ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾ ਉਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਰੈਵਤਕੇ ਤਦਾ। ਵृष੍ਣਯੋऽਪ੍ਯਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮਨੁ
ਜਦੋਂ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਲਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਮੁਪਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਪਾਦਪਸਂਵृਤੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਸਾਲਤਾਲਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਬਕੁਲ, ਅਰਜੁਨ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁਨਾਗ, ਕੇਤਕ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਰਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਕੋਲੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਏਵਮਾਦਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤੇ ਸ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਉਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅੰਕੋਲ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਾਰਣਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਗਦਂ ਚੈਵ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਬਲਦੇਵ, ਹਾਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਗਦਾ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ —
ਭਾਨੁਂ ਚ ਹਰਿਤਂ ਚੈਵ ਵਿਪृਥੁਂ ਪृਥੁਮੇਵ ਚ। ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ਼ੋਕਮਧਾਰਯਤ੍
ਭਾਨੂ, ਹਰਿਤ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁ ਵੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਵृष੍ਣਯੋ ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਆਏ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਃ। ਆਸ੍ਯਤਾਮਾਸ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈ ਰਮਣੀਯੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸੁਹਣੀ ਪਥਰ ਦੀ ਚੱਟ ਤੇ ਬੈਠੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਯਤਿਨਾ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਰ੍षਭਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਯਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤਃ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਵृष੍ਣਿਵੀਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ; ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
'ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ; ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਬਾਰੇ।'
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਆਪਗਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਾਃ ਕਥਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਭਾਰਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਅਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ। ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ: 'ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਯਤੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।'
ਆਵਾਸਂ ਕਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੇਤ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਚ ਯਾਦਵਾਃ
'ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਰਹਿ ਸਕੇ,' ਐਸਾ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਏਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਤਾਤੇਤਿ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ; ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਓ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪਿਆਰੇ।'
ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਵਰ੍षਮਾਸਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਮਾਗਤੋ ਨਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਤੁ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਤੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹੇ।'
ਤ੍ਵਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਪਰਵਾਨਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮਤਃ। ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਰੁਚਿਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਵਾਸਯੇਰ੍ਯਦੁਨਨ੍ਦਨ
'ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹਾਂ; ਪਰ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉੱਥੇ ਰਹੇ।'
ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍। ਬਲਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਆਰਾਮੇ ਤੁ ਵਸੇਦ੍ਧੀਮਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵਰ੍षਮਾਸਕਾਨ੍। ਕਨ੍ਯਾਗृਹੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਜਨਮਿਚ੍ਛਯਾ
'ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖਾਏ।'
ਲਤਾਗृਹੇषੁ ਵਸਤਾਮਿਤਿ ਮੇ ਧੀਯਤੇ ਮਤਿਃ। ਲਬ੍ਧਾਨੁਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਾਤ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਾਃ
'ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਤਾ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਤੇਰੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਮਿਲੇ ਤਾਂ, ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਵੀ ਇਹੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।'
ਬਲਵਾਨ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਸ਼੍ਚ ਵਾਗ੍ਮੀ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਃ। ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਸਮੀਪੇ ਤੁ ਨ ਯੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ-ਸੂਰਤ ਵੀ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਪਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਸ ਦਾ ਹੋਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਗੁਰੁਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਨੇਤਾ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੋ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਃ। ਤ੍ਵਯੋਕ੍ਤਂ ਨ ਵਿਰੁਧ੍ਯੇਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਗੂ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਣੂ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਸੁਭ ਤੇ ਅਸੁਭ ਦੀ ਪਹਚਾਣ ਜਿਹੜੀ ਮੈਨੂੰ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਧृਤਿਮਾਨ੍ਵਿਨਯੋਪੇਤਃ ਸਤ੍ਯਬਾਦੀ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਇਹ ਦੂਰੋਂ ਆਇਆ ਮਹਿਮਾਨ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਸਭ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਿਲੋਂ ਮਜਬੂਤ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਹ੍ਯੇष ਕੋ ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਮਾਨਸਮ੍। ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕਨ੍ਯਾਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਸਾਧੂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਆਇਆ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤੂੰ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾ।
ਨਿਵੇਦਯ ਸੁਭਦ੍ਰਾਯੈ ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਪਰਿਚੋਦਿਤਃ। ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਰ੍ਭੋਜ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਨੈਸ਼੍ਚ ਅਨ੍ਨੈਰਿष੍ਟੈਸ਼੍ਚ ਪੂਜਯ
ਮੇਰੇ ਕਹੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮਨਪਸੰਦ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਕਰ।