ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਵਾਨਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾਸਯੇਰ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹਾਂ; ਪਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉੱਥੇ ਰਹੇ।'
ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਬਲਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਰਾਮੇ ਤੁ ਵਸੇਦ੍ਧੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਰ੍षਮਾਸਕਾਨ੍। ਕਨ੍ਯਾਗृਹੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਜਨਮਿਚ੍ਛਯਾ
'ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਏ।'
ਲਤਾਗृਹੇषੁ ਵਸਤਾਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ। ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਃ
'ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਤਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲੇ ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਬਲਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ਼੍ਚ ਵਾਗ੍ਮੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਦਾ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਨੇਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਵਿਰੁਧ੍ਯੇਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਗੂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸੁਭ ਤੇ ਅਸੁਭ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਜਿਹੜੀ ਮੈਨੂੰ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਃ ਸਤ੍ਯਬਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਜਬੂਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਹ੍ਯੇष ਕੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮਾਨਸਮ੍। ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ।
ਨਿਵੇਦਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯੈ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪਰਿਚੋਦਿਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਨੈਰਿष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯ
ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਸਹਿਤੋ ਯਤਿਨਾ ਹਰਿਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਂਵਿਦਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਕੇਸ਼ਵੋऽਭਵਤ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਧੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰ੍ਵਤੇ ਤੌ ਵਿਹृਤ੍ਯੈਵ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਤਾਂ ਪੁਰੀਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਗृਹ੍ਯ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਏ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾ ਸੀ।
ਪਾਰ੍ਥਮਾਵੇਦਯਾਮਾਸ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਸਤ੍ਯਭਾਮਯੋਃ। ਹृषੀਕੇਸ਼ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇ ਉਭੇ ਚੋਚਤੁਰ੍ਭृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਾਇਆ; ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਮਨੋਰਥੋ ਮਹਾਨੇष ਹृਦਿ ਨੌ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ। ਕਦਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਪਾਣ੍ਡਵਂ ਪੁਰਮਾਗਤਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬੀਭਤਸੁ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂਗੇ?
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਹਰ੍षਮਾਣੇ ਤੇ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯੌ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਰੁਗ੍ਮਿਣੀਸਤ੍ਯਭਾਮੇ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋऽਭਵਦ੍ਯਤਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਿਆਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਰੁਕਮਣੀ ਤੇ ਸਤਭਾਮਾ ਨੇ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਰ੍षਮਾਣਾਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਹਰ੍षਮੁਪਾਗਮਤ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਜ੍ਞਾਤਰੂਪੇਣ ਚਾਗਤਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨਂ ਹਰਿਃ
ਜਦ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਾਰਥ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਣਜਾਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਲਿਆ ਆਇਆ।
ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਤੁ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਚੈਵ ਹ੍ਯਪੂਜਯਤ੍। ਸ ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਤਿਮਾਗਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਦਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਸੋਦਰ੍ਯਾਂ ਭਗਿਨੀਂ ਕृष੍ਣਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰ੍ਭਦ੍ਰੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਵਾਨृषਿਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੌਤੇਲੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ, ਭਲੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ।"
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਸਤਤਂ ਪੂਜਾਂ ਤਵ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰੇ ਵਸਨ੍। ਆਰ੍ਯੇਣ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਃ ਪੂਜਨੀਯੋ ਯਤਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹੇ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ; ਆਦਰਯੋਗ, ਇਹ ਸਾਧੂ noble ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ।
ਰਾਗਾਦ੍ਭਰਸ੍ਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਰ੍ਯਤਿਂ ਸਦਾ। ਏष ਯਦ੍ਯਦृषਿਰ੍ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਿਆਰ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਧੂ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇ; ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਆਖੇ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸਖੀਭਿਃ ਸਹਿਤਾ ਭਦ੍ਰੇ ਭਵਾਸ੍ਯ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਪੁਰਾ ਹਿ ਯਤਯੋ ਭਦ੍ਰੇ ਯੇ ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਮਨੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਭਾਗਵਤੀ, ਇਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿਚ ਰਹਿ; ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਾਧੂ ਭਾਗਵਤੀ, ਭਿਖਿਆ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਦੇ ਸਨ
ਤੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਾਣਾਂ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਨਿਵਾਸਿਨਃ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਭੋਜ੍ਯਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਯਥਾਕਾਲਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਗਤਾਃ ਕਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ
ਉਹ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਕੁੜੀਆਂ ਜੋ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਹੇ ਯਸ਼ਸਵਿਨੀ।
ਸਾ ਤਥੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾऽऽਥ ਮਾਮ੍। ਤੋषਯਿष੍ਯਾਮਿ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਚ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਆਪਣੀ ਚਲਣ ਅਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਏਵਮੇਤੇਨ ਰੂਪੇਣ ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਉਵਾਸ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭਦ੍ਰਯਾ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਲਈ ਧਨੰਜਯ ਉਥੇ ਰਿਹਾ, ਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਾਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸਹੋਦਰੀਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਤਃ ਸਤਤਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਨ੍ਮਨੋਭਵਃ
ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਭਦਰਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਗੁਣ ਸਨ, ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ।
ਗੂਹਯਨ੍ਨਿਵ ਚਾਕਾਰਮਾਲੋਕ੍ਯ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍। ਦੀਰ੍ਘਮੁष੍ਣਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਮਵਸ਼ਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਵ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਰਥ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਲੰਬਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਣਾਂ ਦ੍ਰੌਪਦੀਂ ਮੇਨੇ ਨ ਰੂਪੇ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਭੂਮਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸੇਨਾਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਾ ਵਰੁਣਾਤ੍ਮਜਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਭਦਰਾ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਰੁਣ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਜਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।
ਅਤੀਤਕਾਲੇ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਪਿ ਸੁਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ ਸਮਾ ਭਦ੍ਰਯਾ ਲੋਕੇ ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨ੍ਯਤੇऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀ-ਸਤੀਆਂ ਵੀ ਭਦਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਅਤੀਤਸਮਯੇ ਕਾਲੇ ਸੋਦਰ੍ਯਾਣਾਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਨ ਸਸ੍ਮਾਰ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਂ ਕਾਮਾਙ੍ਕੁਸ਼ਨਿਵਾਰਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਅੰਗੁਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੰਜਯ ਆਪਣੇ ਭੈਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕ੍ਰੀਡਾਰਤਿਪਰਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਸਖੀਗਣਸਮਾਵृਤਾਮ੍। ਪ੍ਰੀਯਤੇ ਸ੍ਮਾਰ੍ਜੁਨਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਸ੍ਵਾਹਾਮਿਵ ਵਿਭਾਵਸੁਃ
ਅਰਜੁਨ ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਖੇਡ ਤੇ ਰਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸੁਆਹਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।