ਨ ਦੂਰੇ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸਹ। ਯਾਵਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚੋਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਨਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੋਰ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵਾਂ।
ਸੋऽਨੁਸृਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨ੍ਵੀ ਵਰ੍ਮੀ ਰਥੀ ਧ੍ਵਜੀ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚੋਰਾਨਵਜਿਤ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮੁਪਾਕृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗੇਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਵੀਰਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਾਦਿਸ਼ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮਯਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਨਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯੇष ਨਃ ਕृਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਨਾਪਸੰਦ ਵਾਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਚਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜਮਾਨਯਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?'
ਉਵਾਚ ਦੀਨੋ ਰਾਜਾ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਮਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋऽਨਘ
ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਨਿਰਮਲ।'
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਯਦ੍ਵੀਰ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਨੁਜਾਨਾਮਿ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਨ ਚ ਮੇ ਹृਦਿ
'ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਗੁਰੋਰਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਹਿ ਨੋਪਘਾਤੋ ਯਵੀਯਸਃ। ਯਵੀਯਸੋऽਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਲੋਪਕਃ
'ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੋਟਾ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਜੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ।'
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਨ ਹਿ ਤੇ ਧਰ੍ਮਲੋਪੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਪਣਾ ਕृਤਾ
'ਮਹਾਬਾਹੋ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਆਈ ਹੈ।'
ਨ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਲਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ।'
ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਨਚਰ੍ਯਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਵਾਸਾਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੈਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਕਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸੂਤਾਃ ਪੌਰਾਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਆਤਮ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਭਿਖਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਕਥਕਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਾਨਿ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਵੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵृਤਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਕਥੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨਰਮ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚਲਿਆ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਾਨਪਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਵੇਖੇ, ਭਾਰਤ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਸ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੈਂਪ ਵਸਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਜਨਮੇਜਯ। ਕृਤਵਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।
ਨਿਵਿष੍ਟੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਭਾਰਤ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਦੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰਨੇਕਸ਼ਃ
ਉਥੇ ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਆ ਕੇ ਵੱਸ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਕਰਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤੇषੁ ਪ੍ਰਬੋਧ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਜ੍ਵਲਿਤੇषੁ ਹੁਤੇषੁ ਚ। ਕृਤਪੁष੍ਪੋਪਹਾਰੇषੁ ਤੀਰਾਨ੍ਤਰਗਤੇषੁ ਚ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਗਾਂ ਜਗਾਈਆਂ, ਭੜਕਦੀਆਂ ਤੇ ਹਵਨ ਹੋ ਰਹੇ ਸੀ, ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪੰਡਿਤ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ-ਕੰਢੇ ਫਿਰ ਰਹੇ ਸਨ,
ਕृਤਾਭਿषੇਕੈਰ੍ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਯਤੈਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤੈਃ। ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇऽਤੀਵ ਤਦ੍ਰਾਜਨ੍ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸੰਜਮੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇ ਪਾਣ੍ਡਵਰ੍षਭਃ। ਅਭਿषੇਕਾਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਗਙ੍ਗਾਮਵਤਤਾਰ ਹ
ਉਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਰੌਲਾ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍। ਉਤ੍ਤਿਤੀਰ੍षੁਰ੍ਜਲਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅੱਗ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਅਪਕृष੍ਟੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨਾਗਰਾਜਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਯਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਜਲੇ ਮਹਾਰਾਜ ਉਲੂਪ੍ਯਾ ਕਾਮਯਾਨਯਾ
ਫਿਰ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਉਲੂਪੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈ ਗਈ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪਾਣ੍ਡਵਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਾਵਕਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ। ਕੌਰਵ੍ਯਸ੍ਯਾਥ ਨਾਗਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤੇ
ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਨੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਕੌਰਵ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ।
ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੇਨ ਹੁਤਸ੍ਤੇਨਾਤੁष੍ਯਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਉਥੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਹਵਨ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਾਗਰਾਜਸੁਤਾਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰਸਹਨ੍ਨਿਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਗਨਿ ਯਜਨ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਕੌਂਤੀ ਪੁੱਤ ਨੇ ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਹਸਂ ਭੀਰੁ ਕृਤਵਤ੍ਯਸਿ ਭਾਮਿਨਿ। ਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸੁਭਗੇ ਦੇਸ਼ਃ ਕਾ ਚ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾਤ੍ਮਜਾ
ਭੈਣ, ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਬੇਪਰਵਾਹ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਥਾਂ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ?