ਏष ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤੋ ਮਾਤਰ੍ਦਾਸੀਤ੍ਵਾਨ੍ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਯੇਨਮਪਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਵਾਣ੍ਡਵਿਭੇਦਨਾਤ੍
'ਪਰ ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਡਾ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਫੋੜੇਂ।'
ਨ ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਨਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਾਲੋऽਸ੍ਯ ਧੀਰਯਾ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਜਾਂ ਵਿਕਲਾਂਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕਣਾ ਹੈ।'
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਬਲਮੀਪ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਪਰਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
'ਉੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਰੁਣੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਦਾ। `ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਥ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰੁਣਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰੁਣ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਗਿਆ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਨੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਹ੍ਯਮਰੋऽਪ੍ਯਰੁਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੀ, ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਅਰੁਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਯਥਾਕਾਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ। ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਰੁੜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੰਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਭੋਜ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਵਿਹਿਤਮਸ੍ਯ ਯਤ੍। ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈਣ ਲਈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੇ ਤਪੋਧਨ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਂ ਤੁ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਮਪੂਜਯਨ੍। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵ-ਰਤਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਨ ਸਮੇਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਅਮੋਘਬਲਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਜਵਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਮਜਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਹਣਾ, ਅਜਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਕਥਂ ਤਦਮृਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਮਥਿਤਂ ਕ੍ਵ ਚ ਸ਼ਂਸ ਮੇ। `ਕਾਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਮਥਨੇ ਸਂਜਾਤਮਮृਤਾਤ੍ਪਰਮ੍।।' ਯਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਥਿਆ? ਦੱਸ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਥਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵ-ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ।'
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਚਲਂ ਮੇਰੁਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਂ ਭਾਨੋਃ ਸ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਡੋਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਚਮਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਢੇਰ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਨਕਾਭਰਣਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਿਲੱਖਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਹੁੰਚ।
ਵ੍ਯਾਲੈਰਾਵਾਰਿਤਂ ਘੋਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍। ਨਾਕਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇਣ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਤਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਪਾਰੁਹ੍ਯ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਚਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਕਲ੍ਪਮਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਸਭ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਮृਤਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਪੋਨਿਯਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵੈਰਸੁਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਤਾਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਪਜੇਗਾ।
ਸਰ੍ਵੌषਧੀਃ ਸਮਾਵਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਾਨਿ ਚੈਵ ਹ। ਮਨ੍ਥਧ੍ਵਯੁਦਧਿਂ ਦੇਵਾ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਤਤਃ
ਸਭ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ।
ਤਤੋऽਭ੍ਰਸ਼ਿਖਰਾਕਾਰੈਰ੍ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਮਨ੍ਦਰਂ ਪਰ੍ਵਤਵਰਂ ਲਤਾਜਾਲਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਣੀ ਹੋਈ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਹਾੜ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਘੁष੍ਟਂ ਨਾਨਾਦਂष੍ਟ੍ਰਿਸਮਾਕੁਲਮ੍। ਕਿਂਨਰੈਰਪ੍ਸਰੋਭਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵੈਰਪਿ ਚ ਸੇਵਿਤਮ੍
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਦੰਦ ਵਾਲੀਆਂ ਜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਏਕਾਦਸ਼ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍। ਅਧੋਭੂਮੇਃ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵੇਵ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਗਿਆਰਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਜੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਸ਼ਕ੍ਤਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾਸ੍ਤਦਾ। ਵਿष੍ਣੁਮਾਸੀਨਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਭਵਨ੍ਤਾਵਤ੍ਰ ਕੁਰੁਤਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸੀਂ ਪਰਾਮ੍। ਮਨ੍ਦਰੋਦ੍ਧਰਣੇ ਯਤ੍ਨਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਚ ਹਿਤਾਯ ਨਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਓ; ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੋ।
ਤਥੇਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਗਵ। ਅਚੋਦਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਭਾਰਗਵ ਦੇ ਨਾਲ, 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋऽਨਨ੍ਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਰਿਚੋਦਿਤਃ। ਨਾਰਾਯਣੇਨ ਚਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਅਨੰਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੰਮ ਲਈ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਪਰ੍ਵਤਰਾਜਾਨਂ ਤਮਨਨ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਬਲਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਵਨਂ ਸਵਨੌਕਸਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਫਿਰ ਉਸ ਮਹਾਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਨੰਤ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੇ ਵਾਸੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਸੁਰਾਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ। ਤਮੂਚੁਰਮृਤਸ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਨਿਰ੍ਮਥਿष੍ਯਾਮਹੇ ਜਲਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਣੀ ਮਥਾਂਗੇ।'