ਏਵਂ ਸ ਕਥਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਪਿ ਹृਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਕੌਂਤਿਆ ਉਸ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਧੁਰੇਣੈਵ ਗੀਤੇਨ ਵੀਣਾਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚੈਵ ਹ। ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ੍ਤਤਾ
ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾऽਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। `ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਮਰੋਚਯਤ੍
ਆਪਣੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭੋਜਨਂ ਵੈ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ। ਯਤਿਰੂਪਧਰਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਰਿਃ।' ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੇ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਤੁ ਬਭੂਵ ਜਨਮੇਜਯ
ਦਵਾਰਕਾ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਚਲੇ ਆਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਰਹਾਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ।
ਅਵਲੋਕੇषੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਂ ਚ ਸਮਵਾਯੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਹਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨੇ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਥਾ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਤ੍ਮਜੈਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਵੀਰਃ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਸਮਾਨਵਯਸਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਭਾਸਾਦਾਗਤਂ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣਮਪੂਜਯਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੈਵਤਕੇ ਗਿਰੌ। ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਮਭਵਦੁਤ੍ਸਵੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮੇਲਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਦਦੁਰ੍ਵੀਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੇ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦੈ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵੀ ਸਨ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਵਾਦਕਾਃ ਸਮਵਾਦਯਨ੍। ਨਨृਤੁਰ੍ਨਰ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ਗੇਯਾਨਿ ਗਾਯਨਾਃ
ਉਥੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸੁਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਯਾਨੈਰ੍ਹਾਟਕਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਚ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਦਚਾਰੇਣ ਯਾਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਥਾ। ਸਦਾਰਾਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਤੋ ਹਲਧਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬੋ ਰੇਵਤੀਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਚਰਤ੍ਰਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਹਲਧਰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਪੀਛਲ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਵृष੍ਣੀਨਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਨੁਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਬੌ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦੌ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਵਿਜਹ੍ਵਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਾਂਬਾ, ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰਵ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਕ੍ਰੂਰਃ ਸਾਰਣਸ਼੍ਚੈਵ ਗਦੋ ਬਭ੍ਰੁਰ੍ਵਿਦੂਰਥਃ। ਨਿਸ਼ਠਸ਼੍ਚਾਰੁਦੇष੍ਣਸ਼੍ਚ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ
ਅਕਰੂਰਾ, ਸਾਰਣ, ਗਦ, ਬਭਰੂ, ਵਿਦੂਰਥ, ਨਿਸ਼ਠ, ਚਾਰੁਦੇਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਿਥੂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਥੂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਸਤ੍ਯਕਃ ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚੈਵ ਭਙ੍ਗਕਾਰਮਹਾਰਵੌ। ਹਾਰ੍ਦਿਕ੍ਯ ਉਦ੍ਧਵਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਸਤਯਕ, ਸਤਯਕੀ, ਭੰਗਕਾਰਾ ਮਹਾਬਲੀ, ਹਾਰਦਿਕਿਆ, ਉਦਧਵ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਏ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ।
ਏਤੇ ਪਰਿਵृਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍। ਤਮੁਤ੍ਸਵਂ ਰੈਵਤਕੇ ਸ਼ੋਭਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਦਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਰੈਵਤਕ ਦੇ ਮੇਲੇ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ।
ਵਾਸਦੇਵੋ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਸਹ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਮਪਸ਼੍ਯਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਥੇ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਵੇਖੇ।
ਚਿਤ੍ਰਕੌਤੂਹਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਮਹਾਦ੍ਭੁਤੇ। ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਸਹਿਤੌ ਪਰਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਮਤਕਾਰ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਪਾਰਥ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰ ਚਙ੍ਕ੍ਰਮਮਾਣੌ ਤੌ ਵਸੁਦੇਵਸੁਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਲਙ੍ਕृਤਾਂ ਸਖੀਮਧ੍ਯੇ ਭਦ੍ਰਾਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਭਦਰਾ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਵਿਚ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੇਖੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤਾਮਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪਃ ਸਮਜਾਯਤ। ਤਂ ਤਦੈਕਾਗ੍ਰਮਨਸਂ ਕृष੍ਣਃ ਪਾਰ੍ਥਮਲਕ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦਾ ਮਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਭਾਰਤ। ਵਨੇਚਰਸ੍ਯ ਕਿਮਿਦਂ ਕਾਮੇਨਾਲੋਡ੍ਯਤੇ ਮਨਃ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਦਾ ਮਨ ਕਿਉਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ?'
ਮਮੈषਾ ਭਗਿਨੀ ਪਾਰ੍ਥ ਸਾਰਣਸ੍ਯ ਸਹੋਦਰੀ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਿਤੁਰ੍ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਸੁਤਾ। ਯਦਿ ਤੇ ਵਰ੍ਤਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਸਾਰਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਭੈਣ। ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਭਦਰਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਆਪ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਸਾ। ਰੂਪੇਣ ਚੈषਾ ਸਂਪਨ੍ਨਾ ਕਮਿਵੈषਾ ਨ ਮੋਹਯੇਤ੍
ਇਹ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ। ਇਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕੌਣ ਇਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਾ ਆਵੇ?