ਸੋऽਸ਼ਪਤ੍ਕੁਪਿਤੋऽਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ। ਗ੍ਰਾਹਭੂਤਾ ਜਲੇ ਯੂਯਂ ਚਰਿष੍ਯਥ ਸ਼ਤਂ ਸਮਾਃ
'ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, "ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹੋਗੇ।"'
ਤਤੋ ਵਯਂ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭਾਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਅਯਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਂ ਤਪੋਧਨਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
'ਫਿਰ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਰਤ ਤੇ ਡੋਲਣ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਲਈ।'
ਰੂਪੇਣ ਵਯਸਾ ਚੈਵ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪੇਣ ਚ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ। ਅਯੁਕ੍ਤਂ ਕृਤਵਤ੍ਯਃ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਨੋ ਦ੍ਵਿਜ
'ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ, ਜਵਾਨੀ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਗਰਵ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।'
ਏष ਏਵ ਵਧੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਪੋਧਨ। ਯਦ੍ਵਯਂ ਸਂਸ਼ਿਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪ੍ਰਲੋਬ੍ਧੁਂ ਤ੍ਵਾਮਿਹਾਗਤਾਃ
'ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।'
ਅਵਧ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸृष੍ਟਾ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਰ੍ਧ ਤ੍ਵਂ ਨਾਸ੍ਮਨ੍ਹਿਂਸਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਣਛੁਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਧ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇ।'
ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਮੈਤ੍ਰੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਚ੍ਯਤੇ। ਸਤ੍ਯੋ ਭਵਤੁ ਕਲ੍ਯਾਣ ਏष ਵਾਦੋ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍
'ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਤਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ, ਸੁਭਾਗਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਸ਼ਿष੍ਟਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪਾਲਨਮ੍। ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਮ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਵੀਰ ਰਵਿਸੋਮਸਮਪ੍ਰਭਃ
'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਹੀਰੋ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਦਇਆ ਕਰ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਵਾਚਕਮ੍। ਪਰਿਮਾਣਂ ਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਤਨ੍ਨੇਦਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਵਾਚਕਮ੍
ਸੌ, ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ, ਇਹ ਸਭ ਅਖੁੰਨੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਕਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਗਿਣਤੀ ਸੌ ਹੈ, ਇਹ ਅਖੁੰਨੀ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ।
ਯਦਾ ਚ ਵੋ ਗ੍ਰਾਹਭੂਤਾ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੀਃ ਪੁਰੁषਾਞ੍ਜਲੇ। ਉਤ੍ਕਰ੍षਤਿ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਲਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉਠਾ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਯੂਯਂ ਪੁਨਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਥ। ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਮੇ ਹਸਤਾਪਿ ਕਦਾਚਨ
ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਲਵੋਗੀਆਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਹੱਸਦਿਆਂ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਵ ਹ। ਨਾਰੀਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਨਾਮ੍ਨੇਹ ਖ੍ਯਾਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਚ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਾਵਨਾਨਿ ਮਨੀषਿਣਾਂ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਇੱਥੇ 'ਨਾਰੀ ਤੀਰਥ' ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ ਜਾਣੇ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਤਤੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਅਚਿਨ੍ਤਯਾਮੋऽਪਸृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕ੍ਵ ਨੁ ਨਾਮ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵਾਃ ਕਾਲੇਨਾਲ੍ਪੇਨ ਤਂ ਨਰਮ੍। ਸਮਾਗਚ੍ਛੇਮ ਯੋ ਨਸ੍ਤਦ੍ਰੂਪਮਾਪਾਦਯੇਤ੍ਪੁਨਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ, ਇੰਨੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕੇ?
ਤਾ ਵਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਭਾਰਤ। ਦृष੍ਟਵਤ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗਂ ਦੇਵਰ੍षਿਮੁਤ ਨਾਰਦਮ੍
ਭਾਰਤ, ਅਸੀਂ ਇੰਝ ਸੋਚਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਤੇਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸ੍ਮ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਨਨਾਃ
ਉਸ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਦੇਵਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਰਥ, ਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਸ ਨੋऽਪृਚ੍ਛਦ੍ਦੁਃਖਮੂਲਮੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯੋ ਵਯਂ ਚ ਤਮ੍। ਸ਼੍ਰਉਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਣ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਸਾਗਰਾਨੂਪੇ ਪਞ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਵੈ। ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਤਾਨਿ ਗਚ੍ਛਤ ਮਾ ਚਿਰਂ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰਥ ਹਨ; ਉਥੇ ਜਾਓ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਦੁਃਖਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਧਨੰਜਯਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਾਰਦਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ।' ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਵਯਂ ਵੀਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਤੋ ਗਤਾਃ। ਤਦਿਦਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵਾਦ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਿਤਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਨਾਰਦ ਉੱਥੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਹੇ ਵੀਰ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਅੱਜ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਮਮ ਤਾਃ ਸਖ੍ਯਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋऽਨ੍ਯਾ ਜਲੇ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ। ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ੁਭਂ ਵੀਰ ਏਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਯ
ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਹਨ, ਚਾਰ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਹੇ ਵੀਰ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਤਤਸ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। `ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗृਹੀਤੋ ਗ੍ਰਾਹਿਭਿਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹੀਭਿਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਤਾਰਾਸ਼ੁ ਤਰਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍। ਸਾ ਚਾਪ੍ਸਰਾ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾ
ਪਕੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਬਚਾ ਲਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਔਰਤ ਤੁਰੰਤ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਅਪਸਰਾ ਬਣ ਗਈ।
ਏਵਂ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਰਲੇ ਨੇ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯ ਵਪੁਃ ਸ੍ਵਕਮ੍। ਤਾਸ੍ਤਦਾऽਪ੍ਸਰਸੋ ਰਾਜਨ੍ਨਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸ਼ੋਧਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਥਾਨੁਜ੍ਞਾਯ ਤਾਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਮਣਲੂਰਂ ਪੁਨਰ੍ਯਯੌ
ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਫਿਰ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਮਜਨਯਤ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਰਾਜਾਨਂ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਮਹਾਰਾਣੀ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਸੀ। ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਯਾਃ ਸ਼ੁਲ੍ਕਂ ਤ੍ਵਂ ਗृਹਾਣ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍। ਅਨੇਨ ਚ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ऋਣਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਾਧਿਪ
ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਲਈ ਤੂੰ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਵਧੀਕ ਦਿਲਾਸਾ ਸਮਝ ਕੇ ਲੈ ਲੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕਰਜ਼ਾ ਮੁਕਾ ਲਵਾਂਗਾ।
ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾਂ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਇਹੈਵ ਭਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਵਰ੍ਧੇਥਾ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨਮ੍
ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ: ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਇਥੇ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਸ੍ਥਨਿਵਾਸਂ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯ ਰਂਸ੍ਯਸਿ। ਕੁਨ੍ਤੀ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਭੀਮਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਮੇ ਕਨੀਯਸੌ
ਜਦ ਤੂੰ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਆਵੇਂਗਾ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗਾ। ਕੁੰਤੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਭੀਮ ਤੇ ਮੇਰੇ ਦੋ ਛੋਟੇ ਭਰਾ—