ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਧਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਵਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕृਤਵਾਞ੍ਸ਼ੌਚਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਟ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਿਵੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸੋऽਦਦਤ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਬਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ। ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਹਿਰਣਯਬਿੰਦੂ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਜਗਾਮ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਾਹਿਰ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਨਦੀਂ ਚੋਤ੍ਪਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਰਣ੍ਯਂ ਨੈਮਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਨੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੀ।
ਨਨ੍ਦਾਮਪਰਨਨ੍ਦਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਮਹਾਨਦੀਂ ਗਯਾਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਮਪਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਾ ਤੇ ਅਪਰਾਨੰਦਾ ਦਰਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਵੱਡੀ ਗਯਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਾਵਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਚ ਗਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਙ੍ਗਵਙ੍ਗਕਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਜਗਾਮ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਾਨਿ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਦਦੌ ਤਤਃ। ਕਲਿਙ੍ਗਰਾष੍ਟ੍ਰਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੁਗਾਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮੁਪਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ; ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸਰਹੱਦਾਂ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਤੁ ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਹਾਯੈਰਲ੍ਪਕੈਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਸਾਗਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਵਿਰਲਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਨਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਣੋ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕਲਿੰਗ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਪਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। `ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਾਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਬ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇਣ ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਣਲੂਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਨਾਮ ਦੁਹਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਮਣਲੂਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਚਕਮੇ ਚੈਤ੍ਰਵਾਹਨੀਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਡੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਕਸਮਾਤ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਮਵਦਤ੍ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਦੇਹਿ ਮੇ ਖਲ੍ਵਿਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਨਾਮ ਕਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਹਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?' ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਹਾਂ।'
ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਰਾਜਾ ਸ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨੋ ਨਾਮ ਕੁਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਸਂਬਭੂਵ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨਰਮ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਭੰਜਨ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।'
ਅਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਵੇਨਾਰ੍ਥੀ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸ ਉਤ੍ਤਮਮ੍। ਉਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਤੇਨ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਸੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ —
ਈਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤੋषਿਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਦੇਵਦੇਵਃ ਉਮਾਪਤਿਃ। ਸ ਤਸ੍ਮੈ ਭਘਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਦੇਕੈਕਂ ਪ੍ਰਸਵਂ ਕੁਲੇ
ਪਾਰਥ, ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਏਕੈਕਃ ਪ੍ਰਸਵਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਸਦਾ। ਤੇषਾਂ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਮਮ ਜਜ੍ਞਿਰੇ
ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇੱਧਾਂ ਹੀ ਜਨਮੇ ਸਨ।
ਏਕਾ ਚ ਮਮ ਕਨ੍ਯੇਯਂ ਕੁਲਸ੍ਯੋਤ੍ਪਾਦਨੀ ਭृਸ਼ਮ੍। ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਮਾਯਮਿਤਿ ਮੇ ਭਾਵਨਾ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਇਹ ਮੇਰੀ ਇੱਕ ਧੀ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ', ਹੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ।
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾਹੇਤੁਵਿਧਿਨਾ ਸਂਜ੍ਞਿਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਤਸ੍ਮਾਦੇਕਃ ਸੁਤੋ ਯੋऽਸ੍ਯਾਂ ਜਾਯਤੇ ਭਾਰਤ ਤ੍ਵਯਾ
ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਧੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਏਤਚ੍ਛੁਲ੍ਕਂ ਭਵਤ੍ਵਸ੍ਯਾਃ ਕੁਲਕृਜ੍ਜਾਯਤਾਮਿਹ। ਏਤੇਨ ਸਮਯੇਨੇਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਸ ਧੀ ਲਈ ਇਹੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ: ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਏ; ਇਸ ਸ਼ਰਤ 'ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਪਾਂਡਵ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਤਾਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ। `ਮਾਸੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍।' ਉਵਾਸ ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਸਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਸ ਤਯਾ ਸਹ
ਉਸਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਰਿਹਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਮੇ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਤ੍ਸੁਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਸੋਭਿਤਾਨਿ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਸਨ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਤੀਰ੍ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪਞ੍ਚ ਸਮ ਤਾਪਸਾਃ। ਅਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਯਾਨ੍ਯਾਸਨ੍ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤੁ ਤਪਸ੍ਵਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਪੰਜ ਤਪਸਵੀ ਉਹ ਘਾਟਾਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।