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ—'
ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਃ ਸਤਤਂ ਭਾਵਸ੍ਤਥਾ ਤਵ ਗੁਣੈਰ੍ਮਮ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇऽਹਨਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਮਹਂ ਵृਤਃ
'ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਸ੍ਤਵ
'ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਲਈ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਲਤਾਗृਹਮ੍। ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਲਲਿਤਾ ਲਜ੍ਜਾਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਮੁਮੋਹ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸ਼ਯਾਨਾ ਨ ਤਥੋਚਿਤਾ। ਨਾਕਰੋਦ੍ਯਤਿਪੂਜਾਂ ਸਾ ਲਜ੍ਜਾਭਾਵਮੁਪੇਯੁषੀ
ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੋਜਨਾਦਿ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੈ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸ ਤਦਾऽऽਰਾਮੇ ਕਾਮੇਨ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯਾ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਭੂਵ ਸਾ। ਕृਸ਼ਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਾ ਭਦ੍ਰਾ ਮਾਨਸੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਜਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਬਭੂਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਏਵਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਦੇਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਦਰਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।"
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੇਵਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ। ਰਹੋਗਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਦੇਵਕੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਇੱਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਯਤਿਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਾਗਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਮਥਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਿਤੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਪਿ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਾ। ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਯਾਨਾ ਸਾ ਨਾਕਰੋਦ੍ਭੋਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੰਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ
"ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ। ਅਕਲਮੰਦ ਰਾਜਾ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ—"
ਕृष੍ਣਾਯਾਪਿ ਤਥਾ ਭਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਹਰ੍षਂ ਕਾਰਯਾਮਿ ਤੇ। ਪਸ਼੍ਚਾਜ੍ਜਾਨਾਮਿ ਤੇ ਵਾਰ੍ਤਾਂ ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਭਾਮਿਨਿ
"ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੀ, ਭਦਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵਾਂਗੀ। ਪਿੱਛੋਂ ਤੇਰੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਲਵਾਂਗੀ; ਭਾਮਿਨੀ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ।"
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਾ ਮਾਤਾ ਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣੀ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾਮਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਦਰਾ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਨੂੰ ਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਸਨਾ ਤਤ੍ਰ ਭਦ੍ਰਾऽਸ੍ਵਸ੍ਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਆਰਾਮੇ ਤੁ ਯਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਭਦਰਾ ਅਸਵਸਥ ਹੈ। ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਯਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰੂਰਾਯ ਚ ਕृष੍ਮਾਯ ਆਹੁਕਾਯ ਚ ਸਾਤ੍ਯੇਕਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਅਕਰੂਰਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਮਾ, ਆਹੁਕ ਤੇ ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ। ਜੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁਣ, ਤਾਂ ਸੁਣ ਲੈਣ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਅਕ੍ਰੂਰਾਹੁਕਯੋਸ੍ਤਥਾ। ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਤੈਸ੍ਤਦਾ
ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ ਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਕृਤ੍ਯਮਿਦਮੇਵੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਃ। ਅਕ੍ਰੂਰਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਸੇਨਸ਼੍ਚ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਗਦਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕੰਮ, ਇਹ ਕਰਤਬ, ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਕਰੂਰਾ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਤੇ ਗਦਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪृਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤਾਃ ਸ਼ਿਨਿਨਾ ਮੁਹੁਃ। ਰੁਕ੍ਮਿਣੀ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚ ਦੇਵਕੀ ਰੋਹਿਣੀ ਤਥਾ
ਪ੍ਰਥੁਸ਼੍ਰਵਾਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸ਼ਿਨੀ, ਰੁਕਮਣੀ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ, ਦੇਵਕੀ ਤੇ ਰੋਹਿਣੀ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਵਸੁਦੇਵੇਨ ਸਹਿਤਾਃ ਪੁਰੋਹਿਤਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਵਿਵਾਹਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇऽਹਨਿ ਭਾਰਤ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੰਡਤ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਆਹ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲਾਈ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਅਜ੍ਞਾਤਂ ਰੌਹਿਣੇਯਸ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵਸ੍ਯ ਚ ਭਾਰਤ। ਵਿਵਾਹਂ ਤੁ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਃ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮੋ ਗਦਾਗ੍ਰਜਃ
ਰੋਹਿਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਅਤੇ ਉਧਵ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ; ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ।
ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਪੂਜਾਰ੍ਥਂ ਮਹੋਤ੍ਸਵ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦਹੋਰਾਤ੍ਰਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਰ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਯੇ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਚੌਂਤੀ (34) ਦਿਨ ਚੱਲੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।