ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ। ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏਂ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਇਸ ਧਰਮ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਉਲੰਘਣ ਹੋਵੇ,
ਸ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ। ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਭਜ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਤਾਮੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਰਜੁਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਵੇਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦੇਵਂ ਮृਤਾਂ ਮਾਮੁਪਧਾਰਯ। ਪ੍ਰਾਣਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਰ ਧਰ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਦੀਨਾਨਨਾਥਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਨਾਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਾऽਹਂ ਸ਼ਰ਼ਣਮਭ੍ਯੇਮਿ ਰੋਰਵੀਮਿ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਭਿਕਾਮਾਹਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਕਾਮਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਕਨ੍ਯਯਾ। ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਾਗਭਵਨੇ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਾਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। `ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।' ਉਦਿਤੇऽਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਵਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਗਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਤਯਾ ਸਹ। ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਉਲੂਪੀ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਜਲੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਸਾਧ੍ਯਾ ਜਲਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਅਜੈਤਵ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।
ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਤਤੋ ਵਜ੍ਰਧਰਾਤ੍ਮਜਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਵਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮ੍। ਭृਗੁਤੁਙ੍ਗੇ ਚ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਕृਤਵਾਞ੍ਸ਼ੌਚਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਗਸਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਟ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਭ੍ਰਿਗੂ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧਤਾ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਦਦੌ ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸੁਬਹੂਨਿ ਚ ਭਾਰਤ। ਨਿਵੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭ੍ਯਃ ਸੋऽਦਦਤ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ।
ਹਿਰਣ੍ਯਬਿਨ੍ਦੋਸ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਸਤ੍ਤਮਃ। ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਹਿਰਣਯਬਿੰਦੂ ਦੇ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖੀਆਂ।
ਅਵਤੀਰ੍ਯ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਜਗਾਮ ਭਰਤਰ੍षਭਃ
ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਰਤ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਉਤਰਿਆ ਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਾਹਿਰ।
ਆਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯੇਣ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮਃ। ਨਦੀਂ ਚੋਤ੍ਪਲਿਨੀਂ ਰਮ੍ਯਾਮਰਣ੍ਯਂ ਨੈਮਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਨੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵੇਖਿਆ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਰਿਆ ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਵੀ।
ਨਨ੍ਦਾਮਪਰਨਨ੍ਦਾਂ ਚ ਕੌਸ਼ਿਕੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਮਹਾਨਦੀਂ ਗਯਾਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਮਪਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਾ ਤੇ ਅਪਰਾਨੰਦਾ ਦਰਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੌਸ਼ਿਕੀ, ਵੱਡੀ ਗਯਾ ਦਰਿਆ ਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ, ਭਾਰਤ।
ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥਾਸ਼੍ਰਮਾਨ੍। ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਾਵਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਚ ਗਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਅਙ੍ਗਵਙ੍ਗਕਲਿਙ੍ਗੇषੁ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਜਗਾਮ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਅੰਗ, ਵੰਗ ਤੇ ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਾਨਿ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਦਦੌ ਤਤਃ। ਕਲਿਙ੍ਗਰਾष੍ਟ੍ਰਦ੍ਵਾਰੇषੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨੁਗਾਃ। ਅਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਮੁਪਾਵਰ੍ਤਨ੍ਤ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੌਲਤ ਵੀ ਦਿੱਤੀ; ਕਲਿੰਗ ਦੇ ਸਰਹੱਦਾਂ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਏ, ਭਾਰਤ।
ਸ ਤੁ ਤੈਰਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਹਾਯੈਰਲ੍ਪਕੈਃ ਸ਼ੂਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਯਤ੍ਰ ਸਾਗਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ, ਵਿਰਲਾ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਸ ਕਲਿਙ੍ਗਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਦੇਸ਼ਾਨਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਾਣੋ ਯਯੌ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਕਲਿੰਗ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਤੀਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਹਣੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਪਰ੍ਵਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਪਸੈਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। `ਗੋਦਾਵਰ੍ਯਾਂ ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਾਮਤੀਤ੍ਯ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਕਾਵੇਰੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਙ੍ਗਮੇ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ
ਕਾਵੇਰੀ ਨੂੰ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਬ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਸਮੁਦ੍ਰਤੀਰੇਣ ਸ਼ਨੈਰ੍ਮਣਲੂਰਂ ਜਗਾਮ ਹ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਮਣਲੂਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਥੇ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਮਣਲੂਰੇਸ਼੍ਵਰਂ ਰਾਜਨ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਚਿਤ੍ਰਵਾਹਨਮ੍। ਤਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਾਙ੍ਗਦਾ ਨਾਮ ਦੁਹਿਤਾ ਚਾਰੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਮਣਲੂਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਚਿਤਰਾਂਗਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪੁਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਚਰਨ੍ਤੀਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਚਕਮੇ ਚੈਤ੍ਰਵਾਹਨੀਮ੍
ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਮੰਡੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਅਕਸਮਾਤ ਵੇਖਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਕਮਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਿਤਰਵਾਹਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਚਾਹ ਲਿਆ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਜਾਨਮਵਦਤ੍ਸ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍। ਦੇਹਿ ਮੇ ਖਲ੍ਵਿਮਾਂ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨੇ
ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕੁੜੀ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਦੇ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਾ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸਿ ਨਾਮ ਕਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੋऽਹਂ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?' ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਹਾਂ।'