ਚਾਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਵਚਨਾਦੇਕਾਕੀ ਸ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਤਂ ਸ ਮਾਧਵਃ
ਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਾਧਵ, ਮਿਲਣ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਨੇ। ਆਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸਖਾਯੌ ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ; ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਾਂ ਚਰ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਚਰਸ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ?'
ਤਤੋऽਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਏਵਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਹੈ,' ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਮਹੀਧਰਂ ਰੈਵਤਕਂ ਵਾਸਾਯੈਵਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮਹੀਧਰ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਂ ਮਹੀਧਰਮ੍। ਪੁਰੁषਾ ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਪਜਹ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਰ੍ਵਮੁਪਭੁਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਹੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਰਤਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਤ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਲ੍ਵਲਾਨਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਪਗਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਾਤ੍ਵਤੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਸਾਤਵਤ ਨੂੰ ਤੀਰਥ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਸ ਕਥਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਪਿ ਹृਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਕੌਂਤਿਆ ਉਸ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਧੁਰੇਣੈਵ ਗੀਤੇਨ ਵੀਣਾਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚੈਵ ਹ। ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ੍ਤਤਾ
ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾऽਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। `ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਮਰੋਚਯਤ੍
ਆਪਣੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭੋਜਨਂ ਵੈ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ। ਯਤਿਰੂਪਧਰਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਰਿਃ।' ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੇ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਤੁ ਬਭੂਵ ਜਨਮੇਜਯ
ਦਵਾਰਕਾ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਚਲੇ ਆਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਰਹਾਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ।
ਅਵਲੋਕੇषੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਂ ਚ ਸਮਵਾਯੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਹਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨੇ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਥਾ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਤ੍ਮਜੈਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਵੀਰਃ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਸਮਾਨਵਯਸਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।
ਕृष੍ਣਃ ਸ੍ਵਭਵਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਬਲਃ। ਪ੍ਰਭਾਸਾਦਾਗਤਂ ਦੇਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕृष੍ਣਮਪੂਜਯਨ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯਾਹਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰੈਵਤਕੇ ਗਿਰੌ। ਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਮਭਵਦੁਤ੍ਸਵੋ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮੇਲਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਦਦੁਰ੍ਵੀਰਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਮਹੇ ਤਸ੍ਯ ਗਿਰੇਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ, ਵਿਰਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵੀ ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪ੍ਰਸਾਦੈ ਰਤ੍ਨਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਗਿਰੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਸ਼ੋਭਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਇਲਾਕਾ ਸੋਹਣਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਹਰ ਥਾਂ ਕਲਪ-ਵ੍ਰਖ਼ ਵੀ ਸਨ।
ਵਾਦਿਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਨ੍ਯੇ ਵਾਦਕਾਃ ਸਮਵਾਦਯਨ੍। ਨਨृਤੁਰ੍ਨਰ੍ਤਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਜਗੁਰ੍ਗੇਯਾਨਿ ਗਾਯਨਾਃ
ਉਥੇ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ ਵਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾਃ ਕੁਮਾਰਾਸ਼੍ਚ ਵृष੍ਣੀਨਾਂ ਸੁਮਹੌਜਸਾਮ੍। ਯਾਨੈਰ੍ਹਾਟਕਚਿਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਚਞ੍ਚੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜੋਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਰਥਾਂ 'ਚ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਪਾਦਚਾਰੇਣ ਯਾਨੈਰੁਚ੍ਚਾਵਚੈਸ੍ਤਥਾ। ਸਦਾਰਾਃ ਸਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋऽਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ ਤੇ ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਗੱਡੀਆਂ 'ਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਤਤੋ ਹਲਧਰਃ ਕ੍ਸ਼ੀਬੋ ਰੇਵਤੀਸਹਿਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਅਨੁਗਮ੍ਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰਚਰਤ੍ਰਤ੍ਰ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਹਲਧਰ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੀ ਤੇ ਰੇਵਤੀ ਨਾਲ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਪੀਛਲ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਥੈਵ ਰਾਜਾ ਵृष੍ਣੀਨਾਮੁਗ੍ਰਸੇਨਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। ਅਨੁਗੀਯਮਾਨੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।
ਰੌਕ੍ਮਿਣੇਯਸ਼੍ਚ ਸਾਮ੍ਬਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ੀਬੌ ਸਮਰਦੁਰ੍ਮਦੌ। ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰੌ ਵਿਜਹ੍ਵਾਤੇऽਮਰਾਵਿਵ
ਰੁਕਮਣੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਸਾਂਬਾ, ਦੋਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰਵ ਵਾਲੇ, ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ।