ਜਰਤ੍ਕਾਰੁਃ ਸੁਮਹਤਾ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਯਿਵਾਨ੍। ਏਤਦਾਖ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਿਮਨ੍ਯਤ੍ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਹੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਹੋਰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ?
ਸੌਤੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਯਸ੍ਵੇਮਾਂ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਕਥਾਂ ਪੁਨਃ। ਆਸ੍ਤੀਕਸ੍ਯ ਕਵੇਃਸਾਧੋਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਪਰਮਾ ਹਿਨਃ
ਹੇ ਸੌਤੀ, ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਸਾਡੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਹੁਤ ਵਧੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਧੁਰਂ ਕਥ੍ਯਤੇ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਪਦਂ ਤ੍ਵਯਾ। ਪ੍ਰੀਯਾਮਹੇ ਭृਸ਼ਂ ਤਾਤ ਪਿਤੇਵੇਦਂ ਪ੍ਰਭਾषਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਚ੍ਛੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪਿਤਾ ਹਿ ਨਿਰਤਸ੍ਤਵ। ਆਚष੍ਟੈਤਦ੍ਯਥਾऽऽਕ੍ਯਾਨਂ ਪਿਤਾ ਤੇਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਵਦ
ਤੁਹਾਡਾ ਪਿਤਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਣਨ 'ਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਆਯੁष੍ਮਨ੍ਨਿਦਮਾਖ੍ਯਾਨਮਾਸ੍ਤੀਕਂ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ। ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਥਯਤਃ ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ਵੈ ਪਿਤੁਰ੍ਮਯਾ
ਹੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਤਿਕਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ।
ਪੁਰਾ ਦੇਵਯੁਗੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸੁਤੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਆਸ੍ਤਾਂ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਰੂਪੇਣ ਸਮੁਪੇਤੇऽਦ੍ਭੁਤੇऽਨਘ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਿਆਂ ਦੇ ਯੁੱਗ 'ਚ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬੇਟੀਆਂ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਸਨ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਵਿਨਤਾ ਚ ਹ। ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸਮਃ ਪਤਿਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਕਦਰੂ ਤੇ ਵਿਨਤਾ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਧਰ੍ਮਪਤ੍ਨੀਭ੍ਯਾਂ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ। ਵਰਾਤਿਸਰ੍ਗਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਕਸ਼੍ਯਪਾਦੁਤ੍ਤਮਂ ਚ ਤੇ
ਕਸ਼ਯਪ ਆਪਣੇ ਧਰਮਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਧੀ ਖੁਸ਼ੀ 'ਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਵਰ ਦੀ ਮੰਗ ਸੁਣੀ ਤੇ—
ਹਰ੍षਾਦਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਪ੍ਰਾਪਤੁਃ ਸ੍ਮ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੌ। ਵਵ੍ਰੇ ਕਦ੍ਰੂਃ ਸੁਤਾਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਃ
ਦੋਵੇਂ ਔਰਤਾਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਵਰ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਰੂਪ ਤੇ ਚਮਕ 'ਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ।
ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵਿਨਤਾ ਵਵ੍ਰੇ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾਧਿਕੌ ਬਲੇ। ਤੇਜਸਾ ਵਪੁषਾ ਚੈਵ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣਾਧਿਕੌ ਚ ਤੌ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਚੁਣੇ, ਜੋ ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਲ 'ਚ ਵਧੇਰੇ, ਤੇਜ, ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸਨ।
ਤਸ੍ਯੈ ਭਰ੍ਤਾ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦੀਦृਸੌ ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਤਃ। ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਚਾਹ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ
ਪਤੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ—'ਤੇਰੇ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ।' ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਯਥਾਵਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤੁष੍ਟਾਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਤੁ ਵਿਨਤਾ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਵੀਰ੍ਯਾਧਿਕੌ ਸੁਤੌ
ਵਿਨਤਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਦੋ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝੀ।
ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਵਰ੍ਚਸਾਮ੍। ਧਾਰ੍ਯੌ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤੋ ਗਰ੍ਭਾਵਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਰੂਪ 'ਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਸਨ, ਲੈ ਲਏ। ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਗਰਭ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।'
ਤੇ ਭਾਰ੍ਯੇ ਵਰਸਂਤੁष੍ਟੇ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕਸ਼ਯਪ ਦੇ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਜਨਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵੇ ਚਾਣ੍ਡੇ ਵਿਨਤਾ ਤਦਾ। ਤਯੋਰਣ੍ਡਾਨਿ ਨਿਦਧੁਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਪਰਿਚਾਰਿਕਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਦੋ ਅੰਡੇ ਦਿੱਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਕਾਵਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅੰਡਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਸੋਪਸ੍ਵੇਦੇषੁ ਭਾਣ੍ਡੇषੁ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ। ਤਤਃ ਪਞ੍ਚਸ਼ਤੇ ਕਾਲੇ ਕਦ੍ਰੂਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਿਃਸृਤਾਃ
ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਗਰਮ ਤੇ ਨਮੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ, ਅੰਡੇ ਰੱਖੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਕਦਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਅਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਮਿਥੁਨਂ ਨ ਵ੍ਯਦृਸ਼੍ਯਤ। ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਿਨੀ ਦੇਵੀ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਅੰਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਣ੍ਡਂ ਬਿਭੇਦ ਵਿਨਤਾ ਤਤ੍ਰ ਪੁਤ੍ਰਮਪਸ਼੍ਯਤ। ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਧਕਾਯਸਂਪਨ੍ਨਮਿਤਰੇਣਾਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ
ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਇੱਕ ਅੰਡਾ ਫੋੜਿਆ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅੱਧਾ ਹੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਗਿਆ ਸੀ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਬ੍ਧਃ ਸ਼ਸ਼ਾਪੈਨਾਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ। ਯੋऽਹਮੇਵਂ ਕृਤੋ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਭਪਰੀਤਯਾ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ: 'ਮਾਂ, ਤੂੰ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕੀਤਾ ਹੈ—'
ਸ਼ਰੀਰੇਣਾਸਮਗ੍ਰੇਣ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਸੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ। ਪਞ੍ਚ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਯਯਾ ਵਿਸ੍ਪਰ੍ਧਸੇ ਸਹ
'ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਅਧੂਰਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗੀ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।'
ਏष ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤੋ ਮਾਤਰ੍ਦਾਸੀਤ੍ਵਾਨ੍ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ। ਯਦ੍ਯੇਨਮਪਿ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਿਵਾਣ੍ਡਵਿਭੇਦਨਾਤ੍
'ਪਰ ਮਾਂ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੈਨੂੰ ਦਾਸੀਪਣ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਅੰਡਾ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਫੋੜੇਂ।'
ਨ ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਨਙ੍ਗਂ ਵਾ ਵ੍ਯਙ੍ਗਂ ਵਾਪਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਪਾਲਯਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮਕਾਲੋऽਸ੍ਯ ਧੀਰਯਾ
'ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਜਾਂ ਵਿਕਲਾਂਗ ਨਹੀਂ ਬਣਾਵੇਂਗੀ, ਤੂੰ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕਣਾ ਹੈ।'
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਬਲਮੀਪ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਾ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षਸ਼ਤਾਤ੍ਪਰਃ। ਏਵਂ ਸ਼ਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਃ
'ਉੱਚੇ ਬਲ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਤੈਨੂੰ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਉਡੀਕਣਾ ਪਵੇਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਰੁਣੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਤਦਾ। `ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਥ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੁਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਮਰੁਣਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਰੁਣ ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲਾ ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਉੱਗਿਆ।
ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸਮਤੇਜਸਮ੍। ਸਾਰਥ੍ਯੇ ਕਲ੍ਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣਸ੍ਤਮੋਨੁਦਃ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਤਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਬਣਾਇਆ।
ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਨੋਰਮਿਤਤੇਜਸਃ। ਸਰ੍ਵਲੋਕਪ੍ਰਦੀਪਸ੍ਯ ਹ੍ਯਮਰੋऽਪ੍ਯਰੁਣੋऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਵੀ, ਅਣਗਣ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਅਰੁਣ ਬਣ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡੋऽਪਿ ਯਥਾਕਾਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਪਨ੍ਨਗਭੋਜਨਃ। ਸ ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੋ ਵਿਨਤਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਖਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਗਰੁੜ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਜੰਮਿਆ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜੰਮਦੇ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਨਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਆਦਾਸ੍ਯਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨੋ ਭੋਜ੍ਯਮਨ੍ਨਂ ਵਿਹਿਤਮਸ੍ਯ ਯਤ੍। ਵਿਧਾਤ੍ਰਾ ਭृਗੁਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਪਤਗੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈਣ ਲਈ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਭਗਿਨ੍ਯੌ ਤੇ ਤਪੋਧਨ। ਅਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਚ੍ਚੈਃ ਸ਼੍ਰਵਸਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍
ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਤਪ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਨੇ ਉਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯਂ ਤੁ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਰੂਪਮਪੂਜਯਨ੍। ਮਥ੍ਯਮਾਨੇऽਮृਤੇ ਜਾਤਮਸ਼੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪੂਜਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਅਸ਼ਵ-ਰਤਨ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਮਥਨ ਸਮੇਂ ਜੰਮਿਆ ਸੀ।