ਨਿਵਿष੍ਟੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਰਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇषੁ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਜ੍ਵਲਿਤੇषੁ ਹੁਤੇषੁ ਚ। ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੇषੁ ਤੀਰਾਨ੍ਤਰਗਤੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਈਆਂ, ਭੜਕਦੀਆਂ ਤੇ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਕृਤਾਭਿषੇਕੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਯਤੈਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੰਜਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ। ਅਭਿषੇਕਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਵਤਤਾਰ ਹ
ਉਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਉਤ੍ਤਿਤੀਰ੍षੁਰ੍ਜਲਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਪਕृष੍ਟੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਉਲੂਪ੍ਯਾ ਕਾਮਯਾਨਯਾ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਵਕਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯਾਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੇਨ ਹੁਤਸ੍ਤੇਨਾਤੁष੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਹਵਨ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਗਰਾਜਸੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਭੀਰੁ ਕृਤਵਤ੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸੁਭਗੇ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾਤ੍ਮਜਾ
ਭੈਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੇਪਰਵਾਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ?
ਐਰਾਵਤਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਨਾਮ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਲੂਪੀ ਨਾਮ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਐਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਨਾਗ ਕੌਰਵਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਧੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਲੂਪੀ ਹੈ, ਨਾਗਣ।
ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਣਂ ਸਮੁਦ੍ਗਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪੇਣਾਭਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕਾਮ ਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਮਾਮਨਙ੍ਗਗ੍ਲਪਿਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਨਨ੍ਯਾਂ ਨਨ੍ਦਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨਾਤ੍ਮਨੋऽਨਘ
ਹੁਣ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍। ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਚਾਦਿष੍ਟਂ ਨਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ਼ਃ
ਭੈਣ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵਚਨ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹੈ; ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਤਵ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਜਲਚਾਰਿਣਿ। ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਕਿਂਚਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਪਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਕਥਂ ਚ ਨਾਨृਤਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਚ ਪੀਡ੍ਯੇਤ ਮੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾ ਭੁਜਙ੍ਗਮੇ
ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਐਸਾ ਹੀ, ਨਾਗਣ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਯਥਾ ਚਰਸਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਯਥਾ ਚ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਮਾਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯੋ ਨੋऽਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਜ਼ਿਲਾ-ਵਾਸੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਵਨੇ ਚਰੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ। ਤਦਿਦਂ ਦੌਪਦੀਹੇਤੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਸਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਏਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸੀ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਪृਥੁਲੋਚਨ
ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮਮ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਤਵ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਲੁਪ੍ਯਤੇ। ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋऽਪਿ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏਂ, ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਇਸ ਧਰਮ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਵੀ ਉਲੰਘਣ ਹੋਵੇ,
ਸ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਮਮਾਰ੍ਜੁਨ। ਭਕ੍ਤਾਂ ਚ ਭਜ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸਤਾਮੇਤਨ੍ਮਤਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਤਾਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਰਜੁਨ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਵੀ ਦੇਵੇਂ। ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਏ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ।
ਨ ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਚੇਦੇਵਂ ਮृਤਾਂ ਮਾਮੁਪਧਾਰਯ। ਪ੍ਰਾਣਦਾਨਾਨ੍ਮਹਾਬਾਹੋ ਚਰ ਧਰ੍ਮਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਰਿਆ ਸਮਝ ਲੈ। ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਨਿਭਾ।
ਸ਼ਰਣਂ ਚ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ। ਦੀਨਾਨਨਾਥਾਨ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਸਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਅਨਾਥਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸਾऽਹਂ ਸ਼ਰ਼ਣਮਭ੍ਯੇਮਿ ਰੋਰਵੀਮਿ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾ। ਯਾਚੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚਾਭਿਕਾਮਾਹਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਰੁ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਕਾਮਾਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਰਨ ਆਈ ਹਾਂ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਦੀ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦੇ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਨ੍ਨਗੇਸ਼੍ਵਰਕਨ੍ਯਯਾ। ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕੀਤਾ।
ਸ ਨਾਗਭਵਨੇ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਾਮੁषਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍। `ਪੁਤ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਇਰਾਵਨ੍ਤਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਮਹਾਬਲਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍।' ਉਦਿਤੇऽਭ੍ਯੁਤ੍ਥਿਤਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਰਾਵਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ।
ਆਗਤਸ੍ਤੁ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਤਯਾ ਸਹ। ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਉਲੂਪੀ ਨਿਜਮਨ੍ਦਿਰਂ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਆਇਆ; ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਮਜੇਯਤ੍ਵਂ ਜਲੇ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਰਤ। ਸਾਧ੍ਯਾ ਜਲਚਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਅਜੈਤਵ ਦਾ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਰਤ, ਸਾਰੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।