ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਸਾਰਣਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦੋ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ਵਿਦੂਰਥਃ। ਨਿਸ਼ਠਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ
ਅਕਰੂਰਾ, ਸਾਰਣ, ਗਦ, ਬਭਰੂ, ਵਿਦੂਰਥ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਕਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਙ੍ਗਕਾਰਮਹਾਰਵੌ। ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸਤਯਕ, ਸਤਯਕੀ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਉਦਧਵ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਏਤੇ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਤਮੁਤ੍ਸਵਂ ਰੈਵਤਕੇ ਸ਼ੋਭਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰੈਵਤਕ ਦੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸਦੇਵੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੇਖੇ।
ਚਿਤ੍ਰਕੌਤੂਹਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੌ ਪਰਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚਙ੍ਕ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਲਙ੍ਕृਤਾਂ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਭਦ੍ਰਾਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਤਂ ਤਦੈਕਾਗ੍ਰਮਨਸਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਮਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਵਨੇਚਰਸ੍ਯ ਕਿਮਿਦਂ ਕਾਮੇਨਾਲੋਡ੍ਯਤੇ ਮਨਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦਾ ਮਨ ਕਿਉਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਮਮੈषਾ ਭਗਿਨੀ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਰਣਸ੍ਯ ਸਹੋਦਰੀ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ। ਯਦਿ ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਾਰਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭੈਣ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਦਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਆਪ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਸਾ। ਰੂਪੇਣ ਚੈषਾ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਮਿਵੈषਾ ਨ ਮੋਹਯੇਤ੍
ਇਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੇ?
ਕृਤਮੇਵ ਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਮ ਭਵੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਯਦਿ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਮਹਿषੀਯਂ ਸ੍ਵਸਾ ਤਵ
ਜੇ ਇਹ ਵਾਰਸ਼ਨੇਈ ਕੁੜੀ, ਤੇਰੀ ਭੈਣ, ਮੇਰੀ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰਾ ਭਲਾ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਕ ਉਪਾਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਵ੍ਰਵੀਹਿ ਜਨਾਰ੍ਦਨ। ਆਸ੍ਥਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦਿ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨਰੇਣ ਤਤ੍
ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ ਮੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ੍ਵਯਂ ਵਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਵਿਵਾਹਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਸ ਚ ਸਂਸ਼ਯਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯਾਨਿਮਿਤ੍ਤਤਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਆਪਣੀ ਪਸੰਦ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਹੋਣਾ ਰਵਾਇਤ ਹੈ। ਪਰ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਲਾਤ ਅਣਪਛਾਣੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਹਰਣਂ ਚਾਪਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ। ਵਿਵਾਹਹੇਤੁਃ ਸ਼ੂਰਾਣਾਮਿਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਹੀਰਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਮਰ੍ਜੁਨ ਕਲ੍ਯਾਣੀਂ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯ ਭਗਿਨੀਂ ਮਮ। `ਯਤਿਰੂਪਧਰਸ੍ਤਂ ਤੁ ਯਥਾ ਕਾਲਵਿਪਾਕਤਾ।' ਹਰ ਸ੍ਵਯਂਵਰੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕੋ ਵੈ ਵੇਦ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਲੀ ਹੈ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾ, ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਇਸ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਤੇ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਸ਼੍ਚ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯੇਤਿਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਰੰਤ ਤੇਜ਼ ਦੂਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਾਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਾਯ ਵੈ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨੁਜਜ੍ਞੇ ਸਮਾਤृਕਃ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕृਤਕृਤ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਮਨ੍ਯਤੇ। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੁਜੈਰੁਕ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਮਨੁਜੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਸਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲੇ ਗਏ।
ਚੈਰਾਃ ਸਂਚਾਰਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨੁਜ੍ਞਾਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਥਯਿਤ੍ਵੇਤਿਕृਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਚਰਾਸੂ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਯੋਜਨਾ ਸਮਝਾ ਕੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੈ ਲਈ।
ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਤਮਾਸ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾ ਉਪਵਨੇ ਤਸ੍ਥੌ ਵੈ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਵਾਰਕਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇਕ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਟਿਕਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਹ੍ਯੁਤ੍ਸਵੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਿਰੌ ਰੈਵਤਕੇ ਤਦਾ। ਵृष੍ਣਯੋऽਪ੍ਯਗਮਨ੍ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਮਨੁ
ਜਦੋਂ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਮੇਲਾ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਸ੍ਤਤੋ ਭਦ੍ਰਾਮੁਪਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਬਹੁਪਾਦਪਸਂਵृਤੇ
ਉਹ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਸੁਭਦਰਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਸਾਲਤਾਲਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਬਕੁਲੈਰਰ੍ਜੁਨੈਸ੍ਤਥਾ। ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਪੁਨ੍ਨਾਗੈਃ ਕੇਤਕੈਃ ਪਾਟਲੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਲ, ਤਾਲ, ਅਸ਼ਵਕਰਨ, ਬਕੁਲ, ਅਰਜੁਨ, ਚੰਪਕ, ਅਸ਼ੋਕ, ਪੁਨਾਗ, ਕੇਤਕ ਤੇ ਪਾਟਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ।
ਕਰ੍ਣਿਕਾਰੈਰਸ਼ੋਕੈਸ਼੍ਚ ਅਙ੍ਕੋਲੈਰਤਿਮੁਕ੍ਤਕੈਃ। ਏਵਮਾਦਿਭਿਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸਂਵृਤੇ ਸ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਉਥੇ ਕਰਣਿਕਾਰ, ਅਸ਼ੋਕ, ਅੰਕੋਲ, ਅਤਿਮੁਕਤਕ ਤੇ ਹੋਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਪੱਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਨ।
ਪੁਨਃਪੁਨਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਃ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਭਦ੍ਰਭਾषਿਣੀਮ੍। ਯਦृਚ੍ਛਯਾ ਚੋਪਪਨ੍ਨਾਨ੍ਵृष੍ਣਿਵੀਰਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਭਦਰਾ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੀ ਸੀ, ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਚਾਨਕ ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਬਲਦੇਵਂ ਚ ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯਂ ਸਾਮ੍ਬਂ ਸਾਰਣਮੇਵ ਚ। ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਚ ਗਦਂ ਚੈਵ ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਂ ਵਿਦੂਰਥਮ੍
ਬਲਦੇਵ, ਹਾਰਦਿਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਂਬਾ, ਸਾਰਣ, ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ, ਗਦਾ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਦੂਰਥ —
ਭਾਨੁਂ ਚ ਹਰਿਤਂ ਚੈਵ ਵਿਪृਥੁਂ ਪृਥੁਮੇਵ ਚ। ਤਥਾਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਬਹੂਨ੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ਼ੋਕਮਧਾਰਯਤ੍
ਭਾਨੂ, ਹਰਿਤ, ਵਿਪ੍ਰਥੁ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਥੁ ਵੀ; ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ। ਵृष੍ਣਯੋ ਵਿਨਯੋਪੇਤਾਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਯਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਆਏ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾਃ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਵ੍ਯਾਜਹਾਰ ਸਃ। ਆਸ੍ਯਤਾਮਾਸ੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵੈ ਰਮਣੀਯੇ ਸ਼ਿਲਾਤਲੇ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸੁਹਣੀ ਪਥਰ ਦੀ ਚੱਟ ਤੇ ਬੈਠੋ।'