ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਨ ਹਿ ਤੇ ਧਰ੍ਮਲੋਪੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਪਣਾ ਕृਤਾ
'ਮਹਾਬਾਹੋ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਆਈ ਹੈ।'
ਨ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਲਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ।'
ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਨਚਰ੍ਯਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਵਾਸਾਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੈਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਕਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸੂਤਾਃ ਪੌਰਾਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਆਤਮ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਭਿਖਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਕਥਕਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਾਨਿ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਵੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵृਤਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਕਥੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨਰਮ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚਲਿਆ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਾਨਪਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਵੇਖੇ, ਭਾਰਤ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਸ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੈਂਪ ਵਸਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਜਨਮੇਜਯ। ਕृਤਵਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਨਿਵਿष੍ਟੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਰਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇषੁ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਜ੍ਵਲਿਤੇषੁ ਹੁਤੇषੁ ਚ। ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੇषੁ ਤੀਰਾਨ੍ਤਰਗਤੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਈਆਂ, ਭੜਕਦੀਆਂ ਤੇ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਕृਤਾਭਿषੇਕੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਯਤੈਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੰਜਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ। ਅਭਿषੇਕਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਵਤਤਾਰ ਹ
ਉਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਉਤ੍ਤਿਤੀਰ੍षੁਰ੍ਜਲਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਪਕृष੍ਟੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਉਲੂਪ੍ਯਾ ਕਾਮਯਾਨਯਾ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਵਕਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯਾਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੇਨ ਹੁਤਸ੍ਤੇਨਾਤੁष੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਹਵਨ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਗਰਾਜਸੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਭੀਰੁ ਕृਤਵਤ੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸੁਭਗੇ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾਤ੍ਮਜਾ
ਭੈਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੇਪਰਵਾਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ?
ਐਰਾਵਤਕੁਲੇ ਜਾਤਃ ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਨਾਮ ਪਨ੍ਨਗਃ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦੁਹਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨੁਲੂਪੀ ਨਾਮ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਐਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਨਾਗ ਕੌਰਵਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੈਂ ਧੀ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਉਲੂਪੀ ਹੈ, ਨਾਗਣ।
ਸਾऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਵਤੀਰ੍ਣਂ ਸਮੁਦ੍ਗਾਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਕਨ੍ਦਰ੍ਪੇਣਾਭਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਉਤਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੀ ਕਾਮ ਦੇਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਤਾਂ ਮਾਮਨਙ੍ਗਗ੍ਲਪਿਤਾਂ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ। ਅਨਨ੍ਯਾਂ ਨਨ੍ਦਯਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਨੇਨਾਤ੍ਮਨੋऽਨਘ
ਹੁਣ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਭਦ੍ਰੇ ਮਮ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍। ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਚਾਦਿष੍ਟਂ ਨਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਸ਼ਃ
ਭੈਣ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵਚਨ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਹੈ; ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਇਹ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਤਵ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਜਲਚਾਰਿਣਿ। ਅਨृਤਂ ਨੋਕ੍ਤਪੂਰ੍ਵਂ ਚ ਮਯਾ ਕਿਂਚਨ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਪਰ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ।
ਕਥਂ ਚ ਨਾਨृਤਂ ਮੇ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਵ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਚ ਪੀਡ੍ਯੇਤ ਮੇ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾ ਭੁਜਙ੍ਗਮੇ
ਕਿਵੇਂ ਮੈਂ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ? ਐਸਾ ਹੀ, ਨਾਗਣ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯ ਯਥਾ ਚਰਸਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍। ਯਥਾ ਚ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਦਮਾਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ਗੁਰੁਃ
ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਚਲਦਾ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਵਚਨ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਯੋ ਨੋऽਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਸ ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਾਸਿਕਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਧੀ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਜ਼ਿਲਾ-ਵਾਸੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇਗੀ।
ਵਨੇ ਚਰੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਵਃ ਸਮਯਃ ਕृਤਃ। ਤਦਿਦਂ ਦੌਪਦੀਹੇਤੋਰਨ੍ਯੋਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਸਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਨਿਭਾਏਗਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਸੀ ਕੀਤਾ।
ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਮਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ। ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਰ੍ਤਾਨਾਂ ਪृਥੁਲੋਚਨ
ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ।