ਤਸ੍ਯੈ ਭਰ੍ਤਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦੀਦृਸੌ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਹ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ
ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—'ਤੇਰੇ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ।' ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਾਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਾਧਿਕੌ ਸੁਤੌ
ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝੀ।
ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਧਾਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਗਰ੍ਭਾਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੂਪ 'ਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਲੈ ਲਏ। ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਗਰਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।'
ਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਵਰਸਂਤੁष੍ਟੇ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚਾਣ੍ਡੇ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ। ਤਯੋਰਣ੍ਡਾਨਿ ਨਿਦਧੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਪਸ੍ਵੇਦੇषੁ ਭਾਣ੍ਡੇषੁ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਗਰਮ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ, ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਿਥੁਨਂ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨੀ ਦੇਵੀ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਣ੍ਡਂ ਬਿਭੇਦ ਵਿਨਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਕਾਯਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤਰੇਣਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਫੋੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਾਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਯੋऽਹਮੇਵਂ ਕृਤੋ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਭਪਰੀਤਯਾ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਸਮਗ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਯਯਾ ਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਸੇ ਸਹ
'ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।'
ਏष ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤੋ ਮਾਤਰ੍ਦਾਸੀਤ੍ਵਾਨ੍ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਯੇਨਮਪਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਵਾਣ੍ਡਵਿਭੇਦਨਾਤ੍
'ਪਰ ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਡਾ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਫੋੜੇਂ।'
ਨ ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਨਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਾਲੋऽਸ੍ਯ ਧੀਰਯਾ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਜਾਂ ਵਿਕਲਾਂਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕਣਾ ਹੈ।'
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਬਲਮੀਪ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਪਰਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
'ਉੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਰੁਣੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਦਾ। `ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਥ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰੁਣਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰੁਣ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਗਿਆ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਨੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਹ੍ਯਮਰੋऽਪ੍ਯਰੁਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੀ, ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਅਰੁਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਯਥਾਕਾਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ। ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਰੁੜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੰਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਭੋਜ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਵਿਹਿਤਮਸ੍ਯ ਯਤ੍। ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈਣ ਲਈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੇ ਤਪੋਧਨ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਂ ਤੁ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਮਪੂਜਯਨ੍। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵ-ਰਤਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਨ ਸਮੇਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।
ਅਮੋਘਬਲਮਸ਼੍ਵਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਜਵਿਨਾਂ ਵਰਮ੍। ਸ਼੍ਰੀਮਨ੍ਤਮਜਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਪੂਜਿਤਮ੍
ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੋਹਣਾ, ਅਜਰ, ਦਿਵ੍ਯ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ।
ਕਥਂ ਤਦਮृਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਮਥਿਤਂ ਕ੍ਵ ਚ ਸ਼ਂਸ ਮੇ। `ਕਾਰਣਂ ਚਾਤ੍ਰ ਮਥਨੇ ਸਂਜਾਤਮਮृਤਾਤ੍ਪਰਮ੍।।' ਯਤ੍ਰ ਜਜ੍ਞੇ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਰਾਜੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
'ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਮਥਿਆ? ਦੱਸ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਮਥਨ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਂ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅਸ਼ਵ-ਰਾਜਾ ਜੰਮਿਆ।'
ਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਚਲਂ ਮੇਰੁਂ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਆਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਭਾਂ ਭਾਨੋਃ ਸ੍ਵਸ਼ृਙ੍ਗੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੋਜ੍ਜ੍ਵਲੈਃ
ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਡੋਲ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਚਮਕ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਢੇਰ, ਆਪਣੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਨਕਾਭਰਣਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍। ਅਪ੍ਰਮੇਯਮਨਾਧृष੍ਯਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲੈਰ੍ਜਨੈਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਿਲੱਖਣ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲਾ, ਅਣਗਣ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਹੁੰਚ।
ਵ੍ਯਾਲੈਰਾਵਾਰਿਤਂ ਘੋਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੌषਧਿਵਿਦੀਪਿਤਮ੍। ਨਾਕਮਾਵृਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯੇਣ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨੀ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਉੱਚਾ ਖੜਾ ਸੀ।
ਅਗਮ੍ਯਂ ਮਨਸਾਪ੍ਯਨ੍ਯੈਰ੍ਨਦੀਵृਕ੍ਸ਼ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਪਤਗਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਨਾਦਿਤਂ ਸੁਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਸੋਚਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸੀ, ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਙ੍ਗਮੁਪਾਰੁਹ੍ਯ ਬਹੁਰਤ੍ਨਾਚਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍। ਅਨਨ੍ਤਕਲ੍ਪਮਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹੌਜਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਕਈ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਸਭ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਨੰਤ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰਾਸੀਨਾ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਅਮृਤਾਯ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਪੋਨਿਯਮਸਂਯੁਤਾਃ
ਉਥੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਾਸੀ ਆਸਨ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤਪ ਤੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਕੇ, ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਸੁ ਸੁਰੇष੍ਵੇਵਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ੍ਸੁ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਦੇਵੈਰਸੁਰਸਙ੍ਘੈਸ਼੍ਚ ਮਥ੍ਯਤਾਂ ਕਲਸ਼ੋਦਧਿਃ। ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯਮृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹੋਦਧੌ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ; ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਥੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਉਪਜੇਗਾ।