ਤਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਸ਼੍ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਆਕ੍ਰਨ੍ਦੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਉਸ ਪੀੜਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੇ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਅਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਮਾਰ੍ਜਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੋਂਝਣਾ ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਉਪਰ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਜੋऽਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਹੀਪਤੇਃ। ਯਦ੍ਯਸ੍ਯ ਰੁਦਤੋ ਦ੍ਵਾਰਿ ਨ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਰੋ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਪ੍ਰਤਿਤਿष੍ਠੇਤ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚੈਵ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੱਖਿਆ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਧਰਮ ਹੀ ਵਧੇਗਾ।
ਅਨਾਪृਚ੍ਛਯ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤੇ ਮਯਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੋਰ੍ਨृਪਤੇਰ੍ਮਯਿ ਚੈਵਾਨृਤਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਰਾਜੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਲੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ। ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਤ੍ਪਰਿਹृਤਂ ਧਰ੍षਣਾਤ੍ਤੁ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਏ ਬਿਨਾਂ ਅੰਦਰ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਅਧਰ੍ਮੋ ਵੈ ਮਹਾਨਸ੍ਤੁ ਵਨੇ ਵਾ ਮਰਣਂ ਮਮ। ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ੇਨ ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਜਾਂ ਮਰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਤਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਅਨੁਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾਨਮਾਪृਚ੍ਛਯ ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧਨੰਜਯ ਅੰਦਰ ਗਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲਈ।
ਮੁਖਮਾਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਨਿਬਿਡਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇਣ ਵਾਸਸਾ। ਅਗ੍ਰਜਂ ਚਾਰ੍ਜੁਨੋ ਗੇਹਾਦਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨਿਃਸृਤਃ
ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਘਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਯਾਵਤ੍ਪਰਧਨੈਰ੍षਿਣਃ
ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਚਲੋ ਜਲਦੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਚੋਰ ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਹਨ।'
ਨ ਦੂਰੇ ਤੇ ਗਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਸ੍ਤਾਵਦ੍ਗਚ੍ਛਾਵਹੇ ਸਹ। ਯਾਵਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਚੋਰਹਸ੍ਤਾਦ੍ਧਨਂ ਤਵ
ਉਹ ਚੋਰ ਹਾਲੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਦ ਤੱਕ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਧਨ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਲੈ ਲਵਾਂ।
ਸੋऽਨੁਸृਤ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨ੍ਵੀ ਵਰ੍ਮੀ ਰਥੀ ਧ੍ਵਜੀ। ਸ਼ਰੈਰ੍ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਯ ਤਾਂਸ਼੍ਚੋਰਾਨਵਜਿਤ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਧਨ ਵਾਪਸ ਲਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਸਮੁਪਾਕृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਗੇਧਨਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ ਕੇ, ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦਿੱਤਾ।
ਆਜਗਾਮ ਪੁਰਂ ਵੀਰਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸੋऽਭਿਵਾਦ੍ਯ ਗੁਰੂਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਿਤਃ
ਸਵਯਸਾਚੀ ਧਨੰਜਯ, ਉਹ ਵੀਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਗੁਰਜਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜਮੁਵਾਚੇਦਂ ਵ੍ਰਤਮਾਦਿਸ਼ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਸਮਯਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਪ੍ਰਭੂ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੁਣ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਵਨਵਾਸਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਮਯੋ ਹ੍ਯੇष ਨਃ ਕृਤਃ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਵਾਕ੍ਯਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਨਾਪਸੰਦ ਵਾਕ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਕਥਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਚਾ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਃ ਸਜ੍ਜਮਾਨਯਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ?'
ਉਵਾਚ ਦੀਨੋ ਰਾਜਾ ਚ ਧਨਞ੍ਜਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਮਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਤੇ ਮਤ੍ਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਵਚੋऽਨਘ
ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਾਣਯੋਗ ਹਾਂ, ਤਾ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਨਿਰਮਲ।'
ਅਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਯਦ੍ਵੀਰ ਕृਤਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਨੁਜਾਨਾਮਿ ਵ੍ਯਲੀਕਂ ਨ ਚ ਮੇ ਹृਦਿ
'ਵੀਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਪ੍ਰਿਯ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।'
ਗੁਰੋਰਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਹਿ ਨੋਪਘਾਤੋ ਯਵੀਯਸਃ। ਯਵੀਯਸੋऽਨੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਵਿਧਿਲੋਪਕਃ
'ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੋਟਾ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਜੇ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਵੇ, ਉਹ ਵਿਧੀ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ।'
ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਹਾਬਾਹੋ ਕੁਰੁष੍ਵ ਵਚਨਂ ਮਮ। ਨ ਹਿ ਤੇ ਧਰ੍ਮਲੋਪੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਚ ਤੇ ਧਰ੍ਪਣਾ ਕृਤਾ
'ਮਹਾਬਾਹੋ, ਵਾਪਸ ਆ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਲਾਜ ਆਈ ਹੈ।'
ਨ ਵ੍ਯਾਜੇਨ ਚਰੇਦ੍ਧਰ੍ਮਮਿਤਿ ਮੇ ਭਵਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਨ ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਵਿਚਲਿष੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਯੇਨਾਯੁਧਮਾਲਭੇ
'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੈਂ ਸੱਚ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਂਗਾ, ਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਾਂਗਾ।'
ਸੋऽਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਰਾਜਾਨਂ ਵਨਚਰ੍ਯਾਯ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਵਨੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਮਾਸਾਂਸ੍ਤੁ ਵਾਸਾਯਾਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਰਨ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਕੌਰਵਾਣਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਮ੍। ਅਨੁਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਬਾਹੁ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਵਿਦ੍ਵਾਸਸ੍ਤਥੈਵਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਚਿਨ੍ਤਕਾਃ। ਭੈਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭਗਵਦ੍ਭਕ੍ਤਾਃ ਸੂਤਾਃ ਪੌਰਾਣਿਕਾਸ਼੍ਚ ਯੇ
ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਆਤਮ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਭਗਤ ਭਿਖਾਰੀ, ਗਾਇਕ ਤੇ ਪੁਰਾਣਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਕਥਕਾਸ਼੍ਚਾਪਰੇ ਰਾਜਞ੍ਸ਼੍ਰਮਣਾਸ਼੍ਚ ਵਨੌਕਸਃ। ਦਿਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਾਨਿ ਯੇ ਚਾਪਿ ਪਠਨ੍ਤਿ ਮਧੁਰਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤਪਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਜੋ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਦਿਵਿਆ ਕਥਾਵਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਵੀ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ।
ਏਤੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਬਹੁਭਿਃ ਸਹਾਯੈਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਵृਤਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਕਥੈਃ ਪ੍ਰਾਯਾਨ੍ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਵ ਵਾਸਵਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨਰਮ ਕਥਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮਰੁਤਾਂ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਚਲਿਆ।
ਰਮਣੀਯਾਨਿ ਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਵਨਾਨਿ ਚ ਸਰਾਂਸਿ ਚ। ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦੇਸ਼ਾਨਪਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀਆਂ ਜੰਗਲਾਂ, ਝੀਲਾਂ, ਦਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ ਵੇਖੇ, ਭਾਰਤ।
ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਪਿ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਭਰਤਰ੍षਭਃ। ਸ ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਵੇਸ਼ਮਕਰੋਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਕੈਂਪ ਵਸਾਇਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਜਨਮੇਜਯ। ਕृਤਵਾਨ੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਪ੍ਰਵਰੋ ਹਿ ਸਃ
ਜਨਮੇਜਯ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਸੁਣ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਅਜੋਬਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ।