ਸ ਤੁ ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਹਾਯੈਰਲ੍ਪਕੈਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਸਾਗਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਵਿਰਲਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਨਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਣੋ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕਲਿੰਗ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਪਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। `ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਾਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਬ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇਣ ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਣਲੂਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਨਾਮ ਦੁਹਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਮਣਲੂਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਚਕਮੇ ਚੈਤ੍ਰਵਾਹਨੀਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਡੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਕਸਮਾਤ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਮਵਦਤ੍ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਦੇਹਿ ਮੇ ਖਲ੍ਵਿਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਨਾਮ ਕਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਹਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?' ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਹਾਂ।'
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਰਾਜਾ ਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨੋ ਨਾਮ ਕੁਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਅਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ —
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੋषਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਦੇਵਃ ਉਮਾਪਤਿਃ। ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਘਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਦੇਕੈਕਂ ਪ੍ਰਸਵਂ ਕੁਲੇ
ਪਾਰਥ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਃ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਸਦਾ। ਤੇषਾਂ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਮ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਧਾਂ ਹੀ ਜਨਮੇ ਸਨ।
ਏਕਾ ਚ ਮਮ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਕੁਲਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨੀ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਮੇ ਭਾਵਨਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਧੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ', ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਹੇਤੁਵਿਧਿਨਾ ਸਂਜ੍ਞਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਃ ਸੁਤੋ ਯੋऽਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਭਾਰਤ ਤ੍ਵਯਾ
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਧੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛੁਲ੍ਕਂ ਭਵਤ੍ਵਸ੍ਯਾਃ ਕੁਲਕृਜ੍ਜਾਯਤਾਮਿਹ। ਏਤੇਨ ਸਮਯੇਨੇਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਸ ਧੀ ਲਈ ਇਹੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ: ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏ; ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ। `ਮਾਸੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍।' ਉਵਾਸ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸੋਭਿਤਾਨਿ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਸਨ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਮ ਤਾਪਸਾਃ। ਅਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਤਪਸਵੀ ਉਹ ਘਾਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਸੌਭਦ੍ਰਂ ਪੌਲੋਮਂ ਚ ਸੁਪਾਵਨਮ੍। ਕਾਰਨ੍ਧਮਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚ ਮਹਮੇਧਫਲਂ ਚ ਤਤ੍
ਉਸਨੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦਾ ਘਾਟ, ਸੌਭਦ੍ਰਾ, ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪੌਲੋਮਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਕਾਰੰਧਮ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਯਜਨਾ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਘਾਟ ਵੇਖਿਆ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨਂ ਮਹਤ੍। ਏਤਾਨਿ ਪਞ੍ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸਨੇ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਾਟ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੰਜੇ ਘਾਟਾਂ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਵੇਖੇ।
ਵਿਵਿਕ੍ਤਾਨ੍ਯੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਰ੍ਜ੍ਯਮਾਨਾਨਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਭਿਃ
ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਘਾਟਾਂ ਸੁੰਨੇ ਪਏ ਹਨ; ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਸਨ।
ਤਪਸ੍ਵਿਨਸ੍ਤਤੋऽਪृਚ੍ਛਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਤੀਰ੍ਥਾਨੀਮਾਨਿ ਵਰ੍ਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਘਾਟਾਂ ਬ੍ਰਹਮਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਕਿਉਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ?'
ਗ੍ਰਾਹਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵਸਨ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਹਰਨ੍ਤਿ ਚ ਤਪੋਧਨਾਨ੍। ਤਤ ਏਤਾਨਿ ਵਰ੍ਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ
'ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਗਰਮੱਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਇਹ ਘਾਟਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।'
ਤੇषਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਸ੍ਤਪੋਧਨੈਃ। ਜਗਾਮ ਤਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਘਾਟਾਂ ਵੇਖਣ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਤਤਃ ਸੌਭਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਰ੍षੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਵਿਗਾਹ੍ਯ ਸਹਸਾ ਸ਼ੂਰਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਰਨ੍ਤਪਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸੌਭਦ੍ਰਾ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਕੀ ਲਾ ਕੇ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ।
ਅਥ ਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮਨ੍ਤਰ੍ਜਲਚਰੋ ਮਹਾਨ੍। ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣੇ ਗ੍ਰਾਹਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਵੱਡਾ ਮਗਰਮੱਛ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਦੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਘ ਸੀ।
ਸ ਤਮਾਦਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਿਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਂ ਜਲੇਚਰਮ੍। ਉਦਤਿष੍ਠਨ੍ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲੇਨ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੋ ਤੜਫ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉੱਪਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ।
ਉਤ੍ਕृष੍ਟ ਏਵ ਗ੍ਰਾਹਸ੍ਤੁ ਸੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਾ। ਬਭੂਵ ਨਾਰੀ ਕਲ੍ਯਾਣੀ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਇਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਉਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਮਗਰਮੱਛ ਸਭ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਬਣ ਗਈ।