ਯਥਾਰੂਪਂ ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਤਥਾਰੂਪਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਨਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਵਾਪ ਸਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਦੀ ਸੂਰਤ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ।
ਸਾ ਕਦਾਚਿਦੁਪਾਸੀਨਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਕਥਂ ਦੇਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਚਰਿਤਾ ਨਾਨਾਜਨਪਦਾਃ ਕਥਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਗਏ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਕਿਵੇਂ ਸਨ?'
ਸਰਾਂਸਿ ਸਰਿਤਸ਼੍ਚੈਵ ਵਨਾਨਿ ਚ ਕਥਂ ਯਤੇ। ਦਿਸ਼ਃ ਕਾਸ਼੍ਚ ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚਰਤਾ ਭਵਤਾ ਸਦਾ
'ਤੁਸੀਂ ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ?'
ਸ ਤਥੋਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਭਦ੍ਰਾਂ ਬਹੁਨਰ੍ਮਾਮृਤਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਥਾ ਬਹੁਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਭਦ੍ਰਾ ਨੂੰ ਕਈ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਨਿਸ਼ਣ੍ਯ ਵਿਵਿਧਂ ਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਚਰਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਥਾ ਪਰਿਗਤੋ ਭਾਵਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋਈਆਂ ਕਈ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣੀ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਮੋਹ ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਸਨ੍ਧੌ ਤੁ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਭਰਤਰ੍षਭਮ੍। ਰਹਸ੍ਯੇਕਾਨ੍ਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਹਰ੍षਮਾਣਾऽਭ੍ਯਭਾषਤ
ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਤਿਉਹਾਰ ਸਮੇਂ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਥਾਂ 'ਤੇ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਤਿਨਾ ਰਚਤਾ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥਵਾਸਿਨੀ। ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਭਗਵਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਪृਥਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤृष੍ਵਸਾ
'ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਯਤੀ ਬਣ ਕੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਸਾਡੀ ਪਿਤ੍ਰ-ਭੈਣ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ?'
ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦृष੍ਟਃ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਕਚ੍ਚਿਦ੍ਧਰ੍ਮਪਰੋ ਭੀਮੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
'ਕੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਮਿਲਿਆ? ਕੀ ਭੀਮ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ?'
ਨਿਵृਤ੍ਤਸਮਯਃ ਕਚ੍ਚਿਦਪਰਾਧਾਦ੍ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਨਿਯਮੇ ਕਾਮਭੋਗਾਨਾਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਃ ਪ੍ਰਿਯੇ ਰਤਃ
'ਕੀ ਧਨੰਜਯ, ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਪਾਬੰਦੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਮੌਜ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਕ੍ਵ ਨੁ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚਰਤ੍ਯਦ੍ਯ ਬਹਿਃ ਸ ਵਸਤੀਰ੍ਵਸਨ੍। ਸੁਖੋਚਿਤੋ ਹ੍ਯਦੁਃਖਾਰ੍ਹੋ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰਰਿਨ੍ਦਮਃ
'ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੱਸਦਾ ਹੋਇਆ? ਉਹ ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਦਾ ਆਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ।'
ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਛ੍ਰੁਤੋ ਵਾ ਦृष੍ਟੋ ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਭਗਵਤਾऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ
'ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਥ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?' ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹਲਕਾ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਆਰ੍ਯਾ ਕੁਸ਼ਲਿਨੀ ਕੁਨ੍ਤੀ ਸਹਪੁਤ੍ਰਾ ਸਹਸ੍ਨੁषਾ। ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਪਸ਼੍ਯਤੀ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਖਾਣ੍ਡਵਪ੍ਰਸ੍ਥ ਆਸਤੇ
'ਆਦਰਯੁਕਤ ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤ-ਵਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਚੰਗੀ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਂਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।'
ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਸ਼੍ਚ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸੋਦਰੈਸ਼੍ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਾਵਸਤ੍ਯੇਕੋ ਯਤਿਲਿਙ੍ਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
'ਮਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਧਨੰਜਯ, ਪਾਂਡਵ, ਹੁਣ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿਚ ਇਕੱਲਾ ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੀ ਸਤਤਂ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਭਿਜਾਨਾਸਿ ਮਾਧਵਿ। ਨਿਸ਼ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰੀ
'ਮਾਧਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਪਛਾਣਦੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?' ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ—
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਬਹੁਲਾ ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਵਿਲਿਖਤੀ ਤਦਾ। ਤਤਃ ਪਰਮਸਂਹृष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
—ਉਸ ਵੇਲੇ, ਡੂੰਘੀ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਖੁਰਚਦੀ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ—
ਅਰ੍ਜੁਨੋऽਹਮਿਤਿ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਯਥਾ ਤਵ ਗਤੋ ਭਾਵਃ ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਮਯਿ ਭਾਮਿਨਿ
—ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਅਰਜੁਨ ਹਾਂ! ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣ ਕੇ ਪਿਆਰ ਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ—'
ਤ੍ਵਦ੍ਗਤਃ ਸਤਤਂ ਭਾਵਸ੍ਤਥਾ ਤਵ ਗੁਣੈਰ੍ਮਮ। ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇऽਹਨਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਭਦ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਮਹਂ ਵृਤਃ
'ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਦਿਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਭਦ੍ਰਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।'
ਸਤ੍ਯਵਾਨਿਵ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪਤਿਸ੍ਤਵ
'ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਲਈ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਬਣਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਲਤਾਗृਹਮ੍। ਤਤਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਲਲਿਤਾ ਲਜ੍ਜਾਭਾਵਸਮਨ੍ਵਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।
ਮੁਮੋਹ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸ਼ਯਾਨਾ ਨ ਤਥੋਚਿਤਾ। ਨਾਕਰੋਦ੍ਯਤਿਪੂਜਾਂ ਸਾ ਲਜ੍ਜਾਭਾਵਮੁਪੇਯੁषੀ
ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਅਜਿਹੇ ਵਿਲੱਖਣ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਸੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਖਾਸ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਤੁ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ। ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਕृष੍ਣੋ ਭੋਜਨਾਦਿ ਤਦਾਰ੍ਜੁਨੇ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਿਵਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਾਣ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਤਦਾਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਵੈ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਆਸ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸ ਤਦਾऽऽਰਾਮੇ ਕਾਮੇਨ ਭृਸ਼ਪੀਡਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਧਨੰਜਯਾ, ਉਸ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਚਾਪਿ ਨ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਭੂਵ ਸਾ। ਕृਸ਼ਾ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਾ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾ
ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਪਾਰਥ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਪੀਲਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮਾ ਭਦ੍ਰਾ ਮਾਨਸੇਨ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ। ਨ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਂ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਆਹ ਭਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋਣੇ ਜਾਂ ਆਸਨ ਦੀ ਰਾਹਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਨ ਨਕ੍ਤਂ ਨ ਦਿਵਾ ਸ਼ੇਤੇ ਬਭੂਵੋਨ੍ਮਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾ। ਏਵਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਦੇਵੀ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ
ਉਹ ਨਾ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਨਾ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸੋਈ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪਾਗਲ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਭਦਰਾ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ।"
ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯੇਵਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ। ਰਹੋਗਤ੍ਯ ਤਦਾ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਂ ਦੇਵਕੀਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਰੁਕਮੀਣੀ ਨੇ ਇੱਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸਾਸ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਯਤਿਰੂਪੇਣ ਹ੍ਯਾਗਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਮਥਾਵਿਸ਼੍ਯ ਪੂਜਿਤੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ, ਕੁੜੀਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਪਿ ਲਜ੍ਜਯਾ ਪਰਿਮੋਹਿਤਾ। ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਯਾਨਾ ਸਾ ਨਾਕਰੋਦ੍ਭੋਜਨਾਦਿਕਮ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਵੀ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਪਈ ਰਹੀ, ਨਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੰਮ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਯਾ ਦੇਵੀ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਮ੍। ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਣੀ ਵਲੋਂ ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਭਦਰਾ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਸੀ, ਕੋਲ ਆਈ, ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਬੋਲੇ।
ਮਾ ਸ਼ੋਕਂ ਕੁਰੁ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਧृਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਰਾਜ੍ਞੇ ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਵਸੁਦੇਵਾਯ ਧੀਮਤੇ
"ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ, ਦੁੱਖ ਨਾ ਕਰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਹੌਸਲਾ ਰੱਖ। ਅਕਲਮੰਦ ਰਾਜਾ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ—"