ਭਗਵਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਵਿष੍ਟਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਯਿਤਃ ਸੁਖਮ੍। ਭਵਾਨ੍ਬਹੁਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਜਹਾਸ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਸੇਜ ਤੇ ਸੁਖ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸੇ।
ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਾ ਕृष੍ਣ ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਯਦਿ ਤੇ ਮਯਿ। ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਤਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਕਾਮਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੇ ਤੇਰਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ; ਮੈਂ ਇਹ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪਿਤृष੍ਵਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇ ਭੀਮਸੇਨਾਨੁਜੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਂ ਗਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕਾਰਣਾਤ੍ਸਮਯਾਤ੍ਤਦਾ
ਮੇਰਾ ਮਾਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ, ਪਾਰਥ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿ ਭਾਰਤਃ। ਸੁਭਧ੍ਰਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰੂਪੇਣਾਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਭੁਵਿ
ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਮੁਕ ਗਈ ਤਾਂ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੁੰਦਰ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯੇਨ੍ਨੇਵ ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਾਂ ਯਤਿਰੂਪਧਰੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਯਤਿਰੂਪਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍
ਉਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਯਤੀ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਪਾ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ, ਯਤੀ ਬਣ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀਮ੍। ਵਾਸੁਦੇਵਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਿष੍ਯੇ ਮਨੋਰਥਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਧੀਆ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਯਤਿਲਿਙ੍ਗੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਛਾਯਾਯਾਂ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਪਾਂਡਵ, ਯਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਮੀਂਹ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਯੋਗਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਨੇਵ ਮਾਨਸਂ ਦੁਃਖਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍। ਏਤਦਰ੍ਥਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਹਸਨ੍ਤਂ ਮਾਂ ਮੁਦਾ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਯਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ; ਪਿਆਰੀਏ, ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਂ ਵ੍ਯਸਰ੍ਜਯਤ੍। ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸ਼ਯਨਾਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ'; ਫਿਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸੇਜ ਤੋਂ ਉਠ ਕੇ ਚਲ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਸਦੇਸ਼ਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬੀਭਤ੍ਸੁਮਪਰਾਜਿਤਮ੍। ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਚਰਨ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬੀਭਤਸੁ, ਜੋ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਚਾਰਾਣਾਂ ਚੈਵ ਵਚਨਾਦੇਕਾਕੀ ਸ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ। ਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਤਂ ਸ ਮਾਧਵਃ
ਚਾਰਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਇਕੱਲਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਮਾਧਵ, ਮਿਲਣ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਤਦਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਤਾਵਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਵਨੇ। ਆਸ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਸਖਾਯੌ ਤੌ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ; ਨਰਾ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਤਾਂ ਚਰ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ। ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਾਣ੍ਡਵੈਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੁਚਰਸ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਪਾਂਡਵ, ਤੂੰ ਇਹ ਤੀਰਥ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਕਿਸ ਕਾਰਨ?'
ਤਤੋऽਰ੍ਜਨੋ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਵਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੋਵਾਚ ਚ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯ ਏਵਮੇਤਦਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਸੁਣ ਕੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹੀ ਹੈ,' ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ।
ਤੌ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਕृष੍ਣਪਾਣ੍ਡਵੌ। ਮਹੀਧਰਂ ਰੈਵਤਕਂ ਵਾਸਾਯੈਵਾਭਿਜਗ੍ਮਤੁਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਮਹੀਧਰ ਰੈਵਤਕ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਸਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਤਂ ਮਹੀਧਰਮ੍। ਪੁਰੁषਾ ਮਣ੍ਡਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਰੁਪਜਹ੍ਰਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਹਾੜ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਰ੍ਵਮੁਪਭੁਜ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਹੈਵ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਨਟਨਰ੍ਤਕਾਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਰਤਕਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਤ੍ਕृਤਂ ਸ਼ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਮਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਭ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਆਦਰ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਲ੍ਵਲਾਨਾਂ ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਆਪਗਾਨਾਂ ਵਨਾਨਾਂ ਚ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸਾਤ੍ਵਤੇ
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਟ ਕੇ, ਸਾਤਵਤ ਨੂੰ ਤੀਰਥ, ਝੀਲਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।
ਏਵਂ ਸ ਕਥਯਨ੍ਨੇਵ ਨਿਦ੍ਰਯਾ ਜਨਮੇਜਯ। ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਪਿ ਹृਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਨ੍ਨਿਭੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਕੌਂਤਿਆ ਉਸ ਵਿਛੋਣੇ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਧੁਰੇਣੈਵ ਗੀਤੇਨ ਵੀਣਾਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਚੈਵ ਹ। ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੋ ਬੁਬੁਧੇ ਸ੍ਤੁਤਿਭਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲੈਸ੍ਤਤਾ
ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਅਤੇ ਵੀਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾऽਵਸ਼੍ਯਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੇਨਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ। `ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਂ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਵਾਸਮਰੋਚਯਤ੍
ਆਪਣੇ ਜਰੂਰੀ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਭੋਜਨਂ ਵੈ ਸ਼ਸ਼ਾਸ ਹ। ਯਤਿਰੂਪਧਰਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਸਹਸਾ ਹਰਿਃ।' ਰਥੇਨ ਕਾਞ੍ਚਨਾਙ੍ਗੇਨ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਭਿਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਹਰੀ, ਜੋ ਪਾਰਥ ਨੇ ਯਤੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਰਥ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਲਙ੍ਕृਤਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਤੁ ਬਭੂਵ ਜਨਮੇਜਯ
ਦਵਾਰਕਾ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਨਮੇਜਯ।
ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸਿਨੋ ਜਨਾਃ। ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰ੍ਗਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਾਸੀ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਲੱਖਾਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ, ਚਲੇ ਆਏ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਧਮਪਿ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯਾ ਗੋਵਿਨ੍ਦਵਿਰਹਾਕ੍ਸ਼ਮਾਃ। ਕੌਤੂਹਲਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਗੋਵਿੰਦ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਪਲ ਵੀ ਵੱਖਰਾ ਰਹਿਣਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਡੀਕ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹੇ।
ਅਵਲੋਕੇषੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਨਾਂ ਚ ਸਮਵਾਯੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍
ਉਹਤੋਂ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜਾਂ ਨੇ ਤੱਕਿਆ; ਅਤੇ ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ।
ਸ ਤਥਾ ਸਤ੍ਕृਤਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਭੋਜਵृष੍ਣ੍ਯਨ੍ਧਕਾਤ੍ਮਜੈਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੋਜ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਅੰਧਕਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਕੁਮਾਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋ ਵੀਰਃ ਸਤ੍ਕਾਰੇਣਾਭਿਚੋਦਿਤਃ। ਸਮਾਨਵਯਸਃ ਸਰ੍ਵਾਨਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਸ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਕੁਮਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਉਹ ਵੀਰ, ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗਲੇ ਲਗਾਇਆ।