ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਮਮ ਤਾਃ ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਨ੍ਯਾ ਜਲੇ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਵੀਰ ਏਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯ
ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗृਹੀਤੋ ਗ੍ਰਾਹਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹੀਭਿਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਤਾਰਾਸ਼ੁ ਤਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਾ ਚਾਪ੍ਸਰਾ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਗਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਤਾਸ੍ਤਦਾऽਪ੍ਸਰਸੋ ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਣਲੂਰਂ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ
ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਰਾਣੀ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਸੀ। ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਯਾਃ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍। ਅਨੇਨ ਚ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ऋਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਲਈ ਤੂੰ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਦਿਲਾਸਾ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈ ਲੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਇਹੈਵ ਭਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰ੍ਧੇਥਾ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਇਥੇ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਸ੍ਥਨਿਵਾਸਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਰਂਸ੍ਯਸਿ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮੇ ਕਨੀਯਸੌ
ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਵੇਂਗਾ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ। ਕੁੰਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾ—
ਆਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯੇਥਾ ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍। ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨਨ੍ਦਸੇ ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖੇਗਾ। ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂਗਾ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ।
ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਜਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਰਾਜਸੂਯਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜਿੱਤ ਕੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤ੍ਰਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨृਪਸਂਜ੍ਞਿਤਾਃ। ਬਹੂਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪਿਤਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਉਣਗੇ। ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਗਾ।
ਏਕਸਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਸਿ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਸੇਵਯਾ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਰਾਜਸੂਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਾਲਯ ਮਾ ਸ਼ੁਚਃ
ਤੂੰ ਇਕ ਹੀ ਜਥੇ ਵਿੱਚ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਸਮੇਂ ਵੇਖਾਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ, ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।
ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਨਾਮ੍ਨਾ ਤੁ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚਰਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਰਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵੈ ਪੁਰੁषਂ ਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਬਾਹਰ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਏਗਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਵਾਹਨਦਾਯਾਦਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਪੌਰਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਲਯ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਦਾ ਵਾਰਿਸ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਚਿਰ ਪਰਸੰਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ—ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸਂਤਾਪਂ ਮਾ ਕृਥਾਸ੍ਤ੍ਵਮਨਿਨ੍ਦਿਤੇ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ `ਸਾਗਰਾਨੂਪਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਵਿਛੋੜੇ ਨਾਲ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਾ। ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੂਰਂ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਧਨਂ ਤਦਾ। ਕੇਰਲਾਨ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ' ਗੋਕਰ੍ਣਮਭਿਤੋऽਗਮਤ੍
ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕੇਰਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਗੋਕਰਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ।
ਆਦ੍ਯਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍। ਯਤ੍ਰ ਪਾਪੋऽਪਿ ਮਨੁਜਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਭਯਦਂ ਪਦਮ੍
ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਥਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਨਿਡਰ ਅਵਸਥਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਪਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਜਗਾਮਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਉਹ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ।
ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਪ੍ਰਭਾਸਮੁਪਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਪੱਛਮੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤੁ ਗਦੇਨ ਕਥਿਤਂ ਪੁਰਾ। ਸੁਭਦ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਮਾਧੁਰ੍ਯਰੂਪਸਂਪਦ੍ਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਗਦਾ ਵਲੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਸੋਹਣੇਪਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੁਮਂ ਤਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਕੋऽਤ੍ਰੋਪਾਯੋ ਭਵੇਦਿਤਿ। ਵੇषਵੈਕृਤ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਰੂਪਧृਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਢੰਗ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ, ਭਟਕਦੇ ਸੰਨਿਆਸੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ।
ਕੁਕੁਰਾਨ੍ਧਕਵृष੍ਣੀਨਾਮਜ੍ਞਾਤੋ ਵੇषਧਾਰਣਾਤ੍। ਭ੍ਰਮਮਾਣਸ਼੍ਚਰਨ੍ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰਿਵ੍ਰਾਜਕਵੇषਵਾਨ੍
ਕੁਕੁਰ, ਅੰਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭੇਸ ਕਰਕੇ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਭਟਕਦਾ ਤੇ ਭਿਖ ਮੰਗਦਾ, ਸੰਨਿਆਸੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ।
ਯੇਨਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਮਹਤ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਭਦ੍ਰਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਿਨੀਮੇਕਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਰ ਅੰਦਰ ਜਾ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਸੁੰਦਰ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—
ਵਾਸੁਦੇਵਮਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਵੈ ਤਦਾऽਭਵਤ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਹ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਚਨ ਲੈ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰਿਦਣ੍ਡੀ ਮੁਣ੍ਡਿਤਃ ਕੁਣ੍ਡੀ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਙ੍ਗੁਲੀਯਕਃ। ਯੋਗਭਾਰਂ ਵਹਨ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਟਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਕੋਟਰਮ੍
ਤਿੰਨ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਿਰ ਮੁੰਡਿਆ, ਕਮੰਡਲ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਉਂਗਲੀ ਵਿਚ ਅੰਗਠੀ ਪਾ ਕੇ, ਯਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਝੋਹ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਸ਼੍ਚੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਵृष੍ਟਿਂ ਵਰ੍षਤਿ ਵਾਸਵੇ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦ ਬੀਭਤਸੁ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕੇਸ਼ਵ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਕੇਸ਼ਵਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍। ਸ਼ਯਾਨਃ ਸ਼ਯਨੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਸਹਾਯਵਾਨ੍
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੇਜ ਤੇ, ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਲੈਟੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕੇਸ਼ਵਃ ਸਹਸਾ ਰਾਜਞ੍ਜਹਾਯ ਚ ਨਨਨ੍ਦ ਚ। ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਰਾਜਾ, ਕੇਸ਼ਵ ਅਚਾਨਕ ਉਠਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਸਤ੍ਯਭਾਮਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਰਹੀ।