ਕृਤਮੇਵ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਮਹਿषੀਯਂ ਸ੍ਵਸਾ ਤਵ
ਜੇ ਇਹ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਕੁੜੀ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਲਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਕ ਉਪਾਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਵ੍ਰਵੀਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਆਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨਰੇਣ ਤਤ੍
ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਵਾਹਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ ਚ ਸਂਸ਼ਯਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯਾਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਣਾ ਰਵਾਇਤ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਲਾਤ ਅਣਪਛਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਵਿਵਾਹਹੇਤੁਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਰ੍ਜੁਨ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਮਮ। `ਯਤਿਰੂਪਧਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਯਥਾ ਕਾਲਵਿਪਾਕਤਾ।' ਹਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕੋ ਵੈ ਵੇਦ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਲੀ ਹੈ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯੇਤਿਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਾਯ ਵੈ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨੁਜਜ੍ਞੇ ਸਮਾਤृਕਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੁਜੈਰੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੁਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚੈਰਾਃ ਸਂਚਾਰਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਥਯਿਤ੍ਵੇਤਿਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਚਰਾਸੂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾ ਉਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਰੈਵਤਕੇ ਤਦਾ। ਵृष੍ਣਯੋऽਪ੍ਯਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮਨੁ
ਜਦੋਂ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਲਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਮੁਪਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਪਾਦਪਸਂਵृਤੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਸਾਲਤਾਲਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਬਕੁਲ, ਅਰਜੁਨ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁਨਾਗ, ਕੇਤਕ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਰਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਕੋਲੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਏਵਮਾਦਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤੇ ਸ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਉਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅੰਕੋਲ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਾਰਣਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਗਦਂ ਚੈਵ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਬਲਦੇਵ, ਹਾਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਗਦਾ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ —
ਭਾਨੁਂ ਚ ਹਰਿਤਂ ਚੈਵ ਵਿਪृਥੁਂ ਪृਥੁਮੇਵ ਚ। ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ਼ੋਕਮਧਾਰਯਤ੍
ਭਾਨੂ, ਹਰਿਤ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁ ਵੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਵृष੍ਣਯੋ ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਆਏ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਃ। ਆਸ੍ਯਤਾਮਾਸ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈ ਰਮਣੀਯੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸੁਹਣੀ ਪਥਰ ਦੀ ਚੱਟ ਤੇ ਬੈਠੋ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤਾ ਯਤਿਨਾ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਰ੍षਭਾਃ। ਉਪੋਪਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਯਤੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਬੈਠ ਗਏ ਅਤੇ 'ਸਵਾਗਤ ਹੈ' ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰਿਤਃ ਸਨ੍ਨਿਵਿष੍ਟੇषੁ ਵृष੍ਣਿਵੀਰੇषੁ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਆਕਾਰਂ ਗੂਹਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਮੰਗੀ ਪੁੱਛੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਕੁਸ਼ਲਂ ਚੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਬਲਦੇਵੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਾਗਤੋ ਹ੍ਯਸਿ
ਸਭ ਠੀਕ ਹੈ ਕਹਿ ਕੇ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ; ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ?'
ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਵਦਤਾਂਵਰ। ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
'ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਹਨ; ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਪਹਾੜਾਂ, ਤੀਰਥਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਬਾਰੇ।'
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਭਾਰਤ। ਆਪਗਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਾਃ ਕਥਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਾਈਆਂ, ਭਾਰਤ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਕਥਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ। ਅਪੂਜਯਂਸ੍ਤਦਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਂ ਕਥਾਨ੍ਤੇ ਜਨਮੇਜਯ
ਧਰਮ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਮੁਕਣ 'ਤੇ ਭਿਕਖੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਯਾਦਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਭਾਰਤ। ਅਯਂ ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਰਤ: 'ਇਹ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ, ਯਤੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ।'
ਆਵਾਸਂ ਕਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਸੇਤ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵਃ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰੌਹਿਣੇਯਂ ਚ ਯਾਦਵਾਃ
'ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ, ਰਹਿ ਸਕੇ,' ਐਸਾ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਦਦृਸ਼ੁਃ ਕृष੍ਣਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਏਹਿ ਕੇਸ਼ਵ ਤਾਤੇਤਿ ਰੌਹਿਣੇਯੋ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ; ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਆਓ, ਕੇਸ਼ਵ, ਪਿਆਰੇ।'
ਯਤਿਲਿਙ੍ਗਧਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਦੇਸ਼ਾਤਿਥਿਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ। ਵਰ੍षਮਾਸਨਿਵਾਸਾਰ੍ਥਮਾਗਤੋ ਨਃ ਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਸ੍ਥਾਨੇ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵਸਤੁ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਯਤੀ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਡਾ ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਜਨਾਰਦਨ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹੇ।'